รอยร้าวบนแผ่นศิลา

คมกระบี่ที่ไร้ลักษณ์ มิใช่ไร้ซึ่งตัวตน แต่คือความว่างเปล่าที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง “ถ้าเจ้ายังไม่หยุดสั่น... ข้าเกรงว่าศิลาแผ่นนี้จะแตกสลายก่อนที่ความลับของพวกมันจะถูกเปิดเผยออกมานะ” เสียงทุ้มต่ำของหลี่มู่เหวินดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในโถงโรงแรมร้างกลิ่นอับชื้น สายตาของเขาสงบนิ่งดุจผิวน้ำยามไร้ลมพัด แต่ภายในดวงตากลับสะท้อนภาพของอักขระเวทสีชาดที่กำลังเต้นเร่าอยู่บนรอยร้าวของแผ่นศิลาโบราณกลางห้อง เบื้องหน้าของเขา เซียนจื่อฉิงในชุดขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะแรกตก กำลังยืนกัดริมฝีปากแน่น ไอเย็นเยือกแผ่ออกจากร่างของนางจนหยดน้ำค้างบนพื้นกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง มือเรียวงามที่สั่นระริกของนางไม่ได้สั่นเพราะความกลัว ทว่าสั่นเพราะพลังปราณเหมันต์ในกายกำลังถูก 'บางอย่าง' ในแผ่นศิลาสูบกลืนอย่างบ้าคลั่ง “มัน... มันกำลังกินปราณของข้า มู่เหวิน... อักขระพวกนี้ไม่ใช่ของมนุษย์” เสียงของนางแหบพร่าและเย็นชา แต่แฝงด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น หลี่มู่เหวินก้าวเท้าข้ามซากปรักหักพังของโต๊ะไม้เก่าแก่โดยไม่ลังเล รองเท้าบูทของเขาเหยียบย่ำลงบนเศษกระเบื้องแตกละเอียด เขาคว้าข้อมือของหญิงสาวไว้มั่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือเขาถ่ายเทผ่านไปปะทะกับไอเย็นจัดจนเกิดเสียงดัง 'ฉ่า' คล้ายเหล็กร้อนสัมผัสธารน้ำแข็ง เซียนจื่อฉิงชะงักไป ดวงตาที่เคยเฉยชาดุจน้ำแข็งพันปีสั่นไหววูบหนึ่ง “อย่าปล่อยให้มันลากเจ้าเข้าสู่ความมืด” หลี่มู่เหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด กระบี่ไร้ลักษณ์ที่สะพายอยู่ข้างหลังสั่นไหวเบาๆ ราวกับรับรู้ถึงเจตจำนงของเจ้าของ เขาปล่อยมือจากนาง ก่อนจะก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับแผ่นศิลาหินสีนิลเพียงลำพัง บนผิวหน้าศิลาปรากฏรอยร้าวที่ดูคล้ายอักขระโบราณที่บิดเบี้ยว รอยร้าวนั้นไม่ได้เกิดจากการกาลเวลา แต่มันเกิดจากการเขียนอักษรเวทด้วยเลือดของผู้ฝึกยุทธ์ที่ล่วงลับไปแล้ว หลี่มู่เหวินยื่นมือออกไป ปลายนิ้วสัมผัสลงบนรอยร้าวนั้นทันที! *เปรี้ยง!* กระแสพลังงานมหาศาลพุ่งเข้าปะทะร่างเขา แรงกดดันดุจภูเขาถล่มทับลงมาบนบ่า แต่หลี่มู่เหวินกลับยืนหยัดมั่นคง เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวไปตามแรงลมที่ก่อตัวขึ้นภายในห้อง เขาเห็นนิมิต—ภาพของบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทที่แผ่นหลังมีสัญลักษณ์ตราประทับรูปกรงเล็บวิหคเพลิง พวกมันคือองค์กรอักษรเวทที่หายสาบสูญไปนานกว่าศตวรรษ พวกมันไม่ได้เพียงแค่ฝึกวิชา แต่พวกมันกำลัง 'แกะสลักลิขิตฟ้า' ขึ้นมาใหม่ “พบตัวแล้ว...” เขาพึมพำ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะดึงร่องรอยแห่งพลังนั้นออกมา เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านหน้าต่างที่แตกละเอียดเข้ามา ความเร็วของมันเหนือกว่าวิชาตัวเบาใดๆ ที่เขาเคยพบเจอ มันไม่ใช่จอมยุทธ์ แต่เป็น 'ตุ๊กตาเวท' ที่ขับเคลื่อนด้วยไอแค้นและอักขระมรณะ เซียนจื่อฉิงเบิกตากว้าง “มู่เหวิน! ระวัง!” นางสะบัดแขนเสื้อ ปราณเหมันต์ก่อตัวเป็นกระบี่น้ำแข็งนับร้อยเล่มพุ่งเข้าขวางทางตุ๊กตาเวทนั้น แต่กลับถูกแรงปะทะผลักกระเด็นไปกระแทกกับผนังจนเลือดไหลซึมออกจากมุมปาก หลี่มู่เหวินไม่หันไปมอง เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่เสี่ยงที่สุด คือการกระชากแผ่นศิลาออกมาจากผนังด้วยพลังปราณทั้งหมดที่มี! *โครม!* ผนังโรงแรมพังทลายลง ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่หลังแผ่นศิลาไม่ใช่แค่ทางลับ แต่มันคือศพของจอมยุทธ์นับสิบที่ถูกตึงไว้ด้วยโซ่ตรวนอักขระ และหนึ่งในนั้น... มีใบหน้าที่เขาคุ้นเคยที่สุดอยู่ในความทรงจำที่ขมขื่น “ท่านอาจารย์...” มือของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อร่างที่ไร้วิญญาณของอาจารย์ที่ควรจะตายไปเมื่อสิบปีก่อน กำลังลืมตาขึ้นช้าๆ ตาคู่นั้นไม่ได้มีแววแห่งความเมตตา แต่กลับเรืองแสงสีเขียวมรกตที่บ่งบอกว่าร่างนี้ได้กลายเป็นหุ่นเชิดขององค์กรอักษรเวทไปเสียแล้ว ในจังหวะที่เงาของอาจารย์เงื้อมมือขึ้นหมายสังหาร หลี่มู่เหวินตัดสินใจชัก 'กระบี่ไร้ลักษณ์' ออกจากฝัก เสียงโลหะปะทะอากาศดังดุจเสียงพิณที่ขาดสะบั้น พลังมหาศาลระเบิดออกมาจนอาคารร้างสั่นสะเทือนถึงรากฐาน ทว่าปลายกระบี่ของเขาไม่ได้เล็งไปที่หุ่นเชิด แต่มันกลับหยุดลงที่คอหอยของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลัง “รอนานไหม... ท่านนักล่าหัวขององค์กร?” หลี่มู่เหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ขณะที่ปลายกระบี่สัมผัสโดนผิวเนื้อจนเลือดหยดหนึ่งซึมออกมา เงาร่างนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเผยใบหน้าที่แท้จริงภายใต้หน้ากากสีเงิน... มันคือใบหน้าเดียวกับหลี่มู่เหวินไม่มีผิดเพี้ยน! ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่โลกทั้งใบของเขาจะพังทลายลงด้วยคำพูดเพียงคำเดียวจากร่างแยกของตนเอง... “เจ้ามาสายไปสิบปี มู่เหวิน... ในเมื่อคนตายไปแล้ว เจ้าก็ควรจะตายตามไปด้วย” หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับการเริ่มต้นการเดินทางในครั้งนี้ ขอบพระคุณที่ติดตามผลงานของผม "หมื่นกระบี่คืนรัง" นะครับ