หวนคืนในวันที่เธอเปลี่ยนไป

กลิ่นอายของดอกกุหลาบสีแดงเข้มเคล้าคลอไปกับเสียงปรบมือเกรียวกราวในแกรนด์บอลรูมใจกลางเมืองหลวง ภายใต้แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลนับร้อยดวง ทว่าไม่มีสิ่งใดโดดเด่นไปกว่าร่างระหงในชุดราตรีผ้าไหมสีดำสนิทเข้ารูป ที่กำลังยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าไมโครโฟน พิมพ์มาดา... ผู้หญิงที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงเงาไร้ตัวตนในคฤหาสน์ตระกูลอัครวรกุล บัดนี้เธอกลับมายืนอยู่ ณ จุดที่สูงที่สุด ในฐานะ "ดีไซเนอร์มือหนึ่ง" เจ้าของคอลเลกชันเครื่องประดับมูลค่าหลายร้อยล้านที่ทั่วโลกต่างจับตามอง รอยยิ้มที่ระบายบนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีไวน์แดงนั้นทั้งเย้ายวน ทรงพลัง และยากจะคาดเดายิ่งนัก ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปทั่วห้องจัดเลี้ยงอย่างมั่นใจ ก่อนที่ร่างบางจะสะดุดกึกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบของใครบางคนจากมุมมืดของงาน... กวินทร์ อัครวรกุล อดีตสามีผู้เคยประกาศกร้าวว่าเธอไม่มีวันมีค่าคู่ควรกับหัวใจของเขา ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ไหล่กว้างภายใต้สูทสั่งตัดพิเศษดูตึงเกร็ง กรามหนาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน แววตาที่ทอดมองมาเต็มไปด้วยความระอุร้อน รuนราน และความโหยหาที่เขาพยายามกดทับมันมานานนับสามปีเต็ม ตั้งแต่วินาทีที่เธอกล่าวคำว่าหย่าและหันหลังเดินออกจากชีวิตเขาไปอย่างไร้เยื่อใย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกจนหมดสิ้น กวินทร์รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก หัวใจที่เคยด้านชาเพราะความเย่อหยิ่งและปมในอดีตกลับเต้นรัวแรงจนเจ็บแปลบ ภาพผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เคยร้องไห้กราบกรานขอความเห็นใจในคืนวันเก่าๆ มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงราชنيนีผู้สง่างามที่ต่อให้เขาคุกเข่าอ้อนวอน ก็อาจไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องปลายชายผ้า ทันทีที่งานเปิดตัวจบลงและแขกเริ่มทยอยเคลื่อนย้ายไปยังโซนรับรองวีไอพี พิมพ์มาดาหมุนตัวเตรียมจะเดินหลีกเลี่ยงไปอีกทาง ทว่าข้อมือเรียวกลับถูกมือหนาคว้าหมับเข้าอย่างแรง แรงบีบนั้นหนักหน่วงและสั่นเทาจนน่าใจหาย "ปล่อยค่ะ... คุณกวินทร์" น้ำเสียงหวานใสกังวานเอื้อnเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าเย็นชาที่แทรกซึมผ่านผิวกาย จนกวินทร์รู้สึกราวกับถูกน้ำแข็งลวกเข้าที่กลางใจ "เรามีเรื่องต้องคุยกัน พิมพ์..." กวินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายคุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามารุกล้ำพื้นที่หายใจ มือหนายังคงตรึงข้อมือเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยเพียงนิดเดียว ภาพตรงหน้าจะสลายหายไปเป็นอากาศธาตุ "สามปี... เธอหายไปไหนมา ทำไมถึงกลายมาเป็นแบบนี้" พิมพ์มาดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่บาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนฟัง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาคู่นั้นคมปลาบและเต็มไปด้วยหยาดหยدแห่งความเหนือกว่า "ฉันจะเป็นใคร หรือหายไปไหน มันก็ไม่ใช่กงการอะไรของคุณอีกแล้วค่ะ... เราหย่ากันขาดแล้วจำไม่ได้หรือคะ ท่านประธานกวินทร์" คำพูดนั้นกรีดแทงหัวใจของชายหนุ่มจนเลือดซิบ กวินทร์หน้าชาดลีย์ ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความหึงหวงและอารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังปะทุขึ้นในอก เขามองร่องรอยความสำเร็จบนตัวเธอ มองแหวนเพชรเม็ดโตที่ดีไซน์เองที่นิ้วนางข้างซ้าย และยิ่งคลั่งหนักขึ้นไปอีกเมื่อหวนนึกถึงข่าวลือหนาหูว่าเธอกำลังคบหากับ "ศิลา" นักธุรกิจหนุ่มคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญของเขา "คิดจะไปซุกตัวอยู่ใต้ปีกของผู้ชายคนอื่น แล้วทำเป็นปีกกล้าขาแข็งใส่ฉันอย่างนั้น It's not that easy, Phim." กวินทร์คำรามต่ำในลำคอ มืออีกข้างเอื้อมมาโอบกระ습เอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นอย่างไร้ความปรานี แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานทำให้ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว รสชาติของความคะนองและแรงปรารถนาเก่าๆ เริ่มตีรวนขึ้นมาในกระแสเลือด "ถอยไปค่ะ ถ้าไม่อยากให้ฉันเรียก รปภ. มาเชิญคุณออกไปจากงานของฉัน" พิมพ์มาดาขยับตัวหนีสัมผัสอันตรายนั้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความพิศวาส แต่เป็นเพราะแรงกดดันมหาศาลจากสายตาคู่คมที่จ้องมองเธอราวกับจะกลืนกินทั้งตัว ทว่าก่อนที่สถานการณ์ระหว่างคนทั้งสองจะระเบิดออกไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงใสแจ๋วก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด "คุณแม่คะ! น้องไปห้องน้ำมาแล้วค่ะ... เอ๊ะ คุณลุงคนนี้หน้าตาคุ้นๆ จังเลยค่ะคุณแม่ ทำไมทำหน้าดุจังคะ?" เด็กหญิงตัวน้อยวัยราวสองขวบเศษ ในชุดเดรสฟูฟ่องสีขาวสะอาดตา วิ่งเข้ามาหลบอยู่หลังชายกระโปรงของพิมพ์มาดา ดวงตากลมโตใสแป๋วถอดแบบมาจากผู้เป็นแม่ราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าสันจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากหยักนั้น กลับเป็นสำเนาถูกต้องของใครอีกคนอย่างปฏิเสธไม่ได้ กวินทร์ชะงักกึก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ เมื่อก้มลงมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กน้อยที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่เบื้องล่าง หัวใจของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม พร้อมกับความจริงอันน่าตกใจที่พุ่งเข้าชนโสตประสาทอย่างจัง... ภาพใบหน้าของเด็กหญิงซ้อนทับกับเงาของตัวเองในกระจกเงาอย่างไร้ที่ติ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ