ปลุกพลังจากนรก

“ถ้ามึงยังคิดว่าชีวิตของกูมีค่าแค่สวะที่รอวันเน่าเปื่อยในกองขยะ ก็จงเตรียมตัวเห็นเศษซากความภูมิใจของมึงถูกเหยียบจมดินเสียตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” เสียงกระดูกแตกละเอียดดังกรอบแกรบสะท้อนก้องภายในห้องเก็บศพร้าง รินทร์แสยะยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่มือขวาของเขาถูกไอพลังงานสีม่วงอมดำกัดกินจนเนื้อเยื่อเกือบจะมอดไหม้ นี่คือราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการกระชาก 'ระบบ' ออกมาจากมิติที่ถูกผนึกไว้ แต่มันก็คุ้มค่า... คุ้มค่าจนทำให้คนอย่างเขาหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งในความเงียบงัน *ติ๊ง!* [ระบบ God-Healer System ได้รับการเชื่อมต่อกับร่างกายโฮสต์...] [สถานะ: ร่างกายได้รับความเสียหายสาหัส 89%...] [เงื่อนไขการเปิดใช้งาน: จงใช้พลังแห่งการเยียวยา 'รักษาตนเอง' เพื่อดูดซับรอยแยกแห่งความเจ็บปวด!] รินทร์ไม่รอช้า เขาฝังเข็มเล่มสุดท้ายลงบนจุดชีพจรกลางหน้าอก เลือดสีแดงฉานไหลย้อนกลับเข้าไปในบาดแผลราวกับมีชีวิต พลังงานสีทองอร่ามเริ่มก่อตัวเป็นเส้นใยประกายแสงถักทอร่างกายที่กำลังจะพินาศให้กลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง ความเจ็บปวดที่ราวกับถูกฉีกกระชากวิญญาณแปรเปลี่ยนเป็น 'แต้มประสบการณ์' อย่างมหาศาล “นี่หรือคือความรู้สึกของพลังที่แท้จริง...” รินทร์พึมพำ น้ำเสียงของเขาทรงอำนาจจนอากาศรอบข้างสั่นสะเทือน ในขณะนั้นเอง ประตูเหล็กบานหนาถูกพังทลายเข้ามาด้วยแรงเตะมหาศาล ลินินปรากฏตัวขึ้นในชุดเกราะฮันเตอร์หน่วยสืบสวน เธอหอบหายใจถี่ด้วยความตื่นตระหนก สายตาคมกริบกวาดมองร่างของชายหนุ่มที่กำลังอาบไปด้วยแสงประหลาด “รินทร์! คุณทำอะไรลงไป? พวกตระกูลจางกำลังตามมาที่นี่ ถ้าคุณไม่หนีไปตอนนี้ พวกมันจะฆ่าคุณทิ้งจริงๆ นะคะ... อ๊ะ ขอโทษค่ะ ฉันหมายถึง คุณต้องรีบไปนะ!” ลินินรีบเปลี่ยนคำพูดทันทีเมื่อเห็นแววตาที่เย็นเยียบและทรงพลังจนน่าขนลุกของชายหนุ่มตรงหน้า รินทร์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมานั้นราวกับภูเขาทั้งลูกที่กดทับลินินจนเธอต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว “ตระกูลจางงั้นหรือ?” รินทร์เดินผ่านเธอไป ชายเสื้อคลุมสีเข้มสะบัดตามจังหวะก้าว “ขอบคุณที่เตือนนะลินิน แต่คืนนี้... เลือดของสุนัขรับใช้พวกนั้นแหละ ที่จะถูกใช้เป็นเครื่องบูชายัญสำหรับการกลับมาของผม” ลินินมองตามแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง รอยแผลเป็นที่เคยฝังลึกบนร่างกายของรินทร์หายไปหมดสิ้น ผิวหนังดูเรียบเนียนราวกับทารกแต่ซ่อนมวลกล้ามเนื้อที่อัดแน่นด้วยพลังงานที่เหนือชั้นกว่าฮันเตอร์ระดับ A ที่เธอเคยพบมาหลายเท่าตัว “คุณ... คุณเลื่อนระดับพลังขึ้นมาแล้วจริงๆ เหรอ?” เธอถามเสียงสั่น รินทร์หยุดเดิน เขาหันกลับมาส่งยิ้มให้เธอ เป็นยิ้มที่อ่อนโยนทว่าแฝงความนัยที่น่าสะพรึงกลัว “ผมไม่ได้แค่เลื่อนระดับหรอก ลินิน... ผมกำลังจะเขียนประวัติศาสตร์ใหม่ให้พวกมันต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอความตาย” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากดังมาจากทางเดินด้านนอก แสงไฟฉายจากอาวุธทันสมัยสาดส่องเข้ามาในห้อง รินทร์ไม่ได้หยิบอาวุธใดๆ ขึ้นมา เขาเพียงแค่แบมือออก พลังงานสีทองในฝ่ามือหมุนวนจนกลายเป็นวงแหวนแห่งการทำลายล้างที่ไร้เสียง “นั่นมัน! รินทร์! มันยังไม่ตาย!” เสียงตะโกนของหัวหน้าหน่วยสังหารจากตระกูลจางดังขึ้น “ฆ่ามันซะ! อย่าให้เหลือแม้แต่ซาก!” แต่ก่อนที่กระสุนพลังงานนัดแรกจะพุ่งออกจากกระบอกปืน หน้าจอโฮโลแกรมสีเลือดก็ปรากฏขึ้นต่อหน้ารินทร์ [ระบบตรวจพบเป้าหมายการ 'ชุบชีวิต' ที่มีมลทิน...] [โฮสต์ต้องการสละ 'แต้มชีวิต' เพื่อแปรสภาพศัตรูให้กลายเป็น 'หุ่นเชิดสมุน' หรือไม่?] รินทร์แสยะยิ้มกว้าง “รับข้อเสนอทั้งหมด” ทันทีที่เขากล่าวจบ อากาศรอบตัวก็ระเบิดออกด้วยแรงดันมหาศาล แรงกระแทกนั้นรุนแรงจนลินินต้องหมอบลงกับพื้นด้วยความตกใจ ร่างของฮันเตอร์นับสิบที่บุกเข้ามาหยุดชะงักลงกลางอากาศ ร่างกายของพวกมันเริ่มบิดเบี้ยวและกลายเป็นสีดำสนิท ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอำมหิตบัดนี้กลับกลายเป็นว่างเปล่าและจ้องมองมาที่รินทร์ด้วยความเคารพยำเกรง “พวกมึง...” รินทร์ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ในขณะที่กลุ่มคนที่เคยเป็นศัตรูตอนนี้กลับก้มหัวลงต่ำต่อหน้าเขา “ไปจัดการเจ้านายของพวกมึงซะ บอกพวกมันด้วยว่า 'หมอคนนี้' กลับมาทวงคืนทุกอย่างที่ถูกพรากไปแล้ว” ในจังหวะที่กลุ่มฮันเตอร์ที่ถูกควบคุมกำลังจะพุ่งออกไปเพื่อไปสังหารเป้าหมายที่แท้จริง เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของประธานตระกูลจางก็ดังกระหึ่มเหนืออาคาร พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาสูงตระหง่านที่กระโดดลงมาจากเครื่องบินรบด้วยท่าทางที่มั่นใจ ราวกับจะปิดฉากชีวิตของรินทร์ด้วยมือของตัวเองในคืนนี้... “รินทร์ แกมันก็แค่หนูที่หนีรอดจากกับดักไปได้ชั่วคราวเท่านั้น!” เสียงคำรามจากฟ้าดังกึกก้องพร้อมกับแรงกดดันระดับแรงก์ S ที่พุ่งตรงเข้าใส่รินทร์โดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งตัว รินทร์มองขึ้นไปบนฟ้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย ก่อนจะหยิบเข็มเล่มยาวออกมาจากอากาศธาตุแล้วปักลงบนพื้นดินอย่างแรงจนพื้นปูนแตกร้าวเป็นวงกว้าง “ผิดแล้ว... คืนนี้ ไม่ใช่คืนที่ผมต้องหนี แต่เป็นคืนที่ผมจะเริ่มการผ่าตัดศพทั้งเป็นของตระกูลพวกแก!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะแรงก์ SSS นะครับ