กลิ่นคาวสนิมเหล็กและควันบุหรี่ราคาแพงลอยอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างที่ถูกปิดทึบด้วยม่านกำมะหยี่สีเลือด แสงไฟสลัวจากโคมไฟคริสตัลสาดกระทบใบหน้าคมคายที่บึ้งตึงจนแทบจะเป็นอัมพาตของคิรากร นัยน์ตาสีเข้มดั่งก้นบึ้งของมหาสมุทรจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยรังสีสังหารที่แผ่พุ่งออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างน่ากลัว
เสียงปลายสายที่หัวเราะเยาะอย่างได้ใจดังลอดออกมาจากลำโพง บดขยี้ความอดทนเส้นสุดท้ายของมาเฟียหนุ่มให้ขาดผึ่ง
"คิดไม่ถึงเลยนะครับว่า 'ของเล่น' ชิ้นโปรดของคุณคิรากร จะมีค่าราคาแพงถึงขนาดทำให้คุณยอมก้มหัวให้ผมได้... สนใจจะมารับเธอกลับไปไหมล่ะครับ ก่อนที่รอยจูบพวกนี้บนตัวเธอจะช้ำไปมากกว่านี้"
ครืน!
เก้าอี้หนังราคาแพงถูกผลกระเด็นด้วยแรงอารมณ์ ร่างสูงใหญ่ของคิรากรผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เส้นเลือดที่ขมับและลำคอแกร่งปูดโปนจนน่ากลัว มือหนากำหมัดแน่นจนข้อต่อลั่นกรอบ ความเย็นชาที่เคยใช้ควบคุมอาณาจักรธุรกิจมืดถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนของนักล่าที่ต้องการฉีกกระชากศัตรูให้เป็นชิ้นๆ
"มึงกล้าดึงเธอเข้ามาเกี่ยวข้อง... มึงเตรียมตัวตายอย่างไร้แผ่นดินกลบหน้าได้เลย" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเหี้ยมเกรียม ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ ทั้งสิ้น
ดิฉันมองภาพความตึงเครียดนี้ด้วยหัวใจที่กระตุกวูบ รินรดาถูกลักพาตัวไป... หญิงสาวผู้บริสุทธิ์ที่ต้องมารับเคราะห์กรรมจากความแค้นที่เธอไม่ได้ก่อ บัดนี้เธอกำลังตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรูคู่อาฆาตที่พร้อมจะใช้เธอเป็นเครื่องต่อรองอำนาจ
ณ โกดังร้างริมท่าเรือเก่า กลิ่นอับชื้นและลมทะเลตีปะทะเข้ามาทางช่องหน้าต่างที่แตกเสียหาย รินรดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดร้าวที่แล่นริ้วไปทั่วข้อมือทั้งสองข้างที่ถูกพันธนาการไว้กับเก้าอี้ไม้เก่าๆ ด้วยเชือกเส้นหนา ปากอิ่มถูกปิดทับด้วยเทปกาวสีดำสนิท ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัว แต่ลึกๆ แล้วแววตานั้นยังคงฉายความดื้อรั้นและศักดิ์ศรีที่ไม่เคยยอมจำนนต่อใคร
"ตื่นแล้วเหรอครับคนสวย..." เสียงทุ้มแหบพร่าของ 'เสี่ยปกรณ์' ศัตรูตัวฉกาจของคิรากรดังขึ้น พร้อมกับร่างท้วมใหญ่ที่เดินเข้ามาใกล้ มือหยาบกร้านเอื้อมมาจับคางมนแล้วบีบzอย่างแรงจนรินรดาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "ผัวเธอนี่ใจแข็งชะมัด แต่ไม่รู้ว่าถ้าฉันส่งคลิปตอนเธอร้องครางอ้อนวอนไปให้มันดู มันจะยังรักษามาดท่านประธานผู้เยือกเย็นไว้ได้อีกไหมวะ!"
รินรดาส่ายหน้าสุดแรงเกิด ดวงตาคู่สวยมองเขาด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ พยายามบิดข้อมือให้หลุดพ้นจากการพันธนาการ แม้จะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ก็ตาม ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่ความรู้สึกที่เด่นชัดที่สุดในอกเวลานี้คือความเป็นห่วง... เธอภาวนาขออย่าให้คิรากรก้าวเข้ามาในหลุมพรางนี้เลย แม้ว่าลึกๆ แล้วหัวใจดวงน้อยจะโหยหาอ้อมกอดอันดุดันของเขามากแค่ไหนก็ตาม
"อื้อ... อื้อ!" เสียงอู้อี้เล็ดลอดผ่านเทปกาว เมื่อเสี่ยปกรณ์โน้มใบหน้าอัปลักษณ์เข้ามาใกล้ หมายจะฉวยโอกาสล่วงเกินแก้มเนียนนุ่ม
เพี๊ยะ!
แม้จะถูกมัดมือ แต่เรียวขาเล็กก็สะบัดเตะเข้าที่หน้าแข้งของชายชั่วสุดแรง จนเสี่ยปกรณ์เซถอยหลังด้วยความโกรธจัด
"นังตัวดี! กล้าดดีนักนะ!" ปกรณ์เงื้อมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนให้สาสม
ครืนนน—!
เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องสนั่นหวั่นไหวจากภายนอก ตามด้วยเสียงพังประตูเหล็กบานใหญ่ที่ถูกชนจนพับงอด้วยรถยนต์หรูคันสีดำสนิทที่พุ่งทะยานเข้ามาอย่างไร้ความปรานี ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับร่างสูงสง่าของคิรากรที่ก้าวลงมาจากรถ ราวกับยมทูตที่เดินออกมาจากขุมนรก
นัยน์ตาสีเข้มดั่งซาตานกวาดสายตามองไปทั่วโกดัง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของรินรดาที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ ทันทีที่เห็นรอยแดงที่มุมปากและร่องรอยการคุกคาม รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวคิรากรก็แทบจะทำให้คนในโกดังหายใจไม่ออก
"ปล่อยเธอซะ..." เสียงทุ้มเรียบเย็นเยียบ แต่ทรงพลังอำนาจจนเสี่ยปกรณ์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
"โอ้... มาเร็วกว่าที่คิดนี่ิวะ คิรากร! ไหนลองดูซิว่า แกจะรักผู้หญิงคนนี้สักแค่ไหน ถึงยอมเอา 'สมบัติชิ้นสุดท้าย' มาแลกกับชีวิตมัน!" ปกรณ์ลากเก้าอี้ของรินรดามาไว้ด้านหน้า พร้อมกับใช้มีดพับคมกริบจ่อ,ลงที่ลำคอระหงของหญิงสาวทันที
รินรดาสบตากับคิรากรที่ยืนอยู่เบื้องหน้า นัยน์ตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและคำขอร้อง... *อย่าเข้ามา*
แต่คิรากรกลับยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความเหี้ยมเกรียมและคลั่งแค้นที่พร้อมจะเผาทุกอย่างให้เป็นจุล
ก้าวเท้ายาวๆ เดินตรงเข้าไปหาศัตรูทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัวคมมีดที่จ่ออยู่บนคอของคนที่เขา "ตีตรา" ไว้แล้วว่าต้องเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว เกมการเมืองมาเฟียครั้งนี้... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องของๆ เขาเด็ดขาด!
ทว่า... ในวินาทีที่คิรากรก้าวเข้าไปประชิดตัวปกรณ์เพื่อแย่งชิงตัวประกัน เสียงคลิกของปืนลูกซองจากมุมมืดด้านบนชั้นลอยก็ดังขึ้น พร้อมกับกระสุนนัดหนึ่งที่พุ่งเฉียดหัวไหล่แกร่งของมาเฟียหนุ่มไปอย่างฉิวเฉียด! รินรดากรีดร้องสุดเสียงเมื่อเห็นหยดเลือดสีแดงสดซึมทะลุเสื้อสูทราคาแพงของชายหนุ่มออกมาต่อหน้าต่อตา!
ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งสู่เกมรักอันตรายนี้ไปด้วยกันนะคะ
กาลครั้งหนึ่ง ณ รอยจูบสีเพลิง•ตอนที่ 18
เกมการเมืองมาเฟีย
ผลงานโดย จูบแรกยามสายัณห์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (จูบแรกยามสายัณห์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง กาลครั้งหนึ่ง ณ รอยจูบสีเพลิง นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!