จุดตายในรอยร้าว

"ทำไมล่ะ 'พีท' นายไม่ได้บอกพวกเราว่าห้องโถงชั้นนี้มีกลไกกับดักแบบหน่วงเวลา... หรือนายรู้อยู่แล้วแต่จงใจให้พวกเราเป็นเหยื่อล่อกันแน่?" เสียงทุ้มต่ำของชายร่างกำยำในชุดเกราะสีเงินเงาวับดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของดันเจี้ยนระดับ B ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและเศษซากของมอนสเตอร์ที่เพิ่งถูกกำจัดไป หอกยาวในมือของเขาปักลงบนพื้นหินชื้นแฉะอย่างหนักแน่น ราวกับกำลังกดทับลมหายใจของ 'พีท' ให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด พีทไม่ได้หลบสายตา ชายหนุ่มเพียงแต่ยันกายขึ้นจากพื้นหินที่เปื้อนคราบเมือกสีดำ ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นตากรอบเงินที่ร้าวเป็นเส้นใยกำลังกวาดมองสภาวะแวดล้อมอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าคำพูดของเพื่อนร่วมทีมไม่ได้มีไว้เพื่อถามหาความจริง แต่มันคือข้ออ้างในการ 'กำจัดส่วนเกิน' ที่ขวางทางผลประโยชน์จากคอร์มอนสเตอร์ระดับสูง "พวกนายอ่านค่าพลังในแผนที่ผิดไปเอง หรือจริงๆ แล้วพวกนายแค่ต้องการหาแพะรับบาปเพื่อปกปิดความผิดพลาดจากการประเมินผิดพลาดตอนดึงบอสออกมากันแน่?" พีทตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ข้างกายเขา รินะ อดีตฮันเตอร์ระดับ S ที่ปัจจุบันสูญเสียพลังจนกลายเป็นเพียงคนธรรมดา พยายามขยับตัวมาบังร่างของเขาไว้ด้วยสัญชาตญาณ แม้ในแววตาของเธอจะมีความหวาดกลัวฉายชัด แต่มือที่สั่นเทานั้นกลับกำมีดสั้นไว้แน่น "อย่าทำแบบนี้เลยนะ" รินะเอ่ยขึ้น เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบพื้น "เราทำงานร่วมกันมานับปี พีทไม่เคยทรยศพวกคุณ" "ปีที่แล้วมันก็คือปีที่แล้ว รินะ" ชายคนเดิมแค่นยิ้มเยาะ ก่อนจะให้สัญญาณมือเพียงครั้งเดียว เพื่อนร่วมทีมอีกสองคนก็พุ่งตัวเข้ามาล้อมกรอบอย่างรวดเร็ว "ตอนนี้ค่าตัวของ 'สายวิเคราะห์' แบบพีทในตลาดมืดมันพุ่งสูงเกินกว่าจะมาแบ่งเศษเงินก้อนนี้กับพวกเรา... และที่สำคัญ รอยร้าวในผนังดันเจี้ยนตรงนี้กำลังจะพังถล่มลงมา การตายเพราะอุบัติเหตุจากการทำงาน มันฟังดูสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว จริงไหม?" วินาทีที่คมหอกตวัดผ่านอากาศ พีทไม่ได้กรีดร้องหรืออ้อนวอน สิ่งที่เขาทำคือการขยับตัวตามสัญชาตญาณที่ถูกฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง เขาเบี่ยงตัวหลบคมหอกได้เฉียดฉิว ก่อนจะคว้าข้อมือรินะแล้วออกแรงดึงสุดกำลัง ทั้งคู่ถอยร่นเข้าไปในรอยร้าวของผนังดันเจี้ยนที่กำลังแตกร้าวตามคำพูดของชายผู้นั้น 'ครืนนนนน—!' ฝุ่นควันและเศษหินมหาศาลถล่มลงมาปิดตายเส้นทางข้างหลัง พีทรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกที่โถมเข้าใส่แผ่นหลัง แรงอัดอากาศจากการพังทลายทำให้เขากระเด็นลึกเข้าไปในห้องลับที่ไม่มีใครเคยค้นพบมาก่อน ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง พีทพยายามลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุม เขาหอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายบอบช้ำจนแทบขยับไม่ได้ แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะสิ้นสติ หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าอ่อนกลับเด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างประหลาด [แจ้งเตือนระบบ: สภาวะวิกฤตถึงขีดสุด—เงื่อนไขการตื่นของ 'เนตรวิเคราะห์มหาปราชญ์' ถูกกระตุ้น!] [วิเคราะห์โครงสร้างพื้นที่: พบช่องโหว่ในรอยต่อของดันเจี้ยนชั้นที่ 42] [ตรวจพบข้อมูลลับของระบบ: คุณได้รับสิทธิ์ในการเข้าถึง 'รหัสลับแห่งผู้สร้าง'] พีทขยี้ตา มองภาพตรงหน้าด้วยความมึนงง เส้นสายสีทองสว่างวาบขึ้นในนัยน์ตาของเขา ทุกสรรพสิ่งรอบตัวที่เคยเป็นเพียงกำแพงหินธรรมดา บัดนี้กลับเผยให้เห็นถึง 'จุดตาย' หรือรอยต่อของระบบที่เปราะบางที่สุด เพียงแค่เขามองไปที่จุดสีแดงระยิบระยับบนพื้นผิวหิน เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่าหากแตะไปที่จุดนั้น พลังงานมหาศาลจะถูกปลดปล่อยออกมา ทว่า เสียงฝีเท้าที่ดังแว่วมาจากอีกฝั่งของรอยร้าวทำให้พีทต้องหยุดคิด พวกมันยังไม่ไปไหน พวกมันกำลังพยายามขุดทางเข้ามาเพื่อยืนยันว่าเขาตายสนิท "พีท... เราจะทำยังไงกันดี" รินะกระซิบถามพลางประคองร่างของเขาไว้ ความสิ้นหวังฉายชัดในแววตา พีทแสยะยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเทาค่อยๆ ยกขึ้นชี้ไปยังผนังหินเบื้องหน้า รอยยิ้มของเขาในตอนนี้ไม่ได้ดูอ่อนแอเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ถือไพ่เหนือกว่าในมือ "ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นรินะ... แค่ถอยห่างออกมานิดเดียว" พีทกระซิบตอบ "เพราะนับจากวินาทีนี้ไป ดันเจี้ยนแห่งนี้จะไม่ใช่ที่คุมขังเราอีกต่อไป แต่มันจะกลายเป็น 'สมรภูมิ' ที่พวกมันจะต้องชดใช้อย่างสาสม" [คำเตือน: บอสลับแห่งดันเจี้ยนไร้ชื่อรับรู้ถึงการตื่นขึ้นของรหัสลับ] [เงื่อนไขภารกิจระดับ SSS: 'สังหารผู้ทรยศและครอบครองใจกลางหอคอย' เริ่มต้นขึ้นแล้ว!] [ระดับพลังวิเคราะห์ของท่าน: พุ่งทะลุขีดจำกัด] แสงสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้องลับเมื่อดวงตาขนาดยักษ์คู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากความมืดมิดเบื้องลึก พีทหันไปมองสบตากับดวงตานั้น... และรู้ได้ทันทีว่า เกมการแก้แค้นของเขาได้เริ่มขึ้นแล้ว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับพีทและรินะในก้าวแรกของการผจญภัยครั้งนี้นะคะ! - การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า