การปะทะที่ชั้น 7

เศษกระจกฝ้าบนบานประตูกระจกห้องทำงานชั้น 7 สั่นระริกด้วยความถี่สูงจนเกิดเสียงครางหึ่งต่ำๆ ในลำคอ คล้ายเสียงของเครื่องยนต์ไอพ่นที่กำลังเร่งรอบเพื่อเตรียมทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า "ธันวา... หมอนั่นมันตื่นจากการหลับใหลเร็วกว่าที่เราคาดการณ์ไว้สามปีเต็ม!" น้ำเสียงของอาจารย์อลิสาที่ปกติจะราบเรียบราวน้ำแข็งในฤดูหนาว บัดนี้กลับเจือด้วยร่องรอยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เธอใช้มือเรียวยาวคว้าขอบโต๊ะทำงานไม้สักไว้อย่างมั่นคง ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งไปยังเงาสلัวที่ทาบทับอยู่หลังประตูกระจกฝ้า เงาร่างนั้นไม่ใช่กลุ่มก้อนพลังงานไร้รูปทรงแบบวิญญาณเร่ร่อนทั่วไป แต่มันมีโครงสร้างหนาแน่น มีสัดส่วนของมนุษย์ และที่สำคัญที่สุด—มันกำลังปล่อยคลื่นความกดอากาศต่ำที่ทำให้เอกสารบนโต๊ะของผมปลิวว่อนด้วยแรงเหวี่ยงอันมหาศาล ผมกวาดสายตาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ในฐานะพนักงานวิเคราะห์ความตาย กฎข้อแรกที่ท่องจำขึ้นใจคือ *'ความกลัวคือเชื้อเพลิงของสิ่งแปลกปลอม ส่วนตรรกะคือเบรกมือที่หยุดยั้งความพินาศ'* ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังรัวเร่ง พร้อมกับยกแฟ้มข้อมูลคดีหมายเลข 07-B ขึ้นแนบอก น้ำหนักของกระดาษและหมึกพิมพ์ให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาดท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความตาย "อาจารย์ครับ สามปีที่ว่า หมายถึงกระบวนการชำระบัญชีวิญญาณของตึกนี้ยังไม่สมบูรณ์ใช่ไหมครับ" ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้เม็ดเหงื่อจะผุดพรายขึ้นตามไรผม "ไม่ใช่แค่ยังไม่สมบูรณ์..." อลิสาหันกลับมามองผม แววตาของเธอสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอระบบวิเคราะห์ที่ผมเปิดค้างไว้ "แต่มันคือ 'การตื่นก่อนกำหนด' ของหัวหน้าฝ่ายตรวจสอบคนที่แล้ว... คนที่ถูกบันทึกไว้ในหน้ากระดาษชำระสะสางว่าเป็น 'ภัยคุกคามระดับเจ็ด'" สิ้นคำพูดนั้น ประตูกระจกฝ้าก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วใสนับร้อยชิ้นลอยค้างกลางอากาศ ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ด้วยพลังจิตอันทรงพลัง ก่อนที่พวกมันจะพุ่งเข้าใส่พวกเราด้วยความเร็วสูงราวกับห่าฝนกระสุนปืน! "หมอบลงครับ!" ผมพุ่งตัวเข้าไปคว้าไหล่ของอลิสาแล้วกดเธอล้มลงไปหลบหลังตู้เอกสารเหล็กหนา เสียงเศษแก้วกรีดผ่านอากาศและปักเข้ากับผนังด้านหลังดังพับๆ น่าขนลุก แรงปะทะทำให้ตู้เหล็กสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นละอองฟุ้งกระจายเต็มห้อง นี่ไม่ใช่การทดสอบจากระบบ แต่มันคือการ "คุกคาม" นอกเหนือขอบเขตที่กฎเกณฑ์ของตึกสำนักงานจะควบคุมได้ วิญญาณเร่ร่อนระดับสูงตัวนี้กำลังพยายามแทรกแซงกระบวนการวิเคราะห์ของผม เพื่อปกปิดร่องรอยการตายบางอย่างที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมของชั้น 7 แห่งนี้ "คุณไม่เป็นไรนะครับ อาจารย์" ผมหันไปถามพล\\.ยื่นมือไปสำรวจรอยขีดข่วนบนแขนของเธอ อลิสาส่ายหัวเบาๆ แววตาตื่นตระหนกเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาอันคุ้นเคย เธอดึงสมุดบันทึกปกหนังสีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ นิ้วเรียวกรีดเปิดหน้ากระดาษอย่างรวดเร็ว "มันกำลังจะใช้ 'เขตอาคมสะท้อนความตาย' ธันวา คุณมีเวลาไม่ถึงสามนาทีในการวิเคราะห์ลายเซ็นพลังงานของมัน ไม่งั้นเราจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของสถิติการตายในแฟ้มนี้เสียเอง" พูดจบ เธอก็ดีดนิ้วครั้งหนึ่ง เกิดเป็นม่านพลังงานโปร่งแสงสีครามแผ่ขยายออกไปเพื่อต้านทานแรงกดดันจากร่างสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามาในห้อง ร่างนั้นสวมชุดสูทสีเทาเข้มที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง ใบหน้าซีดเผือดจนเกือบโปร่งใส ดวงตาสองข้างกลกลวงโบ๋ไร้แววตา แต่กลับมีละอองแสงสีแดงฉานพวยพุ่งออกมาจากเบ้าตาคู่นั้น มันส่งเสียงหัวเราะแหברי แห้ง แหลมสูง คล้ายเสียงเหล็กขูดกับกระจก *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะโต๊ะดังขึ้นสามครั้งจากอากาศว่างเปล่า มันเป็นกฎเกณฑ์บังคับของตึก—หากผู้บุกรุกเคาะครบสามครั้งและเราไม่สามารถตอบคำถามจากรหัสศพได้ เขตอาคมของอาจารย์อลิสาจะพังทลาย และวิญญาณตนนั้นจะกลืนกินสติปัญญาของผมไปตลอดกาล ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดเศษฝุ่นบนเสื้อสูทให้เรียบร้อย สายตาคมกริบจ้องมองตรงไปยังเงาร่างนั้นโดยไม่หลบเลี่ยง มือขวากำปากกาหมึกซึมคู่ใจแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "คุณไม่ใช่ผู้ตรวจสอบคนเก่า..." ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงหัวเราะที่บาดแก้วหู "คุณคือ 'ข้อมูลส่วนเกิน' ที่ถูกระบบจงใจลบ0ทิ้งต่างหาก เพราะฉะนั้น การกระทำของคุณในตอนนี้... จึงเป็นเพียงการดิ้นรนอย่างไร้ความหมายของโปรแกรมที่หมดอายุการใช้งานแล้วเท่านั้น!" ผมสะบัดมือเปิดใช้งานโหมดวิเคราะห์ขั้นสูง แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในดวงตาของผม ตัวเลขและสมการทางคณิตศาสตร์ของความตายไหลวนอยู่ในม่านตาอย่างรวดเร็ว ผมมองเห็นจุดอ่อนที่กลางหน้าอกของมัน—จุดที่รหัสศพถูกฝังไว้ด้วยด้ายสีดำสนิท วิญญาณเร่ร่อนตนนั้นชะงักกึก เสียงหัวเราะขาดหายไปในลำคอ มันเงื้อมือที่ยาวผิดปรกติขึ้นหมายจะพุ่งเข้ามาปลิดชีพผมในคราวเดียว แต่อลิสากลับซัดหน้ากระดาษจากบันทึกของเธอกลายเป็นโซ่ตรวนแสงพุ่งไปพันธนาการข้อเท้าของมันไว้ทันเวลา! "ลงมือเลย ธันวา!" เสียงของอาจารย์สาวตะโกนแข่งกับเสียงคำรามกึกก้องของตึกสำนักงาน ผมก้าวเท้าออกไปข้างหนึ่ง ยกปากกาชี้ตรงไปยังจุดอ่อนบนอกของวิญญาณตนนั้น พร้อมกับท่องรหัสคำสั่งปิดท้ายการวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและทรงพลังที่สุดในชีวิตการทำงานของผม "ยืนยันรหัสศพ... เสร็จสิ้น ดำเนินการลบข้อมูลเชิงโครงสร้าง ณ บัดนี้!" แสงสว่างวาบเจิดจ้ากลืนกินทุกสิ่งในห้องทำงานชั้น 7 แรงกระแทกจากการสลายตัวของวิญญาณเร่ร่อนทำให้หน้าต่างกระจกด้านหลังแตกละเอียดเป็นผุยผง ลมพายุพัดโหมกระหน่ำเข้ามาภายในห้องจนเอกสารกระจัดกระจายไปทั่ว ทว่า... ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับคืนมาหลังจากการต่อสู้สงบลง หน้าจอระบบวิเคราะห์ที่ควรจะแสดงผลภารกิจสำเร็จ กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็ว พร้อมกับเสียงสังเคราะห์จากระบบที่ดังขึ้นในหัวของผม—เสียงที่ไม่ได้มาจากระบบปกติของตึกสำนักงาน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบจาก IP Address ภายนอก...] [คำเตือนระดับ SSS: โครงสร้างตึกสำนักงานชั้น 7 ถูกเชื่อมต่อกับ "ห้องทดลองต้นกำเนิด" ที่ถูกปิดตายเมื่อสิบปีก่อน] [และ... มีผู้มาเยือนคนใหม่กำลังก้าวออกจากลิฟต์แก้วตัวที่ไม่มีวันกดลงไปถึง...] --- ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับผมในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ