พิกัดเขตที่ 13

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าคร่ำคร่าลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทันทีที่ประตูลิฟต์แก้วเลื่อนเปิดออกอย่างไร้เสียง "ยินดีต้อนรับสู่แผนกวิเคราะห์ความตาย... คุณธันวา" เสียงประกาศจากระบบอัตโนมัติภายในลิฟต์ไม่ได้ฟังดูต้อนรับขับสู้สักเท่าไหร่ แต่มันกลับคล้ายเสียงถอนหายใจยาวๆ ของคนใกล้ตายเสียมากกว่า ธันวาขยับกรอบแว่นสายตาให้เข้าที่ ปลายนิ้วเรียวยาวเผลอแตะลงบนกระเป๋าเสื้อสูทด้านในตามสัญชาตญาณ ที่นั่น... นาฬิกาข้อมือแบบพกพาของเขากำลังสั่นเตือนเบาๆ ตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานบนหน้าจอยังคงวิ่งวนสลับไปมาอย่างบ้าคลั่ง มันคือเครื่องมือชิ้นเดียวที่ช่วยให้เขารอดชีวิตจาก "ความผิดปกติ" ในชั้นที่ผ่านมา แต่วันนี้... เขากลับถูกคำสั่งเบื้องบนโยกย้ายลงมายัง "เขตที่ 13" ชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุดของบริษัทแห่งนี้ เบื้องหน้าของธันวาคือโถงทางเดินยาวเหยียดที่ไร้ซึ่งหน้าต่าง ผนังปูนเปลือยมีรอยแตกร้าวเป็นทางยาวราวกับแผ่นดินไหว หลอดไฟนีออนบนเพดานกระพริบติดๆ ดับๆ ส่งเสียงฮัมต่ำๆ คล้ายเสียงแมลงหวี่รบกวนประสาท ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดินบนพื้นกระเบื้องยางเก่าๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดก้องกังวานไปทั่วความเงียบงัน ที่นี่ไม่มีโต๊ะทำงานพนักงานออฟฟิศ ไม่มีเสียงพิมพ์ดีด หรือแม้แต่เงาของมนุษย์สักคน สิ่งที่มีอยู่คือตู้เก็บเอกสารเหล็กสีเขียวขี้ม้าเรียงรายยาวสุดสายตา ลิ้นชักแต่ละตู้ถูกล็อกด้วยแม่กุญแจขนาดใหญ่ และมีโซ่ตรวนพันธนาการไว้อย่างแน่นหนา ราวกับสิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่แค่เอกสาร... แต่มันคือ "คดี" ที่ถูกจงใจลืมเลือน "เอกสารประเมินความเสี่ยงรอบล่าสุดถูกวางไว้บนโต๊ะทำงานของคุณแล้วครับ... หวังว่าคุณจะอ่านมันก่อนที่นาฬิกาของคุณจะหมดเวลา" เสียงทุ้มต่ำลึกลับดังขึ้นจากมุมมืดของโถงทางเดิน ธันวาชะงักเท้า ดวงตาคมกวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายตึงเกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ ในฐานะพนักงานผู้ยึดมั่นในตรรกะและเหตุผล เขารู้ดีว่าความกลัวคือศัตรูตัวฉกาจที่สุด แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกำลังกรีดร้องเตือนภัยระดับสูงสุด เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะสาวเท้าเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานตัวเดียวที่ตั้งอยู่กลางโถงทางเดิน บนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า มีแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทวางอยู่เด่นเป็นสง่า ข้างๆ กันนั้นคือแก้วกาแฟที่ยังมีไอควันลอยกรุ่นอยู่จางๆ... แสดงว่าเพิ่งมีใครบางคนนั่งอยู่ตรงนี้ก่อนที่เขาจะมาถึง ธันวาเอื้อมมือไปเปิดแฟ้มเอกสารนั้น ทันทีที่สันปกถูกเปิดออก กลิ่นอายความเย็นยะเยือกก็พวยพุ่งขึ้นมาปะทะใบหน้า ตัวหนังสือลายมือหวัดๆ เขียนด้วยหมึกสีแดงเข้มปรากฏแก่สายตา: *กฎข้อที่ 1 ของเขตที่ 13: ห้ามหันหลังกลับไปมองเด็ดขาด ไม่ว่าคุณจะได้ยินเสียงเรียกชื่อของใครก็ตาม* *กฎข้อที่ 2: หากนาฬิกาข้อมือหยุดเดิน จงรีบวิ่งไปยังประตูฉุกเฉินที่ใกล้ที่สุดภายใน 10 วินาที มิฉะนั้นตัวตนของคุณจะถูกลบออกจากระบบ* *กฎข้อที่ 3: อาจารย์อลิสาทือกฎสูงสุด ผู้ใดฝ่าฝืน... ต้องชดใช้ด้วยอายุขัย* "อ่านจบแล้วสินะครับ?" เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันใกล้เข้ามามาก... มากจนลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอของธันวา ธันวาไม่ตกใจจนลนลาน เขาเพียงแต่หันกลับไปช้าๆ ตามสัญชาตญาณการวิเคราะห์สถานการณ์ ทว่าเบื้องหลังเขากลับไม่ใช่ความว่างเปล่า... แต่เป็นร่างเพรียวบางของหญิงสาวในชุดกาวน์ยาวสีขาวสะอาดตา เธอกำลังยืนกอดอกพิงชั้นวางเอกสาร ดวงตากลมโตสีนิลคู่คมกริบราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงก้นบึ้งจิตใจ จ้องมองมาที่เขาด้วยแววตาเรียบเฉย อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้หลวมๆ ปล่อยปอยผมเคลอคลอข้างแก้มเนียนใส ใบหน้านั้นดูอ่อนเยาว์ราวกับนักศึกษาปริญญาโท แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเย็นชาและกดดันเสียจนธันวาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "คุณคือ..." ธันวาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสุภาพ แม้สถานการณ์จะไม่น่าเอื้ออำนวยนัก "พนักงานใหม่คนล่าสุด หรือผู้คุมกฎกันแน่ครับ?" หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มเยาะหยันจางๆ ที่มองแทบไม่เห็น เธอยื่นมือเรียวขาวราวกับกระเบื้องเคลบมาตรงหน้า พร้อมกับสมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเข้มที่ดูเก่าเก็บ "ฉันคือคนที่คุณต้องเรียกว่า 'อาจารย์' ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป อลิสาครับ" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นเต้นใดๆ "และคุณ... ธันวา พนักงานวิเคราะห์ผู้มั่นใจในตรรกะนักหนา คงไม่รู้สินะครับว่า การที่คุณก้าวเท้าเข้ามาเหยียบเขตที่ 13 นี้ หมายความว่า 'เวลา' ของคุณถูกนับถอยหลังไปครึ่งหนึ่งแล้ว" ธันวานิ่งเงียบ สมองของเขากำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ได้รับอย่างรวดเร็ว เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือของตนเอง... ตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานที่เคยวิ่งวน ตอนนี้มันเปลี่ยนสถานะเป็นนิ่งค้าง... และกำลังกระพริบเตือนด้วยความเร็วสูงขึ้นเรื่อยๆ! *00:00:09* *00:00:08* *00:00:07* อลิสายกมือขึ้นกอดอกเช่นเดิม เธอไม่ได้ขยับเขยื้อนหนีไปไหน แต่กลับจ้องมองตัวเลขบนนาฬิกาของธันวาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ลึกล้ำขึ้นกว่าเดิม "ยินดีต้อนรับสู่นรกนะครับ... มาดูกันดีกว่าว่าสมองอันชาญฉลาดของคุณ จะไขปริศนาศพแรกของฉันได้นานสักแค่ไหน" *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ลิฟต์แก้วชั้นลบไปพร้อมกันนะครับ*