การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

เสียงล็อกกลอนประตูห้องทำงานส่วนตัวดังขึ้นก้องกังวาน ราวกับเสียงกิโยตินที่ตัดสินประหารชีวิตความลังเลทั้งหมดที่มี รินรดาแทบหยุดหายใจ ขณะที่แผ่นหลังบอบบางถูกดันจนแนบชิดกับบานไม้หนาหนัก กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับน้ำหอมกลิ่นมัสก์เฉพาะตัวของคิรากรแผ่ซ่านโอบล้อม ลدรบกวนสติสัมปชัญญะของเธอจนแตกกระเจิง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับจะกลืนกินทั้งตัวและวิญญาณ "คิดจะหนีไปไหนอีก รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านริมฝีปากหยักลึกเต็มไปด้วยความดุดันและกระหายหิว เขาไม่ได้ตะคอก แต่น้ำเสียงที่กดต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบนั้นกลับทรงพลังพอจะทำให้เข่าของเธอกลวงโบ๋ รินรดาเชิดหน้าขึ้น พยายามซ่อนความสั่นเทาไว้ภายใต้เกราะแห่งศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพล "ฉันไม่ได้หนี... แค่ถอยออกมาให้พ้นจากเกมบ้าๆ ของคุณ" เธอสวนกลับ เสียงหวานสั่นพร่าเล็กน้อยแต่ยังคงความดื้อรั้น คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะก้าวเข้าประชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ฝ่ามือหนาร้อนผ่าววางทาบลงบนกรอบประตู กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาโดยสมบูรณ์ แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายที่กำยำทำให้รินรด้ารู้สึกราวกับถูกเปลวไฟแผดเผา ทั้งหวาดกลัวและปรารถนาในเวลาเดียวกัน "เกมงั้นเหรอ?" นิ้วเรียวแข็งแรงเอื้อมขึ้นเชยคางมนของเธอขึ้นบังคับให้สบตา ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างจงใจแกล้ง "เธอคิดว่าเรื่องระหว่างเราเป็นแค่เกมที่นึกอยากจะเริ่มหรือเลิกเมื่อไหร่ก็ได้งั้นสิ หืม?" "ปล่อยฉัน..." รินรดาเบือนหน้าหนีสัมผัสนั้น แต่ถูกมือใหญ่อีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเป็นหนึ่งเดียว ความโกรธเกรี้ยวและความเสน่หาที่อัดอั้นมานานระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม คิรากรไม่รอให้เธอได้เอื้อnคำปฏิเสธใดๆ อีกต่อไป ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ รสจูบที่ดุดัน รุกเร้า และเต็มไปด้วยความกระหายหิวทำให้รินรดาสะท้านเฮือก เปลือกตาสั่นระริกปิดลงรับสัมผัสที่ทั้งเจ็บปวดและหอมหวาน ความต่อต้านในตอนแรกละลายหายไปกับรสสัมผัสวาบหวามที่เขาจงใจปลุกเร้า มือเรียวที่เคยทุบตีอกแกร่งเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างที่แทบจะทรุดลงกับพื้น ลิ้นร้อนล้ำลึกเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างไร้ความปรานี ร่างกายของรินรดาอ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง ความเร่าร้อนที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังภายใต้ชุดเดรสเข้ารูปทำให้สะโพกมนสั่นระริก คิรากรผริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้อากาศหายใจ แต่ไม่ปล่อยให้เธอได้พักนาน นิ้วแกร่งเกี่ยวรั้งซิปชุดด้านหลังลงอย่างรวดเร็ว เสียงรูดซิปบาดลึกความเงียบในห้องทำงาน ก่อนที่เนื้อผ้าส่วนเกินจะร่วงหล่นลงกองที่พื้น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสีส้มสลัว "คุณ... คิรากร..." เสียงครางประท้วงขาดห้วงเมื่อริมฝีปากร้อนเลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มจนเกิดรอยสีกุหลาบเด่นชัดเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ สัมผัสที่หนักหน่วงและสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกปลดปล่อยออกมาทำให้ห้องทั้งห้องร้อนระอุราวกับเตาไฟ เขาอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกอย่างไร้ความพยายาม เรียวขาเรียวยาวเกี่ยวรัดรอบเอวสอบของเขาไว้โดยอัตโนมัติ รินรดารู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่แนบชิดผ่านเนื้อผ้า ความตึงเครียดและอารมณ์ที่พุ่งพล่านถึงขีดสุดทำให้เธอต้องซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง กัดริมฝีปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงครางที่จ่ออยู่ริมฝีปาก คิรากรวางเธอลงบนโซฟาหนังตัวยาวอย่างทะนุถนอมในเสี้ยววินาที แต่แววตากลับดุดันและร้อนแรงราวกับสัตว์ป่าที่กำลังล่าเหยื่อ ร่างหนาทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างที่มีมัดกล้ามสมบูรณ์แบบ แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความลุ่มหลงและคำประกาศิตที่ไม่มีวันยอมปล่อยมือ "จำเอาไว้ รินรดา..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมใบหู ขณะที่มือหนาสอดประสานเข้ากับเรียวหนา ปลุกเร้าทุกสัดส่วนในร่างกายให้ตื่นตัวและโหยหาการเติมเต็ม "เธอไม่มีวันหนีฉันพ้น ต่อให้วิญญาณของเธอหรือแม้แต่นรกก็ไม่มีสิทธิ์พรากเธอไปจากฉันได้" "คนเผด็จการ..." เธอพึมพำเสียงสั่นพร่า ดวงตากลมโตคลอหน่วงด้วยหยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งและพ่ายแพ้ "ใช่... ฉันมันเผด็จการ และเธอก็เป็นของฉันคนเดียว" สิ้นคำประกาศิตนั้น ริมฝีปากร้อนก็ประกบจูบลงมาอีกครั้ง พร้อมกับบทเพลงแห่งเสน่หาอันดุเดือดและเร่าร้อนที่เริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางเปลวไฟแห่งความแค้นที่ถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงร่างสองร่างที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในค่ำคืนที่ยาวนานและไร้ซึ่งทางถอย... ทว่า... ในจังหวะที่ลมหายใจของทั้งคู่กำลังประสานกันเป็นเสียงเดียวกันอย่างไร้รอยต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกระชั้นชิด ตามมาด้วยเสียงของลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "นายครับ! ศัตรูบุกเข้ามาถึงชั้นใต้ดินแล้วครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!