ฮีลเลอร์ขยะในหลุมศพ

“ทิ้งมันไว้ที่นี่แหละครับ... ขยะแรงค์ F แบบมัน ไม่คุ้มค่าที่จะเสียแรงแบกกลับหรอก” เสียงของ ‘ราชันย์ดาร์ค’ เย็นชาดุจน้ำแข็งที่กรีดลงบนแผ่นหลังของรินทร์ ร่างของชายหนุ่มนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบภายในดันเจี้ยนระดับ A ที่พวกมันเพิ่งถล่มจนราบคาบ รินทร์พยายามจะเงยหน้าขึ้นมอง แต่หยาดเลือดที่ไหลย้อนเข้าตาทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด “คุณดาร์คครับ... เขาแค่ต้องการการรักษา...” เสียงของฮันเตอร์หญิงในทีมสั่นเครือ แต่นั่นกลับทำให้ราชันย์ดาร์คหัวเราะร่า “รักษาเหรอ? เปลืองมานาเปล่าๆ ครับรินทร์มันเป็นแค่ตัวถ่วง เอาไว้เป็นเหยื่อล่อให้มอนสเตอร์ในชั้นนี้รุมทึ้ง จะได้ถ่วงเวลาให้พวกเราหนีออกไปได้ง่ายขึ้น” สิ้นคำสั่งนั้น เสียงฝีเท้าของเหล่าฮันเตอร์ระดับสูงก็ห่างออกไป พร้อมกับความมืดมิดที่เริ่มเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะของรินทร์ ร่างกายของเขาถูกทิ้งไว้กลางกองซากศพของอสูรและบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยไอสังหาร ความเจ็บปวดจากการถูกแทงข้างหลังด้วยดาบเวทมนตร์ยังคงแผ่ซ่านอยู่กลางอก นี่คือรางวัลตอบแทนของการทำหน้าที่ฮีลเลอร์ที่ภักดีมาตลอดสามปีงั้นหรือ? *‘น่าสมเพช... ชีวิตที่เหลือเชื่อในความใจดี จบลงด้วยการกลายเป็นอาหารสัตว์ในดันเจี้ยนเน่าๆ นี่สินะ’* รินทร์ขบกรามแน่น เลือดอุ่นๆ ไหลรินออกจากปาก ความโกรธแค้นไม่ใช่สิ่งที่ครอบงำเขาในเวลานี้ แต่มันคือความว่างเปล่าที่แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่จะ ‘รอด’ เพื่อกลับไปทวงถามความยุติธรรม ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของเขากำลังจะหยุดเต้น เสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบและทรงพลังก็ดังก้องขึ้นในสมอง [ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจต่ำกว่าเกณฑ์วิกฤต...] [วิเคราะห์ความแค้นในจิตวิญญาณ: สูงถึงระดับ SSS...] [เงื่อนไขครบถ้วน: ระบบ 'หมอเทวะแรงก์ SSS' เริ่มต้นการติดตั้ง] “ระบบ... งั้นหรือ...” รินทร์แค่นยิ้มในใจ [การติดตั้งเสร็จสิ้น... ร่างกายได้รับการฟื้นฟูด้วยพลังงานมหาศาล] [คำเตือน: พลังของคุณไม่ใช่การฮีลทั่วไป แต่มันคือการ 'บงการ' ชีวิตและสถานะ หากคุณสั่งให้มันตาย พลังรักษาจะแปรเปลี่ยนเป็นคำสาปแห่งความตายที่แม้แต่เทพยังต้องคุกเข่า] ความเจ็บปวดมลายหายไปในพริบตา บาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกสมานตัวราวกับไม่เคยเกิดขึ้น รินทร์ลุกขึ้นยืนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตาคู่คมกล้าทอประกายแสงสีทองจางๆ เขาไม่ได้เป็นฮีลเลอร์ที่คอยประคองใครอีกต่อไป แต่เขาคือมัจจุราชในคราบหมอ ในจังหวะเดียวกันนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของกิลด์พันธมิตรก็ดังสนั่นมาจากทางปากทางเข้าดันเจี้ยน แรงลมมหาศาลพัดฝุ่นคลุ้งกระจายไปทั่วห้องโถง รินทร์ก้าวออกมาจากเงามืดของเสาหินด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้เหล่าสัตว์อสูรชั้นต่ำต่างหมอบราบกับพื้น ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก เผยให้เห็นหญิงสาวในชุดสูทสีดำเนี้ยบ ใบหน้าคมเข้มงดงามดั่งรูปปั้น เธอก้าวลงมาบนพื้นดินที่ยังคงเปื้อนเลือดพร้อมกับเหล่านักรบติดอาวุธหนักที่ขนาบข้าง เธอคือ ‘คีย์ร่า’ หัวหน้ากิลด์ชั้นนำที่แม้แต่ราชันย์ดาร์คยังต้องเกรงใจ “รินทร์...?” คีย์ร่าชะงัก สายตาของเธอกวาดมองร่างชายหนุ่มที่ควรจะสิ้นใจไปแล้ว แต่กลับยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอด้วยท่าทีที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป รินทร์เหลือบมองใบแจ้งหนี้จากระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า—ยอดเงินมหาศาลที่ถูกโอนเข้าบัญชีลับของเขาเพียงเพราะการตื่นขึ้นของระบบ เขาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุพิเศษขึ้นมาควงเล่นในมือ เขารู้ดีว่าราชันย์ดาร์คกำลังฉลองชัยชนะอยู่ในคฤหาสน์หรูหราที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก และเขาจะไปปรากฏตัวที่นั่นในอีกไม่ช้า “คุณคีย์ร่าครับ...” รินทร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงพลังจนทำให้อีกฝ่ายต้องขยับตัวเข้าหา “เตรียมการต้อนรับไว้ให้ดีนะครับ คืนนี้พวกโอหังที่เคยเหยียบย่ำชีวิตคนอื่น จะต้องได้ลิ้มรสชาติของการเป็นหนี้ชีวิตที่จ่ายคืนด้วยการคุกเข่าเท่านั้น” เขาก้าวเดินผ่านเธอไปอย่างเย็นชา ทิ้งให้คีย์ร่ายืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ก่อนที่รินทร์จะหยุดเดินแล้วหันกลับมามองด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก “อ้อ... และช่วยจองโต๊ะในงานเลี้ยงกิลด์คืนนี้ให้ผมด้วยนะครับ ผมมีของขวัญชิ้นใหญ่จะไปมอบให้ราชันย์ดาร์คถึงที่งาน... ของขวัญที่ทำเอาเขาสิ้นเนื้อประดาตัวจนต้องร้องขอความตายเลยล่ะครับ” คีย์ร่ามองตามหลังรินทร์ไปด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ เธอไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจที่เธอเพิ่งทำลงไปในการยอมรับเขาเป็นพันธมิตร จะนำมาซึ่งหายนะหรืออำนาจที่สั่นคลอนโลกทั้งใบ ทว่า ในขณะที่รินทร์ก้าวขึ้นเฮลิคอปเตอร์ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นการแจ้งเตือนบางอย่างที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ: ‘ราชันย์ดาร์ค กำลังเซ็นอนุมัติสั่งกวาดล้างกิลด์ของคีย์ร่าในอีก 30 นาทีข้างหน้า เพื่อชิงสิทธิครอบครองดันเจี้ยนระดับ SSS ที่รินทร์เพิ่งค้นพบ’ มือของรินทร์บีบแน่นจนแทบจะทำลายเหล็กกล้าข้างตัว... เกมนี้มันจบเร็วกว่าที่คิด และเขาก็เตรียม ‘เข็มพิษ’ ไว้ทิ่มแทงหัวใจพวกมันเรียบร้อยแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเริ่มต้นของจุดจบพวกโอหังนะครับ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ