ภาพถ่ายในเงามืด

กลิ่นควันบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษอัดรูปเก่าๆ ลอยอวลอยู่ในห้องมืดสีแดงก่ำ เสียงหยดน้ำจากก๊อกน้ำในมุมห้องดังติ๊ด... ติ๊ด... ราวกับเป็นนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังลมหายใจของคนแอบอุกหาญ พลอยแทบไม่กล้าหายใจแรง แผ่นหลังบางแนบชิดกับผนังปูนเปลือยเย็นเฉียบ มือขวาชุ่มเหงื่อกำกล้อง DSLR ตัวโปรดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นทรง The Great Gatsby จ้องมองผ่านช่องมองภาพไปยังร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่หลังม่านแสงสีส้ม “ถ้าคิดว่าจะแอบเข้ามาเล่นๆ แล้วเดินออกไปเฉยๆ ได้... คุณคงประเมินฝีมือช่างภาพสลัมอย่างผมต่ำไปหน่อยนะ, แม่นักข่าวสาว” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น พลอยสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระโจนขึ้นมาจุกที่ลำคอเมื่อร่างสูงที่เธอคิดว่ากำลังงغلอยู่กับอ่างล้างฟิล์ม กลับหันข้ามไหล่มาสบตากับเลนส์กล้องของเธอตรงๆ รอยยิ้มหยันที่มุมปากของธีร์ช่างคมกริบราวกับใบมีดโกนที่พร้อมจะกรีดแทงความลับทุกอย่างให้แหลกคราบ “ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ...” พลอยพยายามกลืนก้อนสะอื้นเหนียวหนืดลงคอ ฝีปากที่เคยลับคมต่อกรกับนักการเมืองมานักต่อนักกลับติดขัดอย่างไร้เหตุผล “ไม่ได้ตั้งใจ?” ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวเท้าช้าๆ ผ่านม่านแสงสีแดงสลัว รองเท้าผ้าใบสีเข้มกระทบพื้นซีเมนต์เกิดเสียงดัง *ก๊อก... ก๊อก...* ทุกย่างก้าวที่เขยิบเข้ามาใกล้ คือแรงกดดันที่ทำให้อุณหภูมิในห้องมืดพุ่งสูงขึ้นอย่างน่ากลัว “บุกรุกพื้นที่หวงห้าม งัดหน้าต่างห้องแล็บที่ปิดตาย และยกเลนส์ซูมราคาแพงขึ้นมาส่องหน้าผม... นี่คือความบังเอิญของพวกนักข่าวขี้เสือกสินะ” “ปากจัดนักนะ!” พลอยสวนกลับทันควัน ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธเมื่อถูกดูถูกวิชาชีพ ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าชายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว แม้ความสูงของเขาจะกดดันเธอให้ต้องแหงนมองก็ตาม “ฉันทำหน้าที่ของฉัน ส่วนคุณ... มีสิทธิ์อะไรมาซ่อนตัวอยู่หลังคลังสินค้าเก่าที่ทางการสั่งปิดตัวลง ถ้าไม่มีอะไรปิดบัง ทำไมต้องทำหน้าเหมือนคนซ่อนศพไว้ใต้พื้นบ้านด้วยล่ะคะ, คุณธีร์!” คำพูดนั้นทำให้ดวงตาคมปลาบของชنرภาพหนุ่มวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง ธีร์หยุดฝีเอ้าลงห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นกาแฟดำลอยปะทะจมูกจนพลอยต้องผะแผ่วลมหายใจ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะบึ้งตึงอยู่เสมอยามนี้อยู่ใกล้เสียจนเธอเห็นแพขนตาดกหนาและเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น “อยากรู้ความจริงเหรอ?” ธีร์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “ความจริงบางอย่าง... มันไม่ได้สวยงามพอที่จะเอาไปพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งหรอกนะพลอย และถ้าคุณยังไม่อยากเอาชีวิตมาทิ้งไว้ในห้องมืดๆ นี้... คายฟิล์มในกล้องของคุณออกมา แล้วไสหัวไปซะ” “ฝันไปเถอะ!” พลอยเชิดหน้าขึ้นท้าทาย แม้ขาจะสั่นพับๆ แต่สัญชาตญาณนักข่าวบอกเธอว่า ภาพที่เธอเพิ่งกดชัตเตอร์ไปเมื่อครู่... คือกุญแจดอกสำคัญที่จะไขคดีอื้อฉาวที่ตำรวจพยายามกลบเกลื่อน และเธอก็ไม่มีทางยอมปล่อยมันหลุดมือเด็ดขาด นิ้วเรียวเล็กกำสายสะพายกล้องแน่น เตรียมตัวจะวิ่งหนีสุดชีวิต แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูด้านนอกถูกถีบเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กรูเข้ามาในตึกร้าง พร้อมตะโกนก้องด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “เฮ้ย! ไอฟิล์มมันบอกว่าแอบเห็นคนเข้ามาทางด้านหลัง ล้อมตึกไว้ อย่าให้ใครหนีรอดไปได้!” สีหน้าของธีร์เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะคว้าข้อมือเล็กของพลอยไว้แน่นด้วยพละกำลังมหาศาล “ปล่อยนะ! คุณจะทำอะไร!” พลอยร้องประท้วงด้วยความตกใจ “ถ้าไม่อยากตายคาที่นี่... หุบปากแล้วตามมา!” ธีร์ไม่รอให้เธอได้โต้แย้ง เขากระชากร่างบางให้พุ่งตามเข้าไปในมุมมืดหลังชั้นวางฟิล์มยักษ์ พร้อมกับที่บานประตูห้องมืดถูกกระชากเปิดออกด้วยฝีเท้าของบุคคลปริศนาที่ก้าวเข้ามาพร้อมแสงไฟฉายสว่างจ้า! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!