รอยร้าวในความสัมพันธ์ศิลา

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยวนอยู่รอบตัว ทว่ามันไม่อาจกลบความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นกระดาษในมือของกวินทร์ได้เลย ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวเลขสถิติความเข้ากันของพันธุกรรม 99.99% ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการปฏิเสธความจริงที่ตอกหน้าเขาอย่างจัง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระชากวูบลงไปถึงตาตุ่ม ยิ่งกว่าผลตรวจ DNA นั้น คือลายเซ็นที่ปรากฏอยู่เบื้องล่าง... ลายมือตวัดหวัดอันคุ้นตาของคนที่เขากล่าวโทษว่าเป็น "ศัตรูหัวใจ" มาโดยตลอด ศิลา... ชายหนุ่มผู้เข้ามาทำทีเป็นสุภาพบุรุษคอยโอบอุ้มพิมพ์มาดาในวันที่เธอแตกสลาย กลับกลายเป็นผู้กุมความลับอันดำมืดที่สุดเกี่ยวกับสายเลือดของเขาไว้ทั้งหมด บันทึกข้อตกลงลับฉบับนั้นระบุเงื่อนไขบางอย่างที่ทำให้กวินทร์ต้องขบกรามจนเป็นสันนูน เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนสับสน ศิลาไม่ได้เข้ามาเพื่อดูแลพิมพ์มาดาด้วยความบริสุทธิ์ใจ แต่เขามีเป้าหมายบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเด็กชายตัวน้อย... ลูกชายในสายเลือดของเขาเอง! ในขณะเดียวกัน ภายในห้องรับรองส่วนตัวของแกลเลอรีเครื่องประดับหรู บรรยากาศระหว่างพิมพ์มาดาและศิลากลับไม่ได้อบอุ่นเช่นเคย ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีงาช้างยืนหันหลังให้ชายหนุ่ม ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววอ่อนโยนยามมองเขากลับเย็นชาดุจน้ำแข็ง เธอกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามขอบกระจกใสอย่างไร้จุดหมาย ทว่าทุกย่างก้าวที่ศิลาพยายามขยับเข้าไปใกล้ กลับสร้างระยะห่างที่ถ่างกว้างขึ้นในความรู้สึกของหญิงสาว "พิมพ์คะ... คุณเป็นอะไรไป ทำไมช่วงนี้ถึงดูห่างเหินกับพี่นัก" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เคยไพเราะน่าฟัง บัดนี้กลับเจือแววร้อนรนอย่างปิดไม่มิด ศิลาสาวเท้าเข้ามาหมายจะโอบกอดลาดไหล่บาง แต่พิมพ์มาดาappกตัวหลบได้อย่างแนบเนียน พร้อมกับหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ใต้หน้ากากสุภาพบุรุษ "ห่างเหินอย่างนั้นหรือคะ, พี่ศิลา..." พิมพ์มาดาเอ่ยทวนคำ น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลังจนอีกฝ่ายชะงัก "หรือความจริงแล้ว... สิ่งที่เราเห็นต่างหาก คือตัวตนที่แท้จริงของคุณ" ศิลาขมวดคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มเจื่อนปรากฏขึ้นบนมุมปาก "พิมพ์หมายถึงอะไรครับ พี่ไม่เข้าใจ" "เอกสารฉบับนั้นล่ะค่ะ... ที่ทำให้พิมพ์เข้าใจทุกอย่าง" หญิงสาวแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏบนเรียวปากอิ่มสวย เธอก้าวถอยหลังออกห่างจากเขาอีกก้าว "คุณบอกว่าคุณรักและหวังดีกับพิมพ์กับลูก คุณบอกว่าเกลียดนักหนาที่กวินทร์เคยทำร้ายจิตใจพิมพ์ แต่ลับหลังคุณกลับใช้เด็กคนนั้นเป็นเครื่องมือในการต่อรองธุรกิจกับเขา... คุณต่างหากศิลา ที่ไม่ได้ต่างอะไรจากผู้ชายใจร้ายคนนั้นเลย!" คำพูดของเธอราวดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ศิลาหน้าถอดสี รอยยิ้มอบอุ่นเสแสร้งแตกสลายไม่มีชิ้นดี เมื่อรู้ว่าความลับที่เขาพยายามปิดบังเพื่อหวังฮุบทั้งตัวตนของพิมพ์มาดาและผลประโยชน์ทางธุรกิจจากกวินทร์ ได้ถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือก ชายหนุ่มก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยความลนลาน มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวไว้แน่น ราวกับกลัวว่าทุกสิ่งที่เขาวางแผนมาตลอดจะหลุดลอยหายไป "ฟังพี่ก่อนนะพิมพ์! มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด..." ศิลาเค้นเสียงกระซิบ ดวงตาเริ่มแดงก่ำด้วยความจนตรอก "ที่พี่ทำทั้งหมด ก็เพราะพี่อยากปกป้องคุณจากมัน! กวินทร์มันไม่เคยคู่ควรกับคุณ!" "ปล่อยค่ะ!" พิมพ์มาดาตวัดสายตาดุจคมมีดมองตรงไปยังมือที่บีบอยู่บนข้อแขน แรงอารมณ์คุกรุ่นระเบิดออกมาจากความเงียบงัน เธอกระชากแขนกลับอย่างแรงจนศิลาต้องยอมปล่อย "อย่าเอาข้ออ้างเรื่องการปกป้องมาอ้างความละโมบของคุณเลยค่ะศิลา... พิมพ์ไม่ใช่เด็กสาวอ่อนต่อโลกที่ใครจะหลอกใช้ได้อีกแล้ว และที่สำคัญที่สุด... ลูกของพิมพ์ ไม่ใช่หมากบนกระดานอำนาจของใครทั้งนั้น!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของศิลาและความเย่อหยิ่งเด็ดเดี่ยวในแววตาของพิมพ์มาดา ที่สะท้อนความจริงอันเจ็บปวดว่า ความสัมพันธ์ที่สร้างขึ้นบนคราบน้ำตาและความหลอกลวง กำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตาอย่างไม่มีวันหวนกลับ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สחามพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยส่วนตัวของเธอ ทำให้ทั้งคู่ต้องสะดุ้ง "คุณพิมพ์คะ... มีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบคุณที่ห้องทำงานส่วนตัวค่ะ เขาบอกว่า... ถ้าคุณไม่ยอมออกไปพบ เขาจะพังห้องนี้เข้ามาด้วยตัวเองค่ะ" พิมพ์มาดาขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ใครกันที่มีอิทธิพลพอจะกล้ามาอาละวาดในพื้นที่ของเธอในเวลานี้ เธอกำลังจะเอ่ยปากไล่ให้ไปจัดการเชิญออกไป แต่เมื่อผู้ช่วยสาวเอ่ยประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอก็ต้องยืนนิ่งค้างไปทันที "เขา... เขาบอกว่าเขาคือพ่อของเด็ก และเขาถือเอกสารสำคัญที่สุดในชีวิตคุณมาด้วยค่ะ... คุณกวินทร์ค่ะ!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านทุกหยาดหยดความรู้สึกและปมร้าวรานในหัวใจไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ