ความปลอดภัยที่สำคัญที่สุด

“ถ้าคุณคิดว่าการส่งพวกกระจอกมาป้วนเปี้ยนหน้าคฤหาสน์ของฉัน จะทำให้ฉันหวาดกลัวจนต้องลดตัวลงไปเจรจาด้วย... คุณก็นับว่าประเมินสมองของตัวเองสูงเกินไปหน่อยนะคะ” ลินินวางแก้วไวน์คริสตัลลงบนโต๊ะหินอ่อนด้วยจังหวะที่เงียบเชียบ ทว่าแรงกระแทกเพียงเล็กน้อยนั้นกลับก้องกังวานในความรู้สึกของบรรดาผู้ถือหุ้นที่นั่งตัวเกร็งอยู่ตรงข้าม เธอไม่ได้แม้แต่จะปรายตาไปมองเอกสารในมือของพวกเขาด้วยซ้ำ สายตาคมกริบดุจเพชรน้ำงามจับจ้องเพียงภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดในแท็บเล็ตที่ฉายภาพชายชุดดำสามคนกำลังถูกลากตัวออกไปจากเขตหวงห้าม “คุณลินินคะ... เรื่องนี้อาจจะเป็นการเข้าใจผิด พนักงานรักษาความปลอดภัยของเราไม่ได้มีเจตนา...” “พนักงานรักษาความปลอดภัย?” ลินินแค่นยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นเส้นตรงที่ดูเยือกเย็น “คนที่พกมีดสั้นอาบยาพิษน่ะหรือคะที่พวกคุณเรียกว่าพนักงานรักษาความปลอดภัย ถ้าความปลอดภัยของพวกคุณคือการพาคนตายมาทิ้งไว้หน้าบ้านฉัน ดิฉันเกรงว่ามาตรฐานธุรกิจของเราคงไม่ตรงกันเท่าไรนัก” บรรยากาศในห้องประชุมเครียดขึงจนแทบจะหยุดหายใจ คิรากรที่นั่งอยู่ข้างกายลินินไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ประสานมือวางไว้บนตัก ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคอยกวาดตามองทุกความเคลื่อนไหวของศัตรูที่บังอาจเข้ามาล้ำเส้นคนของเขา ความเย็นชาที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง “ผมว่าเราพอได้แล้วครับ” คิรากรเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงอำนาจ “ผมให้เวลาพวกคุณกลับไปบอกเจ้าของบริษัทของพวกคุณว่า ต่อจากนี้ใครก็ตามที่ก้าวเท้าเข้ามาในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรจากบ้านของคุณลินิน จะไม่ใช่แค่ถูกตำรวจจับ แต่จะถูกลบชื่อออกจากทะเบียนราษฎร์... แบบถาวร” ทันทีที่เสียงของคิรากรเงียบลง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบานคู่ที่เปิดออก ชายฉกรรจ์สิบคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ดูทะมัดทะแมงผิดกับบอดี้การ์ดทั่วไปก้าวเข้ามาหยุดยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ พวกเขาไม่ใช่แค่คนคุ้มกันธรรมดา แต่เป็นอดีตหน่วยรบพิเศษระดับโลกที่คิรากรทุ่มเงินมหาศาลเพื่อว่าจ้างมาด้วยสัญญาระยะยาว ลินินลุกขึ้นยืน ความสง่างามของเธอเปรียบดั่งราชินีที่กำลังประกาศสงคราม “ดิฉันเคยบอกแล้วนะคะว่าเงินมีไว้เพื่อใช้... และวันนี้ ดิฉันก็ตัดสินใจแล้วว่าจะใช้มันเพื่อปิดปากคนที่อยากรู้อยากเห็นในเรื่องของดิฉันให้หมดไป” เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะหยุดที่ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าทีม “ฝากจัดการ ‘ขยะ’ ที่หลงเหลืออยู่ให้เรียบร้อยด้วยนะคะ ส่วนค่าเหนื่อย... คิรากรคะ ฝากจัดการโอนยอดพิเศษให้พวกเขาด้วย หวังว่าตัวเลขแปดหลักจะทำให้พวกเขารู้สึกมีแรงจูงใจในการทำงานมากขึ้น” คิรากรพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะควักบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทที่ไม่มีแม้แต่ตัวเลขสลักอยู่บนหน้าบัตรออกมาวางบนโต๊ะ “รหัสผ่านคือวันเกิดของคุณลินิน โอนเงินเข้าบัญชีบริษัทรักษาความปลอดภัยเดี๋ยวนี้ ส่วนส่วนต่าง... ถือเป็นโบนัสสำหรับความรวดเร็ว” เสียงแจ้งเตือนการโอนเงินจำนวนมหาศาลดังขึ้นผ่านอุปกรณ์สื่อสารของทุกคนในห้อง เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของเหล่าคู่แข่งที่เคยคิดจะโค่นล้มลินิน พวกเขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า การต่อสู้กับลินินไม่ใช่การต่อสู้ด้วยเล่ห์เหลี่ยม แต่มันคือการนำมดไปสู้กับพายุที่ห่อหุ้มด้วยทองคำ ทว่าในขณะที่ความวุ่นวายกำลังจะจบลง โทรศัพท์มือถือของลินินที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นครืดขึ้นมา หน้าจอแสดงเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อเธอกดรับ สายตาของเธอก็เปลี่ยนไปเป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว “คุณลินินครับ... มีคนเพิ่งพบศพสายข่าวที่คุณเคยส่งไปเมื่อสัปดาห์ก่อน เขาทิ้งข้อความไว้ในกระเป๋าเสื้อว่า ‘เกมเพิ่งเริ่มต้น’ และตอนนี้... รถคันที่กำลังพุ่งชนรั้วบ้านของคุณกำลังจะมาถึงในอีกสามสิบวินาที” ลินินแสยะยิ้มที่ทำให้คนทั้งห้องต้องเสียวสันหลัง เธอหันไปสบตากับคิรากรที่ลุกขึ้นยืนพร้อมกับปลดเซฟตี้ปืนพกส่วนตัวอย่างใจเย็น “ดูเหมือนศัตรูของเราจะรู้จักการคำนวณเวลาที่แม่นยำนะคะ” เธอกล่าวพลางหยิบแชมเปญขึ้นมาจิบ “น่าเสียดายที่พวกเขาไม่รู้ว่า... ยิ่งทุ่มเงินใส่ความปลอดภัยมากเท่าไหร่ กับดักที่ฉันเตรียมไว้ก็ยิ่ง ‘แพง’ มากเท่านั้น” เสียงยางรถยนต์เบรกสนั่นดังมาจากทางหน้าคฤหาสน์ พร้อมกับเสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหว แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ... แทนที่จะเป็นเสียงกรีดร้อง มันกลับกลายเป็นเสียงหัวเราะเบาๆ ของลินินที่ดังออกมาจากลำโพงวงจรปิดที่เธอกดสั่งการไว้ “ยินดีต้อนรับสู่กองเพลิงที่ฉันซื้อไว้รอพวกคุณแล้วนะคะ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของเอวาลินน์ปลายพู่กันมาโดยตลอดนะคะ