ฟื้นจากความตายใต้ขื่อกระท่อม

"หากเจ้าตายไปเสียได้ก็ดี ข้าจะได้ไม่ต้องเปลืองข้าวสารเลี้ยงคนไร้ประโยชน์เช่นเจ้าอีก!" เสียงตะคอกแหลมสูงของหญิงชราดังสะท้อนผ่านผนังดินเหนียวที่ผุพัง พร้อมกับแรงกระแทกของถ้วยชามที่ถูกโยนลงพื้นจนแตกกระจาย รสชาติคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในลำคอและกลิ่นอับชื้นของฟางเก่าใต้ร่าง คือสัมผัสแรกที่ปลุกให้หลินซูเหยาได้สติขึ้นมา นางไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์หรูหราที่เต็มไปด้วยความเย็นชาของสามีผู้มีอำนาจในชาติก่อน แต่กลับมาติดอยู่ภายใต้ขื่อกระท่อมหลังเล็กที่ดูเหมือนจะพังครืนลงมาได้ทุกเมื่อ ความเจ็บปวดที่ท้ายทอยยังคงเตือนให้นางรู้ว่า การที่นางฟื้นขึ้นมาได้นั้น ไม่ใช่ปาฏิหาริย์ของโชคชะตา แต่เป็นโอกาสที่สวรรค์หยิบยื่นให้เพื่อล้างบัญชีแค้นที่ยังค้างคา "แม่... ลูกสะใภ้รองเพิ่งจะฟื้น ท่านเบาเสียงหน่อยเถิด" เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงด้วยความอดกลั้นดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง หลินซูเหยาปรือตาขึ้นมอง เฉินเหว่ยเจ๋อ... ชายที่เคยเป็นสามีที่เย็นชาและเหินห่าง นางจำใบหน้าคมเข้มคู่นี้ได้แม่นยำ แม้ตอนนี้เขาจะยังดูหนุ่มแน่นและสวมชุดทหารเก่าๆ แต่แววตาที่มองนางนั้นกลับมีความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมอย่างไม่น่าเชื่อ นางไม่ได้สนใจคำด่าทอของแม่สามีที่ยังคงพ่นวาจาเผ็ดร้อนเรื่อง 'ภาระ' ออกมาไม่ขาดสาย จิตใต้สำนึกของนางในตอนนี้ถูกดึงดูดเข้าสู่บางสิ่งที่แปลกประหลาด เมื่อนางหลับตาลง ภาพของพื้นที่กว้างขวางเสมือนฟาร์มเกษตรล้ำสมัยที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยพืชพันธุ์และทรัพยากรล้ำค่าก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันคือมิติลับที่ติดตามวิญญาณของนางกลับมา! *เหอะ... ชาติก่อนข้าโง่เขลา ยอมให้พวกเจ้ากัดกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก แต่ชาตินี้... อย่าหวังว่าแม้แต่เศษข้าวเพียงเมล็ดเดียวที่ข้าหามาได้ จะตกถึงท้องคนใจอสรพิษอย่างพวกเจ้าอีกเลย* "ซูเหยา เจ้าอย่าได้คิดจะเรียกร้องความสงสารด้วยการแกล้งเป็นลมอีกเลยนะ!" แม่สามีพุ่งเข้ามาหวังจะฉุดกระชากตัวนาง แต่หลินซูเหยาไม่ได้อ่อนแอเหมือนเด็กสาวที่ถูกกลั่นแกล้งจนตายเหมือนในความทรงจำเดิม นางรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีพลิกตัวหลบได้อย่างรวดเร็ว "ท่านแม่... ลูกสะใภ้ผู้นี้ยังไม่ตาย ก็ยังคงเป็นคนในตระกูลเฉิน หากท่านต้องการให้ลูกตายจริงๆ ก็บอกมาตรงๆ อย่ามัวแต่เสียเวลาด่าทอให้คอแห้งเลยครับ" นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบคม แววตาที่ดูว่างเปล่าในตอนแรกบัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความเย็นเยียบจนหญิงชราถึงกับชะงัก บรรยากาศในห้องเงียบกริบ เฉินเหว่ยเจ๋อมองภรรยาด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยเห็นแววตาเช่นนี้จากภรรยาที่เอาแต่ก้มหน้ารับกรรมมาโดยตลอด "เจ้า... เจ้ากล้าขึ้นเสียงกับข้าหรือ!" "ข้าเพียงแค่พูดตามความจริง" หลินซูเหยาขยับกายลุกขึ้น แม้ร่างกายจะอ่อนแรง แต่จิตวิญญาณของนางกลับเข้มแข็งดุจเหล็กกล้า นางรู้ดีว่าสถานการณ์ในตอนนี้คือการเดินหมากก้าวแรก หากนางยอมแพ้ตั้งแต่วันนี้ ชีวิตในยุค 80 แห่งความแร้นแค้นนี้ ก็มีแต่จะต้องลงเอยด้วยความตายซ้ำรอยเดิม เมื่อแม่สามีเดินสะบัดก้นออกจากห้องไปพร้อมกับคำขู่ว่าจะตัดงบค่าอาหารเย็น นางจึงเหลือเพียงลำพังกับสามีที่ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตู "ซูเหยา... เจ้าเปลี่ยนไป" เฉินเหว่ยเจ๋อเอ่ยขึ้นเบาๆ "คนเราเมื่อผ่านความเป็นความตายมาได้ ก็มักจะตาสว่างขึ้นเสมอ พี่เหว่ยเจ๋อ... ท่านเชื่อเรื่องการเริ่มต้นใหม่หรือไม่?" นางถามขณะที่มือแอบสัมผัสไปยังหยดน้ำค้างในมิติลับเพื่อฟื้นฟูร่างกายอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาสบตานางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจและเดินออกไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ทำให้นางได้ไตร่ตรองถึงกลยุทธ์ขั้นต่อไป ทว่า ความเงียบนั้นถูกทำลายลงในอีกไม่กี่นาทีต่อมา เมื่อกลิ่นหอมอบอวลที่แปลกประหลาดและชวนน้ำลายสอเริ่มโชยมาจากมุมมืดของมิติลับในจิตของนาง มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่เป็นกลิ่นหอมจากสมุนไพรหายากและธัญพืชคัดเกรดพิเศษที่นางเพิ่ง 'เก็บเกี่ยว' ได้จากฟาร์มในมิติ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ในแผนการก็เดินตรงมาที่หน้ากระท่อมพร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนบานไม้สั่นสะเทือน "เปิดประตู! ข้าได้ข่าวว่าสะใภ้รองตระกูลเฉินเพิ่งฟื้น... ของดีที่นางแอบซ่อนไว้ ข้าจะขอกลับไปตรวจสอบด้วยตัวเองเสียหน่อย!" หลินซูเหยาเบิกตากว้างเมื่อจำเสียงนั้นได้ มันคือเสียงของหัวหน้าหน่วยพรรคในหมู่บ้าน ผู้ที่เป็นคู่ขาของแม่สามีและคอยกดขี่ชาวบ้านมาโดยตลอด *ถ้าเจ้าอยากได้ดีนัก... ก็ลองชิมกับดักที่ข้าเตรียมไว้ให้ดูเสียหน่อยเป็นไร* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในก้าวแรกนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ! เซียนหุ้นย้อนเวลา