แผนซ้อนแผน

"ช้าก่อน... ดูเหมือนว่าเกมสนุกๆ ของคุณต้นกล้า จะยังมีแขกรับเชิญอีกคนที่คุณลืมคำนวณไปนะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเย่อหยิ่งดังแทรกขึ้นกลางห้องประชุมใหญ่ของตระกูลอัครเดชาโชติ บรรยากาศรอบโต๊ะประชุมหินอ่อนราคาแพงระยับพลันเย็นเยียบลงในพริบตา เอกสารในมือของคณะกรรมการหลายคนสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก เมื่อร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแห่งผู้กำชัยชนะ 'คุณชายภาคิน' ทายาทสายรองผู้เคยถูกขับไล่ออกนอกตระกูลเมื่อสิบปีก่อน บัดนี้เขากลับมายืนหยัดอีกครั้ง พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่บรรจุแผนการอันตราย ซึ่งเขาเชื่อมั่นเหลือเกินว่ามันคือไม้ตายสุดท้ายที่จะพลิกสถานการณ์และกระชากหน้ากากของทายาทพันล้านอย่างต้นกล้าให้ร่วงหล่นลงมาได้ ต้นกล้ายังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับเสียงนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังสู่จุดจบของอีกฝ่าย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบคู่นั้นไม่ได้ฉายแววตกใจเลยแม้แต่น้อย มันมีแต่ความว่างเปล่า เย็นชา และสมเพชเวทนาจนน่าขนลุก "แขกรับเชิญอย่างนั้นหรือคะ... น่าเสียดายจังนะคะที่คุณภาคินเข้าใจผิดไปเองเสียสนิท" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัน ลลิลขยับกายลุกขึ้นยืนช้าๆ จากเก้าอี้ตัวข้างกายชายหนุ่ม ร่างระหงในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับความมืดมนของห้องประชุม ทว่าแววตาของเธอกลับคมปลาบราวกับใบมีดอาบยาพิษ ภาคินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มกระตุกเกร็ง "เธอเป็นใคร? เด็กผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าคนนี้ไม่มีสิทธิ์มาพูดจาอวดดีในที่ประชุมผู้ถือหุ้น!" "ดิฉันจะเป็นใครไม่สำคัญหรอกค่ะคุณภาคิน..." ลลิลคลี่ยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนที่มองมาต้องกระตุกวูบ "แต่สิ่งที่สำคัญก็คือ... เอกสารในแฟ้มสีดำที่คุณถืออยู่น่ะค่ะ มันถูกตรวจสอบและอนุมัติโดยระบบบัญชีของธนาคารกลางเมื่อสามชั่วโมงที่แล้ว... หรือว่าคุณยังไม่รู้คะ ว่าบัญชีลับที่คุณใช้ฟอกเงินมาตลอดสิบปี ถูกอายัดไปเรียบร้อยแล้วตั้งแต่คุณก้าวเท้าเข้าตึกนี้มา?" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางกบาลของภาคิน สีหน้าของเขาซีดเผือดลงในเสี้ยววินาที แฟ้มเอกสารในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้น เสียงกระดาษกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด เผยให้เห็นตัวเลขและลายเซ็นปลอมแปลงที่เขาอุตส่าห์ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "เป็นไปไม่ได้! ฉัน... ฉันจัดการทุกอย่างไร้ร่องรอยแล้ว ทำไม..." ภาคินละล่ำละลัก เสียงของเขาเริ่มสั่นพร่า หันไปมองหน้าคณะกรรมการรอบโต๊ะที่ตอนนี้ต่างพากันหลบสายตาและขยับถอยหนีราวกับเขากำลังกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาด ต้นกล้าค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งก้าวเข้าไปใกล้ภาคินทีละก้าวอย่างเชื่องช้า เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นห้องประชุมดังสะท้อนก้อง กลิ่นอายของอำนาจและความมั่งคั่งอันไร้ขีดจำกัดแผ่ซ่านกดดันจนทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของคนที่กำลังเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น "เกมที่คุณพยายามเดิน... มันตื้นเขินเสียจนผมขี้เกียจจะขัดขวางตั้งแต่แรกแล้วล่ะครับ ภาคิน" ต้นกล้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าเฉียบคมราวกับคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ "คุณคิดว่าการซื้อตัวผู้ตรวจสอบบัญชีจะช่วยปิดบังความเน่าเฟะของคุณได้งั้นหรือ? น่าเสียดายจังนะครับ... ที่เงินในบัญชีของคุณทั้งหมดตอนนี้ กลายเป็นเศษกระดาษที่แม้แต่ขอทานข้างถนนยังไม่ชายตาแลไปเสียแล้ว" "แก... แกมันปีศาจ!" ภาคินคำรามออกมาอย่างหมดสภาพ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความคลุ้มคลั่ง มือที่สั่นเทาพยายามควAดคว้าชายเสื้อของต้นกล้า แต่กลับถูกรบกวนด้วยเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงของตนเอง หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความจากธนาคารหลักที่แจ้งเตือนการอายัดสินทรัพย์ทั้งหมด และหมายจับคดีอาญาฐานฟอกเงินและฉ้อโกงประชาชนที่กำลังถูกส่งตรงไปยังสถานีตำรวจนครบาลในอีกไม่ถึงห้านาทีข้างหน้า ลลิลมองภาพนั้นด้วยแววตานิ่งสงบ เธอยกมือขึ้นกอดอก ปล่อยให้ความจริงอันโหดร้ายบดขยี้ศักดิ์ศรีของคนที่เคยเหยียบย่ำพวกเขาในอดีตจนไม่เหลือชิ้นดี นี่ไม่ใช่แค่การแก้แค้นแบบเด็กๆ ที่ใช้กำลังเอาคืน แต่มันคือการทำลายล้างรากฐานชีวิตของศัตรูให้พังทลายลงอย่างมีชั้นเชิงและสง่างามที่สุด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดิ่งลงสู่จุดจบของความพ่ายแพ้ เสียงปรบมือเบาๆ กลับดังขึ้นจากมุมมืดบริเวณประตูทางเข้าห้องประชุมสำรอง "แปะ... แปะ... แปะ..." ทุกลมหายใจในห้องชะงักงัน ต้นกล้าหรี่ตาลงเล็กน้อยขณะหันกลับไปมอง ส่วนลลิลขยับกายเข้าไปใกล้ชายหนุ่มโดยสัญชาตญาณ มือเรียวเล็กเอื้อมไปแตะแขนแกร่งเบาๆ เพื่อส่งผ่านความห่วงใย ร่างของหญิงสาวในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าเรียวสวยประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ชวนให้รู้สึกสันหลังวาบ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองมาที่ต้นกล้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "น่าประทับใจจริงๆ ค่ะคุณต้นกล้า... จัดการหมาจนตรอกได้สะอาดหมดจดดีแท้" เสียงหวานกังสดาลเอ่ยขึ้น พร้อมกับโยนกุญแจรถยนต์หรูสลักลายตระกูลเก่าแก่ลงบนโต๊ะกระจก "แต่ดูเหมือนว่า... คุณจะลืมคำนวณไปอีกหนึ่งอย่างนะคะ ว่า 'สมุดบันทึกชำระแค้น' อีกเล่ม... ตอนนี้ไม่ได้อยู่กับคุณอีกต่อไปแล้วล่ะค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ต้นไม้ริมระเบียง" มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ