การรวมตัวของเหล่านักเรียน

“ถ้าขีดเส้นขนานนั่นพังลงมา เราทุกคนไม่ได้แค่สอบตก แต่เราจะไม่มีโรงเรียนให้กลับไปเรียนอีกต่อไปครับ” เสียงของลินน์สั่นเครือเล็กน้อยขณะที่เขากระชับไม้กายสิทธิ์ไม้โอ๊คเก่าๆ ในมือแน่น ความร้อนจากไอเวทมนตร์สีม่วงเข้มที่พุ่งทะลุผ่านม่านบาเรียของหอคอยเวทมนตร์ทำให้บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนดูน่ากลัว สายตาของเขาจ้องมองไปยังรอยร้าวที่กำลังขยายตัวราวกับใยแมงมุมบนโดมพลังงานสีทองเหนือศีรษะ “เลิกทำหน้าเหมือนจะไปงานศพได้แล้วเจ้ามนุษย์อ่อนหัด! ถ้ามัวแต่ยืนสั่นอยู่แบบนั้น ข้าจะเอาขนมเค้กในย่ามเจ้าไปทิ้งให้หมดจริงๆ ด้วย!” ฟัดจ์ ภูตจิ๋วหูกระต่ายที่มีปีกโปร่งแสงสั่นพริ้วด้วยความโกรธเกรี้ยว บินโฉบผ่านหูของลินน์ไปมาพร้อมกับโปรยละอองแสงสีฟ้าอ่อนลงบนพื้นดินเพื่อตรึงอักขระเวทมนตร์ที่กำลังจะจางหาย เซเลสเต้ที่ยืนอยู่ข้างกายลินน์ไม่ได้หันมามอง เธอเพียงแต่กอดอกแน่น แววตาของเจ้าหญิงผู้เคร่งครัดเปลี่ยนไปเป็นความเด็ดเดี่ยวที่หาได้ยาก “ลินน์ ฟังนะ ประเพณีโรงเรียนสอนให้เราเป็นจอมเวทที่สมบูรณ์แบบ แต่ตอนนี้กฎเหล่านั้นไร้ความหมาย สิ่งเดียวที่สำคัญคือเราต้องรวมพลัง ไม่ใช่ในฐานะชนชั้น แต่ในฐานะของคนที่อยากมีชีวิตรอด” รอบตัวพวกเขา เหล่านักเรียนจากหลากหลายคณะที่เคยดูถูกลินน์ ต่างยืนอยู่ห่างออกไปเป็นวงกลม แต่ละคนล้วนมีสีหน้าตึงเครียด บางคนมือสั่นจนจับไม้กายสิทธิ์แทบไม่อยู่ ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงฟ้าร้องคำรามจากนอกเขตอาณาเขต “เซเลสเต้พูดถูกครับ” ลินน์ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้ขาสองข้างจะรู้สึกหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว “เราไม่ต้องทำตามตำรา เราแค่ต้องเชื่อใจกัน... ใครที่มีพลังเวทธาตุดิน ขอให้วางมือลงบนพื้น ใครที่มีธาตุลม โปรดส่งพลังมาที่บาเรียเหนือหัวเราให้ทันท่วงที!” ไม่มีใครคัดค้าน ความขัดแย้งที่เคยเป็นดั่งกำแพงกั้นระหว่างพวกเขามลายหายไปในพริบตา เมื่อเผชิญหน้ากับความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ทุกคนเริ่มร่ายเวทมนตร์ประสานกัน แสงสีทอง สีฟ้า สีน้ำตาล และสีเขียวมรกตพุ่งออกมาจากฝ่ามือของนักเรียนนับร้อยสาย พุ่งตรงไปรวมกันที่จุดรอยร้าว “เร็วเข้า! อย่าให้มันขาด!” ฟัดจ์ตะโกนก้อง ปีกเล็กๆ ของมันสะบัดอย่างรุนแรงจนเกิดกระแสลมวนรอบตัว มันยอมละทิ้งนิสัยขี้เล่นและทำหน้าที่เป็นตัวกลางเชื่อมต่อกระแสพลังงานจากทุกคนเข้าด้วยกันอย่างตั้งใจ ลินน์สัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่ไหลผ่านร่างกาย เขาสัมผัสได้ถึงความกลัวของเพื่อนร่วมชั้น ความมุ่งมั่นของเซเลสเต้ และความเหนื่อยล้าของฟัดจ์ ทุกอย่างถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว มันไม่ใช่เวทมนตร์ที่สวยหรูเหมือนในตำรา แต่มันคือพลังที่ดิบเถื่อนและเปี่ยมไปด้วยเจตจำนงที่จะปกป้อง “อึก...” เซเลสเต้ทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือดจากการรีดเร้นพลังเวทจนเกินขีดจำกัด แต่เธอก็ยังกัดฟันยืนหยัดต่อ “ลินน์... ข้างหลัง!” เสียงแผ่นดินไหวสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับยักษ์ใหญ่กำลังกระชากรากฐานของโรงเรียน บาเรียสีทองที่เคยสั่นคลอนเริ่มแข็งแกร่งขึ้น แต่ทว่า... ท้องฟ้าเหนือหอคอยกลับฉีกขาดออกเป็นช่องว่างสีดำสนิท สิ่งที่ก้าวออกมาจากช่องว่างนั้นไม่ใช่เหล่าสัตว์อสูรที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ แต่มันคือร่างของชายวัยกลางคนที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ชายผู้นั้นสวมชุดคลุมสีเงินยาวเหยียด ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่ดวงตาสีเทาของเขากลับทำให้ลินน์รู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งทั้งเป็น ชายคนนั้นเดินผ่านบาเรียที่พวกเขาทุ่มเทแรงกายป้องกันเข้ามาเหมือนเดินผ่านสายหมอกอย่างไร้ความรู้สึก “การรวมตัวของเหล่านักเรียนที่น่าประทับใจ” ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิท “แต่ช่างน่าเสียดายที่พวกเธอปกป้องอาณาเขตผิดที่ผิดทางไปหน่อย” เขายกนิ้วขึ้นชี้ไปที่พื้นดินใต้เท้าของลินน์ ทันใดนั้น อักขระที่ฟัดจ์เป็นคนเขียนไว้ทั้งหมดก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทและเริ่มสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังก้องไปทั่วบริเวณ “ลินน์... นั่นมัน...” เซเลสเต้หน้าถอดสี มือที่จับไม้กายสิทธิ์สั่นเทามากกว่าเดิมเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์บนอกเสื้อของชายปริศนา ลินน์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตระหนก เพราะตราสัญลักษณ์นั่นคือตราประจำตระกูลที่ควรจะสูญหายไปพร้อมกับการล่มสลายของหอคอยต้องห้ามเมื่อร้อยปีก่อน และตอนนี้ชายที่ควรจะตายไปนานแล้ว กลับกำลังยื่นมือมาทางเขาพร้อมกับรอยยิ้มที่มองไม่เห็นก้นบึ้งของความจริง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคอยส่งกำลังใจให้ลินน์กับเจ้าฟัดจ์ตัวป่วนเสมอมานะครับ!