เกมการเมืองในวงการแฟชั่น

"คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับใครหรือครับ... คุณศิลา?" เสียงทุ้มต่ำที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของพายุคลั่ง ดังขึ้นตัดผ่านความเงียบงันของห้องรับรองพิเศษหลังเวทีแฟชั่นโชว์ระดับประเทศ กวินทร์ก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าด้วยท่าทีคุกคาม ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษแผ่รังสีความกดดันจนอากาศรอบตัวแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง สายตาคมกริบกวาดมองไปยังชายหนุ่มคู่แข่งทางธุรกิจที่กำลังยืนประจันหน้ากับพิมพ์มาดา ความลับที่พิมพ์มาดาพยายามปกป้องด้วยหยดน้ำตาและหัวใจที่แตกสลายเมื่อครู่ กำลังจะถูกเปิดเผยผ่านแฟ้มเอกสารในมือของศิลา แฟ้มที่บรรจุหลักฐานชิ้นสำคัญซึ่งหากหลุดออกไปสู่สาธารณชน ชีวิตของเธอและสิ่งที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อจะพังทลายลงในพริบตา "ผมก็แค่กำลังช่วยเคลียร์ทางให้คุณพิมพ์มาดา เธอกำลังจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในฐานะดีไซเนอร์ระดับท็อป... แต่ดูเหมือนอดีตสามีที่เคยเหยียบย่ำเธออย่างคุณ จะชอบเข้ามาเป็นอุปสรรคในชีวิตเธอเสียเหลือเกินนะ" ศิลาแย้มยิ้มเยาะ ดวงตาคมกริบฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดของกวินทร์แม้แต่น้อย พิมพ์มาดายืนตัวสั่นเทิ้ม เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกอัดอั้นตันใจตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอ น้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งกลับรื้นขึ้นมาอีกระลอก เธอกลัว... ไม่ใช่กลัวตัวตนที่แท้จริงของเธอจะถูกเปิดเผย แต่เธอกลัวสายตาคู่นั้นของกวินทร์ สายตาที่กำลังมองตรงมาที่เธอด้วยความสงสัยระคนเคลือบแคลง กวินทร์ไม่สนใจคำพูดเย้ยหยันของศิลาแม้แต่น้อย สายตาของเขาถูกตรึงไว้ที่ร่างระหงของอดีตภรรยา หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความเจ็บแปลบบางอย่างเมื่อเห็นเธอยืนตัวสั่นอยู่หลังเกราะป้องกันที่เปราะบาง ความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งพล่านต่อศิลาถูกเปลี่ยนเป็นความเดือดดาลระอุในอก กวินทร์ก้าวเข้าไปประชิดตัวพิมพ์มาดารวดเร็ว มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวบางของเธอไว้มั่น ลากจูงเธอให้ถอยห่างจากรัศมีอันตรายของศิลาโดยไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ตั้งตัว "ปล่อยฉันนะ กวินทร์! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้!" พิมพ์มาดาหวีดร้องเบาๆ พยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลจากชายหนุ่มกลับทำให้เธอเหมือนนกน้อยในกรงขัง "เงียบซะพิมพ์มาดา... ถ้าไม่อยากให้ความลับบ้าๆ นี่ถูกประจานออกไปให้คนทั้งโลกได้เห็น" กวินทร์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเขาพร่าต่ำและเต็มไปด้วยแรงกดดันที่น่ากลัว ดวงตาคมดุหันกลับไปจ้องเขม็งใส่ศิลา "ส่วนแก... ถ้ายังไม่อยากหายไปจากวงการนี้อย่างไร้ร่องรอย ก็ไสหัวไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" ศิลาหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น แม้จะรู้ซึ้งถึงอิทธิพลมืดของกวินทร์ดี แต่เขาก็ยังทิ้งท้ายด้วยสายตาคมปลาบที่มองพิมพ์มาดาก่อนจะยอมล่าถอยออกไปจากห้อง ปล่อยให้ความเงียบงันและบรรยากาศอันร้อนระอุเข้าปกคลุมพื้นที่ส่วนตัวนี้แทน ประตูห้องปิดลงพร้อมกับล็อกกลอนอัตโนมัติ กวินทร์หันกลับมาประจันหน้ากับพิมพ์มาดาอีกครั้ง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นความลุ่มลึกและเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ค้างคาอยู่ในใจ "เอกสารนั่นคืออะไร..." กวินทร์เอ่ยถามเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้มเนียนที่ยังมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ "เรื่องอะไรที่เธอกำลังปกปิดฉันอยู่ พิมพ์มาดา?" "มันไม่ใช่เรื่องของคุณ! ปล่อยฉัน ออกไปจากชีวิตฉันสักที กวินทร์!" เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ เชิดหน้าขึ้นพยายามสลัดความอ่อนแอทิ้งไป แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ที่คุณทำอยู่ตอนนี้มันหมายความว่าอะไร? คิดจะปกป้องฉันงั้นเหรอ? น่าขันสิ้นดี... คนอย่างคุณเนี่ยนะจะปกป้องใครเป็น นอกจากทำลายทุกอย่างให้พังคามือ!" คำพูดเชือดเฉือนนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของกวินทร์ แต่ความผิดในอดีตทำให้เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะโต้เถียง ความโกรธ ความหึงหวง และความต้องการที่จะครอบครองเธอกลับมาตีรวนอยู่ในอกจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ กวินทร์ใช้แขนแกร่งกักตัวเธอไว้ทั้งสองข้าง ปิดกั้นทุกทางหนี ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวของพิมพ์มาดาผสานกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นมาอย่างรุนแรง "ใช่... ฉันมันเลวในสายตาเธอมาโดยตลอด" กวินทร์กระซิบเสียงพร่ามัว นัยน์ตาดำมืดเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่แผดเผา "แต่ต่อให้เธอเกลียดฉันแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันหนีฉันพ้นหรอก พิมพ์มาดา..." ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความโหยหาอันยาวนาน ทำให้พิมพ์มาดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อขัดขืน แต่สัมผัสอันคุ้นเคยและเร่าร้อนนั้นกลับสั่นคลอนหัวใจที่ด้านชาของเธอให้ไหววูบอย่างน่าละอาย เรียวปากหนาบดFเคล้า ดูดซึมความหวานล้ำจากริมฝีปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปเกี่ยวพัน ตักตวงความหอมหวานที่เขาโหยหามาแรมปี ความโกรธแค้นในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันลึกล้ำที่โหมกระหน่ำจนยากจะต้านทาน มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางให้แนบชิดติดกับแผ่นอกแกร่งสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน พิมพ์มาดารู้สึกเหมือนสติกำลังจะหลุดลอย ร่างกายของเธออ่อนยวบยาบลงไปครึ่งหนึ่ง แรงขัดขืนที่มีค่อยๆ มลายหายไปในรสจูบที่วาบหวามและเต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายของผู้ชายคนนี้ มือเรียวที่เคยทุบตีเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ปล่อยให้ร่างกายและจิตวิญญาณจมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์เสน่หาที่เขากำลังชี้นำ ลมหายใจหอบกระชั้น เสียงครางประท้วงเบาๆ ในลำคอของหญิงสาว ยิ่งเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่โหมกระพือไฟสวาทในตัวกวินทร์ให้ลุกโชน มือหนาลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสหรูอย่างหลงใหล ปลุกเร้าทุกสัมผัสให้ตื่นตัวและโหยหาการเติมเต็ม ในค่ำคืนแห่งสงครามธุรกิจและการแก้แค้น เส้นAกั้นระหว่างความเกลียดชังกับความเสน่หาได้พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ทั้งคู่ต่างโหยหากันและกันด้วยแรงขับเคลื่อนจากอดีตที่เจ็บปวดและการไถ่บาปที่สายเกินแก้ ทว่า... ในวินาทีที่เปลวไฟแห่งความเร่าร้อนกำลังแผดเผาจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงของเลขานุการส่วนตัวของกวินทร์ที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความร้อนรน "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... เอกสารอีกชุดที่ศิลาเตรียมไว้ ถูกส่งไปถึงมือของ..." กวินทร์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบผละออกจากริมฝีปากบวมเจ่อของพิมพ์มาดาอย่างไม่สบอารมณ์ เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะผละร่างออกจากเธอด้วยความหงุดหงิดขีดสุด พิมพ์มาดายืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าแดงก่ำด้วยพิษรักและสติที่เพิ่งคืนกลับมา กวินทร์หันไปกระชากประตูห้องเปิดออกด้วยใบหน้าบึ้งตึง พร้อมจะระเบิดใส่ทุกคนที่กล้ามาขัดจังหวะ แต่ทว่า... เมื่อเขากวาดสายตามองไปยังซองเอกสารสีน้ำตาลที่เลขานุการถืออยู่ และชื่อผู้รับที่จ่าหน้าไว้บนนั้น หัวใจของเขากลับหยุดเต้นไปชั่วขณะ ภาพถ่ายใบเล็กที่ร่วงหล่นออกมาจากซองเอกสารปลิวมาตกแทบเท้าของกวินทร์... มันคือภาพถ่ายของเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่ขวบ ที่มีดวงตากลมโตและโครงหน้าถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจกเงา! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ชฎาพรายไวน์แดง" เสมอมานะคะ