วันสุดท้ายของแพทย์ฝึกหัด

“เซ็นชื่อลงในเอกสารใบนี้ซะ รินทร์... แล้วก็ไสหัวไปจากโรงพยาบาลเซนต์ลุคเสียที ก่อนที่ผมจะแจ้งความข้อหาลักลอบขโมยเวชภัณฑ์ราคาแพงไปขายในตลาดมืด!” เสียงทุ้มต่ำของ นพ. ธาดา ผู้อำนวยการโรงพยาบาลดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานสุดหรูที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์นำเข้าจากอิตาลี รินทร์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวตามคำขู่ แต่กลับฉายชัดถึงความเย็นเยียบที่ขั้วหัวใจ เขามองชายวัยกลางคนที่เคยเรียกตัวเองว่า ‘อาจารย์’ ด้วยความรู้สึกสมเพช บนโต๊ะทำงานตัวนั้น เอกสารใบลาออกถูกผลักมาตรงหน้าเขา พร้อมกับใบสรุปความผิดที่ถูกกุเรื่องขึ้นมาอย่างแนบเนียน “อาจารย์กำลังเล่นตลกอะไรอยู่ครับ?” รินทร์เอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว “การผ่าตัดเคสฉุกเฉินเมื่อคืน ผมทำตามขั้นตอนทุกอย่างเพื่อยื้อชีวิตคนไข้ ไม่ใช่การขโมยยา แต่เป็นการช่วยชีวิตคน” “ช่วยชีวิต? หึ!” หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายธาดาแค่นหัวเราะออกมา เธอก้าวออกมาเบื้องหน้า— ‘พิชชา’ แฟนสาวที่เขาคบหามานานกว่าสามปี วันนี้เธอดูสง่างามในชุดเดรสแบรนด์เนมที่เขาเป็นคนเลือกซื้อให้ “รินทร์... เลิกทำตัวเป็นพระเอกผู้เสียสละสักทีเถอะ ที่นี่คือโรงพยาบาลเอกชน ไม่ใช่สถานการกุศล การที่คุณดันทุรังผ่าตัดโดยไม่ฟังคำสั่งของท่านผู้อำนวยการ มันทำให้ตระกูลของฉันต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง” รินทร์จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของพิชชา ที่ผ่านมาเขาดูแลเธออย่างดีที่สุด แม้แต่เงินเดือนแพทย์ฝึกหัดเดือนสุดท้าย เขาก็ยอมอดเพื่อซื้อกระเป๋าใบที่เธออยากได้ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาในวันนี้ คือการหักหลังอย่างเลือดเย็น “ความรักของเรา... มันจบลงแค่นี้ใช่ไหม พิชชา?” “ความรักมันกินไม่ได้หรอกค่ะ” เธอแสยะยิ้ม “อีกอย่าง คุณเป็นแค่แพทย์ฝึกหัดไร้หัวนอนปลายเท้า ที่อาศัยชื่อเสียงตระกูลฉันประดับบารมีมานานพอแล้ว ต่อไปนี้เราไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก” รินทร์ไม่ได้อ้อนวอน เขาหยิบปากกาสีเงินที่เธอเคยซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดปีที่แล้วขึ้นมา ก่อนจะจรดปลายปากกาลงบนใบลาออกอย่างหนักแน่นและมั่นคง เส้นสายที่ขีดเขียนลงไปไม่ใช่เพียงการสละอาชีพที่เขารัก แต่มันคือการตัดเยื่อใยสุดท้ายกับความไร้เดียงสาในอดีต เขาโยนปากกาทิ้งลงบนโต๊ะ เสียงเหล็กกระทบพื้นหินอ่อนดังแว่วราวกับเสียงเคาะระฆังปิดฉากละครฉากหนึ่ง “ขอบคุณสำหรับบทเรียนราคาแพงครับ... หวังว่าวันหนึ่ง วันที่คุณทั้งสองคนล้มลงกลางกองเลือด ผมหวังว่าพวกคุณจะยังจำวิธี ‘เมตตา’ เพื่อนมนุษย์ได้บ้าง” รินทร์หันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในห้องหรูนั้น เขาก้าวเท้าออกมาท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาในยามเย็น ร่างกายของเขาเหนื่อยล้าจนแทบจะทรุดลงกับพื้นถนน ความหิว ความแค้น และความรู้สึกเหมือนถูกโลกทั้งใบหันหลังให้กำลังกัดกินหัวใจ แต่ในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าข้ามถนนใหญ่ แสงสีฟ้าประหลาดก็สว่างวาบขึ้นในม่านตา [ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจต่ำกว่าเกณฑ์...] [สภาวะจิตใจอยู่ในระดับวิกฤต: ความแค้นสูงสุด... ความมุ่งมั่นสูงสุด...] [เงื่อนไขครบถ้วน... กำลังเปิดใช้งานระบบ ‘God-Healer System’...] รินทร์หยุดชะงัก สายฝนที่ควรจะเปียกปอนร่างกายกลับดูเหมือนจะหยุดนิ่งกลางอากาศ เขาเห็นตัวอักษรโฮโลแกรมลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า [ยินดีด้วย ผู้ถูกเลือก ‘รินทร์’ คุณได้รับมอบอำนาจแห่งหัตถ์เทวะ] [ทุกบาดแผลที่คุณสัมผัส คือแต้มพลัง ทุกชีวิตที่คุณฉุดรั้งจากยมโลก คือเลเวลที่เพิ่มขึ้น] [ระบบกำลังสแกนหา ‘สิ่งผิดปกติ’ ในรัศมี 10 เมตร...] ทันใดนั้น เสียงเบรกของรถยนต์หรูคันหนึ่งก็ดังสนั่นหวั่นไหว มันเสียหลักไถลเข้ามาพุ่งชนกระถางต้นไม้ข้างทางอย่างจัง รินทร์หันไปมองตามสัญชาตญาณแพทย์ เขารีบวิ่งเข้าไปยังซากรถที่กำลังมีควันพวยพุ่ง ภายในรถ ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งสลบไสลอยู่ ลมหายใจของเธอแผ่วเบาจนแทบมองไม่เห็น และที่สำคัญ... เลือดที่ไหลนองออกมานั้นมีกลิ่นอายประหลาดที่ระบบเขากำลังแจ้งเตือนว่า ‘มหาศาล’ [คำเตือน: ผู้บาดเจ็บระดับความสำคัญ SSS รหัสพันธุกรรม: ราชาฮันเตอร์ระดับจักรพรรดิ] [หากรอดชีวิต: แต้มพลังงานจะเปลี่ยนคุณให้เป็นเทพเจ้า หากตาย: โลกนี้จะพินาศภายใน 24 ชั่วโมง] รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่ได้สนใจเรื่องเลเวลหรือพลังอำนาจ สิ่งที่เขาสนใจในฐานะแพทย์คือ ‘ชีวิต’ ที่อยู่ตรงหน้า มือของเขาเริ่มเรืองแสงสีทองอร่ามที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจว่ามันมาจากไหน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำจำนวนมากก็กรูเข้ามาล้อมรอบตัวเขา พร้อมกับเสียงปืนที่ขึ้นลำอย่างพร้อมเพรียง “ถอยออกมาซะไอ้หมอชั้นต่ำ! ใครสั่งให้แกแตะต้องตัวท่านลินิน!” รินทร์ไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาใช้มือที่เรืองแสงสีทองกดลงไปบนบาดแผลที่หน้าอกของหญิงสาวเบาๆ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศในใจเขาก็พลันมลายหายไปแทนที่ด้วยกระแสพลังมหาศาลที่ไหลวนเข้าสู่ร่าง [เริ่มกระบวนการ ‘ผ่าตัดดวงดาว’... เปลี่ยนความตายเป็นปาฏิหาริย์!] “ใครที่กล้าเอาปืนจ่อหัวผมตอนที่ผมกำลังช่วยคน...” รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองลึกลับ “ก็ลองกดไกดูสิ... แล้วมาดูกันว่ากระสุนของพวกแก หรือหัตถ์ของหมอเทวะคนนี้ ใครจะเร็วกว่ากัน!” ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของเส้นทางสายเลือดและเกียรติยศนี้นะครับ หมอเทวะแรงก์ SSS ครับ