พบพานนางเซียนกลางสายฝนเลือด

ประกายแสงสีฟ้าจัดจ้านของกระบี่น้ำแข็งร It pierced the chilling air with a lethal intent, but Lu Zhixiao did not even bother to lift his head. "ผู้หญิงคนนี้นี่... ยามเจอกันครั้งแรกก็ยังคงใจร้อนเหมือนม้าป่าพยศไม่เปลี่ยน" ลู่จือเซียวพึมพำเบาๆ พร้อมกับยกไหสุราขึ้นกระดốcซดรวดเดียว ปราณสุราอุ่นร้อนพวยพุ่งเข้าสู่ตันtian ขับไล่ความเยือกแข็งที่แผ่ซ่ามาจากคมกระบี่ของมู่หรงเสวี่ยได้ในพริบตา เขายังคงนั่งเอเอกเขนกอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ ท่ามกลางหยาดฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย หยดน้ำฝนเมื่อกระทบเข้ากับรัศมีปราณรอบตัวเขาก็พลันระเหยกลายเป็นไอหมอกสีขาวจางๆ ฉึบ! กิ่งไม้ที่เขาเคยนั่งอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีก่อน ถูกตัดขาดสะบั้นด้วยลมกระบี่อันเยียบเย็นจนกลายเป็นน้ำแข็งสีครามในพริบตา มู่หรงเสวี่ยร่อนลงยืนสง่านิ่งบนพื้นดินเบื้องล่าง เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวตามแรงลม ชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ของนางเปียกปอนเล็กน้อยจากสายฝน ทว่าทั่วร่างกลับแผ่ไอเย็นเยียบที่ทำให้รัศมีรอบตัวกลายเป็นเขตอาคมมรณะ ดวงตางามคู่นั้นจ้องมองบุรุษเบื้องบนด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ราวกับมองซากศพไร้ค่าผู้หนึ่ง "ลู่จือเซียว เจ้ายังกล้าดื่มสุราเล่นหัวอยู่อีกหรือ? คัมภีร์สะท้านฟ้าไม่ใช่สิ่งที่จะตกอยู่ในมือของคนสำมะเลเทเมาเช่นเจ้า ส่งมันมาเสีย มิฉะนั้น อย่าหาว่าดาบน้ำแข็งสวรรค์ของข้าไม่ไว้หน้า!" น้ำเสียงของนางดังก้องกังวานท่ามกลางเสียงสายฝน ราวกับเสียงคำรามของเทพธิดาแห่งความตาย ลู่จือเซียวหัวเราะฮ่าๆ ออกมาเสียงดัง เขายกแขนเสื้อขึ้นเช็ดคราบสุราที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนจะกระโดดลงจากต้นไม้มาอย่างนุ่มนวล ราวกับขนนกที่ปลิวตามลม ฝ่าเท้าของเขาแตะพื้นโดยไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ แสดงให้เห็นถึงขอบเขตวิชาตัวเบาที่ล้ำลึกจนยากจะหยั่งถึง "แม่นางมู่หรง ท่านกล่าวหาข้าเกินไปแล้ว ข้าเป็นเพียงแค่จอมยุทธ์เร่ร่อนผู้รักสงบและหลงใหลในรสสุรา จะไปมีปัญญาครอบครองของวิเศษสะท้านฟ้าอะไรนั่นได้อย่างไรกัน? อีกอย่าง... ต่อให้ข้ามีจริง ท่านคิดว่าคนอย่างข้าจะยอมมอบสมบัติล้ำค่าให้แก่สตรีที่หน้าตาบึ้งตึงราวกับโกรธแค้นโลกใบนี้มาสามชาติภพเช่นท่านหรือ?" รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของเขา นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความขี้เล่น ทว่าลึกซึ้งดึงดูดใจ มู่หรงเสวี่ยขบกรามแน่นจนเกิดเสียงกรอด ความอดทนของนางที่มีต่อบุรุษผู้นี้หมดลงตั้งแต่ชาติปางก่อนแล้ว ปราณกระบี่ในมือระเบิดออกเป็นเกล็ดน้ำแข็งนับหมื่นชิ้นที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ทุกอณูล้วนเต็มไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น "ปากดีนัก! ถ้าเช่นนั้น ข้าจะควักเอาคัมภีร์ออกจากท้องของเจ้าด้วยมือคู่นี้เอง!" ยังไม่ทันที่สิ้นเสียงคำรามของนาง ห้วงอากาศโดยรอบก็พลันบิดเบี้ยว! เงาร่างสีดำทมิฬนับสิบสายพุ่งทะยานออกมาจากความมืดมิดของผืนป่ารอบด้าน ปราณมารสีดำสนิทพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งตลบอบอวล ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักหน่วง เหล่านักฆ่าจากพรรคมารโลหิตปรากฏตัวขึ้นราวกับผีดิบจากขุมนรก "ฮี่ๆๆๆ นึกไม่ถึงว่าคุณหนูแห่งหุบเขาน้ำแข็งกระบี่สวรรค์กับไอ้ขี้เมาผู้นี้จะมาอยู่พร้อมหน้ากันพอดี วันนี้ทั้งคัมภีร์สะท้านฟ้าและชีวิตของพวกเจ้า... ต้องทิ้งไว้ที่นี่!" หัวหน้ามือสังหารพรรคมารผู้สวมหน้ากากกระดูกอสูรส่งเสียงหัวเราะน่าขนลุก มันสะบัดมือออก ดาบโลหิตยาวสามเชียะพุ่งแหวกอากาศเข้าหามู่หรงเสวี่ยในมุมอับสายตาอย่างรวดเร็วดั่งอสุนีบาต มู่หรงเสวี่ยหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย นางกำลังจะตวัดกระบี่เพื่อรับมือ ทว่าอาการบาดเจ็บภายในจากการฝืนโคจรลมปราณเพื่อข้ามเขตแดนน้ำแข็งเมื่อวานนี้กลับกำเริบขึ้นกะทันหัน ทำให้ความเร็วของนางลดลงไปชั่วพริบตา—ชั่วพริบตาเดียวที่อาจหมายถึงความตาย! *ฉับพลันนั้นเอง!* ร่างของลู่จือเซียวก็หายวับไปจากจุดเดิม ราวกับสายลมพัดผ่าน ไร้ร่องรอย ไร้สุ้มเสียง เขาก้าวเท้าออกไปเพียงสามก้าว ทว่ากลับข้ามผ่านระยะทางสิบจั้งมาปรากฏตัวเบื้องหน้าของมู่หรงเสวี่ยได้อย่างน่าอัศจรรย์ กระบี่เหล็กขึ้นสนิมในฝักไม้เก่าๆ ที่คาดไว้ที่เอวถูกชักออกเพียงครึ่งนิ้ว ประกายกระบี่สีทองอร่ามราวกับดวงอาทิตย์ยามอัสดงก็ระเบิดออกแผ่ขยายเป็นวงกว้าง! เปรี้ยง! เสียงระเบิดกัมปนาทสะท้านสะเทือนผืนป่า แรงปะทะของลมปราณทั้งสองสายแผ่ขยายออกเป็นคลื่นกระแทกจนต้นไม้รอบรัศมีร้อยเมตรหักโค่นลงในพริบตา หยดน้ำฝนที่ตกลงมาถูกพลังปราณอันไร้เทียมทานของลู่จือเซียวดีดกระเด็นย้อนกลับขึ้นสู่ท้องฟ้า กลายเป็นม่านหมอกสีขาวโพลนบังตาผู้คน คมดาบโลหิตของหัวหน้าพรรคมารแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากปากของมัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อพบว่าตนเองไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้แม้แต่น้อย "วิชา... กระบี่อะไรกันนี่..." มันพึมพำออกมาก่อนที่ร่างทั้งร่างจะถูกพลังปราณกระบี่ของลู่จือเซียวตัดขาดเป็นสองท่อน เลือดสีแดงฉานผสมปนเปไปกับสายฝนที่โปรยปรายลงมา ย้อมผืนดินให้กลายเป็นสีแดงฉานสมชื่อฉากนองเลือด เหล่านักฆ่าพรรคมารที่เหลือต่างพากันถอยหลังกรูดด้วยความหวาดผวา พลังกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของเซียนสุราเมามายในยามนี้นั้น ช่างน่าสะพรึงกลัวราวกับปีศาจจำแลงกายมา ลู่จือเซียวเก็บกระบี่เข้าฝักด้วยท่าทางสบายๆ เขานมหันกลับมามองสตรีด้านหลังที่ยังคงยืนนิ่งค้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาทเช่นเคย "แม่นางมู่หรง เมื่อครู่ข้าเพิ่งช่วยชีวิตท่านไว้นะครับ... คำขอบคุณสักคำ หรือรอยยิ้มหวานๆ สักนิด ไม่มีให้ข้าหน่อยหรือ?" มู่หรงเสวี่ยได้สติกลับคืนมา แววตาที่มองเขาไม่ได้มีความซาบซึ้งแม้แต่น้อย กลับกัน... มันกลับยิ่งทวีความเย็นชาและระแวดระวังมากกว่าเดิม นางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว กระบี่ในมือชี้ตรงมาที่อกของเขาโดยไม่ลังเล "ใครขอให้เจ้าช่วย? ต่อให้ไม่มีเจ้า ข้าก็สามารถจัดการพวกมันได้ด้วยตัวคนเดียว..." นางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าใบหูขาวเนียนของนางกลับขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว "โอ้? พูดเช่นนี้ช่างไร้ความกตัญญูกยิ่งนัก" ลู่จือเซียวถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวนางในระยะที่ใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียนของนาง มู่หรงเสวี่ยผะหนีบตัวด้วยความตกใจ ทว่าถูกมือใหญ่คว้าจับข้อมือเรียวไว้มั่น "เจ้า... คิดจะทำอะไร?!" นางตวาดเสียงกร้าว ใบหน้าเย็นชาเริ่มมีร่องรอยของความตื่นตระหนก ลู่จือเซียวไม่ได้ตอบคำถาม เขายื่นใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกและจริงจังอย่างผิดคาด จนหญิงสาวถึงกับชะงักงัน "ระวังตัวให้ดี... คนที่ส่งมือสังหารพวกนี้มา ไม่ใช่พรรคมารโลหิตธรรมดา แต่เป็น... คนใกล้ตัวที่ยืนอยู่เบื้องหลังสำนักของท่านเองต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น ท้องฟ้ายามราตรีที่เต็มไปด้วยสายฝนก็ถูกผ่าด้วยสายฟ้าสีม่วงเข้มเส้นมหึมา แสงสว่างวาบเผยให้เห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่บนยอดไม้สูง ชายสวมชุดคลุมสีทองปักลายพยัคฆ์เมฆาผู้หนึ่งกำลังจ้องมองลงมาด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม และกลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของมัน... คือพลังวิชาขั้นสูงที่มู่หรงเสวี่ยจำได้แม่นยำยิ่งกว่าสิ่งใด! "นั่นมัน... ผู้อาวุโสใหญ่แห่งหุบเขาน้ำแข็งกระบี่สวรรค์?!" มู่หรงเสวี่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด หัวใจของนางหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในยุทธภพอันกว้างใหญ่นี้นะครับ