ฟื้นจากนรกในร่างนางร้าย

"เซ็นใบหย่าเสีย แล้วไสหัวออกไปจากชีวิตของฉันซะ! บ้านหลังนี้ บริษัททุกแห่ง และแม้แต่เศษเงินในบัญชีของเธอ... มันเป็นของลลิสาคนนี้แต่เพียงผู้เดียว!" เสียงกรีดแหลมสูงของลลิសาก้องสะท้อนบาดลึกโสตประสาท กลิ่นอายของความอัปยศอดสูและรสชาติคาวเลือดในโพรงปากยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวินาทีที่แล้ว ลินินสะดุ้งเฮือก กวาดสายตาคมกริบมองเพดานห้องนอนสุดหรูสไตล์บาโ록ที่ประดับด้วยโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับ ความทรงจำอันมืดมนและเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังจนต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถในกองเพลิงยังไม่ทันจางหาย แต่สัมผัสรอบกายกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นี่ไม่ใช่ห้องพักโทรมๆ ใต้สะพานลอยที่เธอเคยใช้ซุกหัวนอนในวาระสุดท้ายของชีวิต... ลินินขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ ความเจ็บปวดจากพิษไข้จางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าและพลังงานลึกลับที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ใต้ชั้นผิวหนัง ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องขนาดมหึมา เสื้อผ้าแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นแขวนเรียงรายอยู่ในตู้กระจกใสดุจดั่งบูติกส่วนตัว ทว่า... เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงกลับดังขึ้นขัดจังหวะความคิด *ติ๊ง!* ไม่ใช่เสียงข้อความธรรมดา แต่เป็นหน้าจออินเทอร์เฟซสีดำสนิท ลวดลายเส้นสายสีทองอร่ามที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ปรากฏตัวขึ้นกลางหน้าจอโดยไม่มีที่มาที่ไป พร้อมกับตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่รันยาวเหยียดจนนับไม่ถ้วน **[ยินดีต้อนรับสู่ระบบ "มหาเศรษฐีไร้ขีดจำกัด" เจ้าของร่างคนใหม่: ลินิน]** **[สถานะปัจจุบัน: นางร้ายผู้ถูกตราหน้าว่าไร้ค่าและถังแตก]** **[สิทธิพิเศษประจำตัว: วงเงินในบัตรเครดิตและบัญชีธนาคารทั้งหมด 'ไม่จำกัด' สามารถถอนและใช้จ่ายได้ทันทีอย่างไร้เงื่อนไข ไม่มีเพดานสูงสุด และไม่มีวันหมดอายุ]** มุมปากอิ่มยกยดขึ้นเล็กน้อย กลายเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่งดงามแต่ทรงพลังจนน่าขนลุก ไร้ขีดจำกัดอย่างนั้นหรือ... ช่างเป็นคำที่ไพเราะเสนาะหูเสียจริงในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยอำนาจเงินตรา ในชาติก่อนเธอมันก็แค่ผู้หญิงโง่เขลาที่ยอมก้มหัวให้ความรักปลอมๆ จนต้องพบกับจุดจบอันน่าอนาถ แต่ในชาตินี้ ในร่างของ 'ลินิน' นางร้ายผู้มีแต่คนรุมเกลียดชังคนนี้... เกมมันเปลี่ยนไปแล้ว *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเสียมารยาท ก่อนที่ประตูก็ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต ร่างของแม่บ้านเก่าแก่ประจำคฤหาสน์เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง หล่อนกอดอกมองลินินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาราวกับกำลังมองเศษสวะ "คุณลินินคะ ตื่นได้แล้วมั้งคะ อย่าทำตัวเป็นภาระให้คุณลลิสาเขาต้องหนักใจไปมากกว่านี้เลยค่ะ รีบลงไปเซ็นเอกสารหย่าแล้วไสหัวออกไปจากตฤณภัทรคฤหาสน์แห่งนี้ได้แล้วค่ะ ท่านประธานเองก็คงเอือมระอาเต็มทีแล้วเหมือนกันที่ต้องมีภรรยาไร้ค่าอย่างคุณ" คำพูดเหยียดหยามพรั่งพรูออกมาโดยไม่มีความยำเกรง ลินินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองหญิงสูงวัยตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสงบ ทว่ากลับเยือกเย็นเสียจนอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้งเฮือกโดยไม่รู้ตัว ในอดีต ลินินในร่างนี้คงจะร้องไห้ฟูมฟาย วิ่งเข้าไปอ้อนวอนขอความเห็นใจ หรือไม่ก็กรีดร้องสติแตกใส่แม่บ้านคนนี้ไปแล้ว... แต่นั่นมันคือเรื่องของอดีต ลินินก้าวลงจากเตียงช้าๆ ท่วงท่าการเดินสง่างามราวกับราชสำนักชั้นสูง รัศมีเย่อหยิ่งและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธออย่างไร้ที่ติ เธอเดินตรงไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยรอยยิ้มระรื่น "ป้าชื่ออะไรนะ..." เสียงหวานเอ่ยถามเรียบๆ แม่บ้านชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นด้วยความมั่นใจ "ดิฉันชื่อป้าชื่นค่ะ อยู่รับใช้บ้านหลังนี้มานานกว่าที่คุณจะก้าวเข้ามาเสียอีก ทำไมคะ จะโวยวายอะไรอีกละคะ หรือจะฟ้องคุณคิรากรดีล่ะคะ แต่บอกไว้ก่อนนะคะว่าไม่มีใครเขาเข้าข้างคุณหรอก!" "อ๋อ... ป้าชื่น" ลินินทวนชื่อนั้นเบาๆ พลางใช้นิ้วเรียวยาวกดเข้าไปที่แอปพลิเคชันธนาคารสีดำทอง ระบบแจ้งเตือนยอดเงินคงเหลือเด้งขึ้นมาโชว์หรี่ตาอยู่ตรงหน้า **[Balance: ∞ THB]** "ป้าชื่นบอกว่าฉันเป็นภาระ และบ้านหลังนี้เป็นของลลิสางั้นสินะ..." ลินินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่คมจ้องมองแม่บ้านจอมอวดดีด้วยแววตาที่คมกริบดั่งใบมีด "ถ้าอย่างนั้น... ฉันในฐานะ 'ภรรยาตามกฎหมาย' ที่ยังไม่ได้หย่า คงมีสิทธิ์อันชอบธรรมที่จะจัดการทรัพย์สินในบ้านหลังนี้สินะคะ?" "คุณจะทำอะไร..." ป้าชื่นเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างจากน้ำเสียงและแววตานั้น ลินินไม่ได้ตอบคำถาม แต่เธอกลับกดโทรศัพท์โทรหาผู้จัดการฝ่ายบริหารทรัพย์สินส่วนบุคคลของธนาคารระดับโลกทันที ปลายสายรับภายในเวลาไม่ถึงสามวินาทีด้วยน้ำเสียงนอบน้อมสุภาพจนแทบจะกราบกราน "เรียน ท่านประธานลินิน มีสิ่งใดให้ธนาคารของเราRรับใช้ครับ?" "ฉันต้องการซื้อ 'ตฤณภัทรคฤหาสน์' หลังนี้ รวมถึงที่ดินโดยรอบทั้งหมด รวมถึงบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของตระกูลตฤณภัทรด้วย... เสนอราคามาเท่าไหร่ คูณไปสิบล้านเท่า แล้วโอนเงินสดเข้าบัญชีเจ้าของเดิมเดี๋ยวนี้เลยค่ะ" ลินินเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคงและทรงอำนาจเด็ดขาด "รับทราบครับ! ดำเนินการโอนเงินสดและกว้านซื้อกรรมสิทธิ์ทั้งหมดให้ท่านประธานลินิน ณ บัดนี้ครับ!" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนการทำธุรกรรมการเงินวงเงินมหาศาลดังขึ้นติดต่อกันรัวๆ หน้าจอปรากฏตัวเลขเงินสดที่ถูกหักและโอนออกไปอย่างรวดเร็วดุจพายุหมุน ท่ามกลางความตกตะลึงของป้าชื่นที่อ้าปากค้างจนแทบจะกลืนคางตัวเองลงไป ลินินกดวางสาย เธอเงยหน้าขึ้นสบตาแม่บ้านจอมอวดดีที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างฉับพลัน "ทีนี้..." ลินินก้าวเข้าไปใกล้ป้าชื่นทีละก้าว รอยยิ้มบนริมฝีปากช่างงดงามราวกับปีศาจสาวผู้ทรงเสน่ห์ "ในเมื่อตอนนี้... ฉันกลายเป็น 'เจ้าของคนใหม่' ของที่นี่ทั้งหมดแล้ว..." ลินินหยุดยืนตรงหน้าป้าชื่น ปรายตามองด้วยความสมเพชเวทนา **"คนแรกที่ฉันจะไล่อตะเพิดออกไปจากบ้านหลังนี้... ก็คือแกยังไงล่ะ ป้าชื่น"** *แอ๊ดดดด—* เสียงประตูห้องนอนใหญ่ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงสง่าของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป ใบหน้าคมคายเย็นชาดุจน้ำแข็งแห้งและนัยน์ตาสสีนิลที่เต็มไปด้วยความกดดันกำลังก้าวเข้ามาในห้อง ทว่าทันทีที่สายตาคู่คมคู่นั้นกวาดมาเห็นลินินยืนถือบัตรเครดิตสีดำสนิทอยู่กลางห้อง ร่างกายของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจถึงกับชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกุนวบลงทันที... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งความสะใจไปกับเอวาลินน์ปลายพู่กันนะคะ