เมื่อความลับเกือบถูกเปิดเผย

"คุณกำลังจะบอกว่า... เงินกองทุนมูลค่าสี่พันล้านวอนที่ไหลเข้าสู่บัญชีสำรองของบริษัทเราเมื่อสัปดาห์ก่อน เป็นเพียง 'เศษเงินทอน' ที่คุณบังเอิญหลงลืมไว้ในพอร์ตการลงทุนอย่างนั้นหรือคะ คุณลินิน" เสียงหัวเราะในลำคอของผู้อำนวยการฝ่ายตรวจสอบบัญชีดังขึ้น พร้อมกับเอกสารรายงานทางการเงินฉบับหนาที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะประชุมกระจกใสเงาวับ แรงปะทะนั้นมากพอจะทำให้ถ้วยชาอุ่นๆ สั่นไหว บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลอัคร The Grandeur ตึงเครียดเสียจนแทบจะใช้มีดกรีดให้ขาดได้ บอร์ดบริหารอาวุโสหลายคนต่างจ้องมองมาที่ร่างเพรียวบางในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีขาวบริสุทธิ์ สายตาทุกคู่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัยและความโลภที่ปิดไม่มิด ลินินไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เธอยังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม ปลายเรียวนิ้วเรียวสวยบรรจงหมุนปากกาหมึกซึมด้ามหรูในมือเล่นอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่คมกวาดตามองหน้าผู้ถือหุ้นและคณะกรรมการทีละคนด้วยรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความหวาดกลัวเลยสักนิด... กลับทิ้งความเยือกเย็นไว้เบื้องหลังจนอีกฝ่ายรู้สึกหนสันหลังวาบ "ท่านผู้อำนวยการคิมคะ" ลินินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานก้องและทรงพลังพอจะกดให้เสียงซุบซิบในห้องเงียบลงในพริบตา "เงินจำนวนนั้น สำหรับคนที่มีวิสัยทัศน์คับแคบและมองโลกผ่านรูเข็ม มันอาจจะเป็นตัวเลขที่มหาศาลจนต้องนอนไม่หลับ แต่สำหรับดิฉัน... มันเป็นเพียงแค่ผลกำไรจากการเก็งกำไรในตลาดอนุพันธ์ต่างประเทศเมื่อสามวันก่อนเท่านั้นเองค่ะ" "โกหก!" คิมฮยอนซอกตบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโมโห เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "ตลาดอนุพันธ์ปิดทำการในช่วงวันหยุดยาว! และบัญชีลับนั่นถูกโอนมาจากธนาคารนอกชายฝั่งที่เชื่อมโยงกับกลุ่มทุนปริศนาที่คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องด้วยซ้ำ! คุณเป็นแค่ทายาทตระกูลตกอับที่เพิ่งถูกรับกลับมาตระกูลได้ไม่ถึงปี เอาเงินจากไหนมาเนรมิตยอดเงินในบัญชีให้พุ่งกระฉูดถึงหลักหมื่นล้านได้ภายในชั่วข้ามคืน บอกความจริงมาเสียดีกว่าว่าคุณไป 'ยักยอก' หรือ 'ฟอกเงิน' มาจากไหน!" คำกล่าวหาที่รุนแรงและตรงไปตรงมาทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง คณะกรรมการหลายคนเริ่มพยักหน้าเห็นด้วย กระแสความกดดันพุ่งตรงเข้าใส่ลินินราวกับคลื่นพายุโหมกระหน่ำ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยการดูแคลนและพร้อมที่จะเหยียบย่ำเธอให้จมดินหากเธอพลาดพลั้งเพียงนิดเดียว ลินินเหลือบมองเอกสารในมือของเขา แววตาไหววับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ เธอรู้ดีว่าจุดอ่อนที่สุดของพวกคนแก่หัวโบราณเหล่านี้คือ 'ความโลภและความไม่รู้เท่าทันโลกยุคใหม่' พวกเขาคิดว่าตัวเองกุมความลับและหลักฐานชิ้นโบว์แดงที่จะทำให้เธอดับอนาคตในวงการธุรกิจได้ แต่นั่น... เป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขา "คุณคิมคะ..." ลินินลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ แรงโน้มถ่วงรอบตัวคล้ายจะเปลี่ยนไปเมื่อเธอเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะฝั่งตรงข้าม ร่างระหงโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าสวยเฉี่ยวยื่นเข้าไปใกล้จนอีกฝ่ายต้องผถดถอยหลังด้วยความประหม่า "คุณบอกว่าดิฉันไม่มีสิทธิ์แตะต้องบัญชีนั้น... แต่คุณลืมไปหรือเปล่าคะว่า ในทางกฎหมายและการถือหุ้นแล้ว ดิฉันถือครองหุ้นบุริมสิทธิ์ในเครือนี้มากถึงร้อยละสี่สิบห้า และไอ้ 'ธนาคารนอกชายฝั่ง' ที่คุณว่า... ดิฉันเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดของที่นั่นค่ะ" เสียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดังขึ้นทั่วทั้งห้อง ผู้อำนวยการคิมหน้าถอดสีทันที เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลอกจากเบ้า "เป็นไปไม่ได้..." เขาพึมพำเสียงสั่น "ข้อมูลของฉันระบุว่า..." "ข้อมูลของคุณมันล้าสมัยไปสามปีแล้วค่ะ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังแทรกขึ้นจากประตูห้องประชุมที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยก้าวย่างที่มั่นคงและทรงอำนาจ รัศมีแห่งความกดดันระดับราชาธุรกิจแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ คิรากร ประธานกลุ่มอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่ใครๆ ต่างก็เกรงกลัว เดินตรงเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างลินินอย่างปกป้อง มือหนาวางลงบนพนักเก้าอี้ที่เธอยืนอยู่ ราวกับจะประกาศให้ทุกคนในที่นี้ได้ประจักษ์ว่า ผู้หญิงคนนี้มีเขาคอยหนุนหลังอยู่ทั้งคน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง ดวงตาคมกริบของคิรากรกวาดมองคณะกรรมการทุกคนด้วยแววตาดุจพญายั่วยวนที่พร้อมจะขยี้คู่ต่อสู้ให้แหลกคามือ ก่อนจะหยุดนิ่งที่ผู้อำนวยการคิมซึ่งตอนนี้เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "เงินทุกบาททุกสตางค์ของลินิน ถูกต้องตามกฎหมาย และผ่านการตรวจสอบจากสำนักงานอัยการสูงสุดเรียบร้อยแล้ว" คิรากรเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนไม่มีใครกล้าปริปากเถียง "หรือว่า... ทางคุณคิม มีปัญหาอะไรกับการตรวจสอบบัญชีของภรรยาผมเป็นพิเศษอย่างนั้นหรือครับ" คำว่า 'ภรรยาผม' กระแทกเข้าใส่โสตประสาทของทุกคนในห้องจนอื้ออึง ลินินช้อนตาขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้าง หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วทรวงอก แม้เขาจะเยชาและไร้ความปรานีต่อโลกใบนี้แค่ไหน แต่กับเธอ... เขากลับมอบทั้งอำนาจ การปกป้อง และความคลั่งรักแบบถอนตัวไม่ขึ้นเสมอมา "มะ... ไม่ใช่ครับท่านประธานคิรากร! ผมแค่วิตกกังวลแทนบริษัท..." ผู้อำนวยการคิมละล่ำละลักแก้ตัว สีหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย "ความวิตกกังวลของคุณมีราคาแพงมากนะคะ" ลินินยกยิ้มมุมปาก เธอกลับมานั่งไขว่ห้างอีกครั้ง หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยท่าทางสบายๆ "ในเมื่อคุณสงสัยในที่มาของเงินนัก... ดิฉันคิดว่าเรามาเคลียร์กันด้วยตัวเลขจริงๆ ดีกว่าค่ะ" นิ้วเรียวกดทัชสกรีนเพียงไม่กี่ครั้ง หน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องประชุมก็สว่างวาบขึ้น แสดงผลข้อมูลการโอนเงินสดเข้าสู่บัญชีกลางของตระกูลอัครแบบเรียลไทม์ และตามด้วยยอดเงินสดในกองทุนส่วนตัวที่สูงเสียจนตัวเลขเกือบจะล้นหน้าจอ แต่ทว่า... ในจังหวะที่ทุกคนกำลังจดจ้องอยู่กับหน้าจอแสดงความมั่งคั่งอันไร้ขีดจำกัดนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของลินินก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนป๊อปอัปขึ้นมา เป็นข้อความจากระบบนิรภัยส่วนตัวที่เชื่อมต่อกับคฤหาสน์หลัก *[แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการเข้าถึงห้องนิรภัยชั้นใต้ดินโดยบุคคลไม่ได้รับอนุญาต - ระบบป้องกันความปลอดภัยอัตโนมัติกำลังเริ่มทำงาน]* ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนริมฝีปากบางเฉียบจางหายไปแทนที่ด้วยแววตานิ่งสนิทที่แฝงความอันตราย เธอหันไปสบตากับคิรากรเพียงเสี้ยววินาที ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมา ความลับเรื่องเงินทองถูกคลี่คลายจนหมดข้อกังขาแล้ว... แต่ดูเหมือนว่า 'หนูสกปรก' ที่แอบเข้ามาขโมยของในบ้านของเธอกำลังจะเล่นเกมที่สนุกกว่าเดิมเสียอีก ลินินกดปุ่มเปิดใช้งานระบบล็อกอัตรารักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดผ่านหน้าจอโทรศัพท์ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่จุดประกายขึ้นที่มุมปาก "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังรอให้เราไปต้อนรับอยู่พอดีเลยนะคะคุณคิรากร" เอวาลินน์ปลายพู่กันหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับแผนการเอาคืนขั้นเด็ดขาดในบทต่อไปนะคะ!