เอกสารที่ไม่มีที่มา

“รหัสผ่านนั้น... มันไม่ใช่ตัวเลขสุ่ม แต่มันคือลำดับวันตายของคนในแผนกบัญชีเมื่อสิบปีที่แล้วครับ” เสียงของผมดังก้องอยู่ในห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดิน บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ อลิสาไม่ตอบคำถามนั้นทันที เธอเพียงแต่ขยับแว่นสายตากรอบเงิน แสงจากไฟฉายคาดหัวของผมตกลงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์รุ่นเก่าที่ยังคงทำงานอยู่อย่างน่าประหลาด “ธันวา... นายมองเห็นอะไรในบรรทัดสุดท้ายนั่น” เธอถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันที่ผมสัมผัสได้ ผมกวาดสายตาผ่านตัวอักษรสีเขียวบนหน้าจอสีดำสนิท มันคือไฟล์นามสกุลแปลกประหลาดที่ระบุว่า ‘Incident_Log_Loop_04’ เนื้อหาภายในไม่ใช่รายงานการประชุม แต่มันคือรายการ ‘การตายซ้ำซาก’ ของพนักงานในตึกแห่งนี้ ข้อมูลระบุชื่อ วันเวลา และสาเหตุการตายที่เหมือนกันราวกับคัดลอกวาง แม้แต่วินาทีสุดท้ายของชีวิตก็ยังถูกล็อกไว้ด้วยเงื่อนไขทางฟิสิกส์ที่ผิดเพี้ยน “มันเป็นลูปครับอาจารย์...” ผมเคาะแป้นพิมพ์เบาๆ เพื่อขยายความ “ทุกการตายในนี้... มีจุดร่วมคือการปรากฏตัวของตัวเลขสามหลักที่ท้ายชื่อผู้ตาย เหมือนกับว่าพวกเขาไม่ได้ตายด้วยอุบัติเหตุ แต่ตายเพราะเงื่อนไขที่ถูกเขียนไว้ในสคริปต์นี้” อลิสาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและสมุนไพรประจำตัวเธอทำให้ผมมีสมาธิขึ้น เธอวางมือเรียวบางลงบนโต๊ะไม้ที่สั่นไหวเล็กน้อย “กฎของตึกนี้ไม่ได้มีแค่การทำงานล่วงเวลา แต่คือการสืบทอด ‘วาระ’ นายลองสังเกตวันที่สิ” ผมเลื่อนเมาส์ไปตามบรรทัดที่เธอชี้ ‘04/04/XXXX’ ทุกเหตุการณ์เกิดขึ้นในวันที่สี่ของเดือนสี่ และนั่นคือเหตุผลที่ผมรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลในไฟล์งานนี้ เพราะพรุ่งนี้ คือวันที่สี่ของเดือนเมษายน “เรากำลังอ่านบันทึกก่อนที่มันจะเกิดขึ้นจริงใช่ไหมครับ” ผมถาม มือของผมที่วางอยู่บนโต๊ะเริ่มสั่นเบาๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้นที่ได้เห็นระบบของโลกวิญญาณเผยโฉมหน้าออกมาอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ “มันคือ ‘พิมพ์เขียวแห่งความตาย’ ธันวา” อลิสาพูดพลางเปิดบันทึกเล่มหนาในมือของเธอ “นายมีพลังที่มองเห็นเวลาตาย แต่นายยังไม่เคยเห็น ‘ผู้เขียน’ ครั้งนี้เราจะข้ามผ่านการเป็นเพียงพนักงานวิเคราะห์ข้อมูล ไปสู่การเป็นพยานในรอยแยกของกาลเวลา” ทันใดนั้น หน้าจอที่เคยนิ่งสนิทก็เริ่มกระพริบถี่ๆ ข้อความชุดใหม่ปรากฏขึ้นมาด้วยความเร็วสูงจนอ่านไม่ทัน มันไม่ใช่ภาษาที่มนุษย์ใช้ แต่เป็นชุดรหัสที่สะท้อนถึงการคำนวณโครงสร้างตึกซ้ำไปซ้ำมา เสียงหวีดหวิวของลมที่ลอดผ่านท่อระบายอากาศเริ่มดังขึ้น จนกลายเป็นเสียงกรีดร้องที่ฟังดูเหมือนการสวดมนต์ของคนนับร้อย ผมรีบดึงสายเคเบิลออกจากเครื่องคอมพิวเตอร์ แต่ทว่ากระแสไฟกลับไหลย้อนเข้าสู่ปลายนิ้วของผม ความเจ็บปวดแล่นผ่านเส้นประสาท แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ‘ภาพหลอน’ ที่ไม่ได้อยู่ในหัวของผม แต่มันฉายชัดอยู่บนผนังปูนเปลือยของห้องเก็บเอกสาร ผมเห็นอดีต... เห็นพนักงานคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าลิฟต์แก้วตัวที่ผมใช้เป็นประจำ เขาไม่ได้กดปุ่ม แต่เขากำลัง ‘รอ’ ให้บางอย่างที่อยู่ในความมืดดึงเขาเข้าไป “อาจารย์ครับ... พนักงานคนนั้น... เขาไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ แต่เขาถูกใช้เป็น ‘พลังงาน’ เพื่อขับเคลื่อนระบบของตึก!” ผมตะโกนแข่งกับเสียงหวีดหวิวที่ดังขึ้นเรื่อยๆ อลิสาไม่ได้แสดงความตื่นตระหนก เธอเพียงแต่หยิบปากกาขนนกออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วขีดเขียนลงในอากาศ พื้นที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าเราพลันปรากฏเป็นเกราะป้องกันสีน้ำเงินจางๆ กั้นระหว่างเรากับข้อมูลที่กำลังบ้าคลั่ง “ตั้งสติไว้ธันวา! อย่าให้มันดึงความทรงจำของนายไปใช้เป็นตัวแปรในสมการเด็ดขาด!” เสียงของเธอหนักแน่นและเย็นเยียบ “ถ้าพวกมันรู้ว่านายมองเห็น ‘รหัส’ ของมัน นายจะกลายเป็นเป้าหมายรายต่อไปของลูปนี้” ผมพยายามรวบรวมสมาธิ ดึงพลังแห่งการมองเห็นเวลาตายกลับมาที่ดวงตาของตนเอง ผมมองทะลุผ่านความมืดของห้องไปที่มุมอับสายตา ที่นั่น... มีเงาร่างหนึ่งที่สูงตระหง่านและไร้ใบหน้ากำลังยืนจ้องมองเราอยู่ มันไม่ได้มีชีวิต แต่มันคือ ‘บอสลับ’ ของชั้นลบที่ผมไม่เคยระบุไว้ในรายงานการประเมินความเสี่ยงใดๆ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยแต่กลับหนักอึ้งกว่าครั้งไหนๆ ก็ดังขึ้นในโสตประสาทของผม พร้อมกับข้อความที่ทำให้ลมหายใจของผมหยุดชะงัก [แจ้งเตือนระบบ: คุณได้เปิดใช้งาน ‘บันทึกที่ถูกลบ’ ภารกิจระดับ SSS: รหัสผ่านแห่งวันวิปโยคถูกปลดล็อก!] [คำเตือน: ผู้คุมกฎแห่งตึกสำนักงาน 000 ตื่นขึ้นจากการหลับใหล... และเป้าหมายแรกในรายการตายของมัน คือ ‘คุณ’] แสงสีแดงวาบขึ้นที่ดวงตาของเงาร่างนั้น และทันใดนั้น พื้นห้องใต้ดินที่เคยแข็งแกร่งกลับกลายเป็นเหลวเหมือนโคลนดูดที่พยายามจะลากเราลงไปสู่ชั้นที่ลึกกว่าเดิม... ชั้นที่ไม่มีแม้แต่บันทึกของประวัติศาสตร์! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ลิฟต์แก้วชั้นลบไปพร้อมกันนะครับ