ข้อเสนอนรก

กลิ่นอายของแอลกอฮอล์ราคาแพง นิโคตินชั้นดี และหยาดเหงื่อจากความโลภ ลอยอวลปะปนกันอยู่ในอากาศทึบแสงของวีไอพีเลานจ์ชั้นบนสุด ‘โอเรียนทัล คลับ’ สถานบันเทิงยามค่ำคืนที่หรูหราและอันตรายที่สุดใจกลางมหานคร เสียงเบสทุ้มต่ำสะเทือนหน้าอกจนแทบหยุดหายใจ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง หาใช่เสียงเพลงเร้าใจเหล่านั้นไม่ หากแต่เป็นเงาร่างสูงใหญ่ในสูทตัดเยصیเนี๊ยบสีดำสนิท ที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ตัวยาว ดวงตาคมกริบราวกับพญาราชสีห์กำลังจ้องมองเธอ นิ่งสนิท เยียบเย็น และเต็มไปด้วยอำนาจมืดที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกคามือ นั่นคือ "คิรากร" เจ้าหนี้รายใหญ่ผู้กุมชะตากรรมทั้งหมดของตระกูลเธอเอาไว้ในกำมือ เอกสารสัญญาเงินกู้กองโตถูกผลักมาตรงหน้าด้วยปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรเม็ดโต น้ำหนักของมันช่างหนักอึ้งราวกับภูเขาผ่าลงกลางใจ รินรดาเม้มริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองแน่น มือเรียวที่ประสานกันอยู่บนตักสั่นระริกจนต้องจิกเล็บลงไปเพื่อสะกดกลั้นความหวาดกลัว ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดกำลังกรีดร้องบอกให้เธอหันหลังเดินออกไปจากที่นี่ แต่ภาพของมารดาที่กำลังนอนป่วยวิกฤตบนเตียงโรงพยาบาลและบ้านที่กำลังจะถูกยึด ทำให้เธอนิ่งงันและขยับไปไหนไม่ได้ "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วล่ะครับ... อ้อ ขออภัย ฉันเกือบลืมตัวไปว่าผู้หญิงอย่างคุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะต่อรองอะไรตั้งแต่แรก" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไปด้วยความเหี้ยมเกรียมเอ่ยขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของเขาช่างบาดลึกและแสนอันตราย คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย กลิ่นกายหรูหราปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาโชยปะทะนาสิกจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เธอถอยหลังโดยสัญชาตญาณจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับบานประตูห้องกระจกที่ปิดสนิท "รินไม่มีเงินก้อนโตขนาดนั้นในตอนนี้... ขอเวลาฉันอีกสักหน่อยนะคะคุณคิรากร ฉันสัญญาว่าจะหามาคืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์แน่นอนค่ะ" น้ำเสียงที่พยายามดัดให้มั่นคงสั่นเครือจนน่าสมเพช รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา นัยน์ตากลมโตฉายแววดื้อรั้นและความเจ็บปวดระคนกัน จนทำให้คนมองนึกอยากจะแกล้งให้หนักขึ้นไปอีก คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ฝ่ามือหนาร้อนผ่าวเอื้อมขึ้นมาตรึงคางอิ่มของเธอไว้ด้วยแรงบีบพอประมาณ บังคับให้เธอแหงนเงยรับการคุกคามจากเขา ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาคลอหน่วยอย่างพินิจพิจารณา ราวกับสัตว์ป่ากำลังสำรวจเหยื่อผู้โชคร้ายก่อนจะขย้ำให้จมเขี้ยว "เวลาเหรอ? ครอบครัวเธอผัดผ่อนฉันมาสามรอบแล้ว รินรดา" คิรากรกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนจนเธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด "ดอกเบี้ยต้นทุนมันพอกพูนจนต่อให้เธอขายวิญญาณให้ซาตาน ก็ยังใช้หนี้ฉันไม่หมดในชาตินี้หรอก" "ถ้าอย่างนั้นคุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะ?!" รินรดาทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอกลั้นใจสวนกลับด้วยความอัดอั้นตันใจ หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงเผาะลงมาสัมผัสกับหลังมือหนਾที่บีบคางเธออยู่ คิรากรชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นนั้น แต่แววตาของเขากลับยิ่งลุกโชนด้วยไฟแห่งความกระหายที่ยากจะคาดเดา มาเฟียหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาต่ำจนริมฝีปากหยักลึกแทบจะแนบชิดกับใบหูสะอาด ปลายนิ้วเปลี่ยนจากการตรึงคางมาเป็นลูบไล้กรอบหน้าเนียนแผ่วเบา ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาที่ลำคอระหง ลากไล้ผ่านผิวเนื้อนุ่มนิ่มจนรินรดาสะดุ้งเฮือก ขนกายลุกชันไปทั่วร่างด้วยความหวาดหวั่นปนกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่ดันรู้สึกคล้อยตาม "สิ่งที่ฉันต้องการน่ะเหรอ..." เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบแผ่วเบาข้างใบหู ราวกับมนต์สะกดที่ดึงดิ่งเธอนอนลงสู่ห้วงเหวแห่งความมืดมิด "ร่างกายและหัวใจไร้ค่าของเธอยังไงล่ะ รินรดา... เอามาขัดดอกแทนเงินสิบล้าน คืนนี้... บนเตียงของฉัน" สิ้นคำพูดนั้น ลมหายใจของรินรดาก็แทบขาดห้วง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ร่างกายแข็งทื่อราถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางลำตัว สมองขาวโพลนจนคิดหาคำปฏิเสธใดๆ ไม่ออก ทว่าก่อนที่เธอจะได้ทันอ้าปากปฏิเสธหรือผลักไสร่างหนานั้นออกไป ประตูห้องวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างของลูกน้องคนสนิทของคิรากรที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน "นายครับ... ทางโรงพยาบาลโทรมาแจ้งด่วน อาการของคุณแม่คุณรินรดา..." คิรากรขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ เขายังคงใช้มือข้างหนึ่งตรึงข้อมือเล็กของรินรดาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ขณะที่หันไปมองลูกน้องด้วยแววตาดุดัน "ว่ายังไง!" "แม่ของคุณรินรดาหัวใจหยุดเต้น... ตอนนี้ทีมแพทย์กำลังยื้อชีวิตอยู่ในห้องไอซียูครับ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ