สกิลที่โลกต้องสยบ

เสียงโลหะหนักหน่วงกระทบพื้นหินปูนดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วโถงดันเจี้ยนระดับ A ที่ควรจะไร้ผู้คน ในวินาทีนั้น เลือดสีดำคล้ำของอสูรกลายพันธุ์พุ่งกระฉูดขึ้นย้อมเพดานถ้ำจนเกิดเป็นฝนโลหิตกลิ่นคาวคลุ้ง รินทร์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางซากศพของสิ่งมีชีวิตที่ฮันเตอร์ระดับ S ยังต้องยอมถอยให้สามก้าว รองเท้าคอมแบทหนังแท้เหยียบลงบนกะโหลกที่แตกละเอียดของมันอย่างไม่แยแส ดวงตาคู่คมกริบใต้ฮู้ดสีดำสนิทไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับพินิจพิจารณาหยดเลือดที่ไหลย้อนกลับเข้าสู่ฝ่ามือของตนเองด้วยความเงียบงัน "ระบบ SSS-Rank Divine Healer ทำงานสมบูรณ์..." เสียงแจ้งเตือนไร้ชีวิตชีวาจากระบบดังขึ้นในหัว แต่สำหรับรินทร์ มันคือเสียงเพลงแห่งการล้างแค้น ย้อนกลับไปไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขายังเป็นเพียง "ไอ้ขยะเลเวล F" ที่ถูกพวกราชันย์ดาร์คและผ้องเพื่อนในกิลด์ตบตีเตะถีบจนปางตาย แล้วโยนทิ้งลงมาในเหวลึกเพื่อเป็นเหยื่อล่อให้มอนสเตอร์รุมฉีกร่าง พวกมันหัวเราะเยาะ มองเขาด้วยสายตารังเกียจราวกับสุนัขข้างถนน ทว่าความตายปฏิเสธที่จะรับตัวเขาไว้ และในความมืดมิดนั้นเอง ประตูสู่พลังที่แท้จริงก็ถูกกระชากเปิดออก "นายท่านคะ ทีมสำรวจของกิลด์รุ่งอรุณกำลังเคลื่อนพลเข้ามาใกล้เขตปลอดภัยชั้นในแล้วค่ะ" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจของคีย์ร่าดังขึ้นเบาๆ เธอคือหัวหน้ากิลด์หญิงผู้ทรงอิทธิพลที่ตัดสินใจทิ้งทุกอย่างเพื่อก้าวมาเคียงข้างรินทร์ ดวงตาสีไพลินของเธอกวาดมองซากอสูรตรงหน้าด้วยความตกตะลึงระคนทึ่ง แม้เธอจะรู้ว่ารินทร์เปลี่ยนไปแล้ว แต่ภาพความตายที่ไร้ร่องรอยการต่อสู้ด้วยอาวุธกายภาพ กลับสะينให้เห็นถึงความน่าสะพรึงกลัวของ 'ฮีลเลอร์' ที่พลิกผันกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ รินทร์หันกลับมามองเธอ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นจนน่าขนลุก "ปล่อยให้พวกมันเข้ามาสิครับคีย์ร่า..." รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ผมแค่อยากจะต้อนรับพวกมันด้วย 'การรักษา' ที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตที่พวกมันไม่มีวันลืม" ในโลกนี้ ฮีลเลอร์คือผู้กอบกู้ คือผู้รักษาอาการบาดเจ็บ และเป็นทรัพยากรที่ทุกกิลด์แย่งชิง แต่สำหรับรินทร์ สกิลการฟื้นฟู (Heal) ถูกบิดผันด้วยระบบลับจนกลายเป็นอาวุธสังหารหมู่ เมื่อเซลล์ในร่างกายของเป้าหมายถูกบังคับให้แบ่งตัวและฟื้นฟูอย่างไร้ขีดจำกัด สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความหายจากโรคภัย แต่เป็นการระเบิดจากภายในเพราะเนื้อเยื่อเติบโตเร็วจนฉีกกระชากอวัยวะออกจากกัน มันคือความตายที่ทรมานและช้าที่สุด... และเขาก็เตรียมของขวัญชิ้นนี้ไว้รอต้อนรับราชันย์ดาร์คกับพวกพ้องปากดีเรียบร้อยแล้ว "เตรียมตัวให้พร้อมครับ" รินทร์เอ่ยพลันปลดกระดุมข้อมือเสื้อขึ้นเผยให้เห็นรอยสักเรืองแสงสีทองอร่ามที่เพิ่งปรากฏขึ้นใหม่ "เกมกระดานตบหน้าพวกโอหัง... กำลังจะเริ่มตาเดินที่สองแล้ว" ฝีเท้านับสเภติดดังใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นเคย เสียงของราชันย์ดาร์คและลิ่วล้อกำลังก้าวเข้าสู่รัศมีสังหารทีละก้าว ทีละก้าวอย่างตายใจ รินทร์หลับตาลงช้าๆ ซึมซับบรรยากาศแห่งการรอคอย ก่อนที่เปลือกตาจะเปิดโพลงขึ้นพร้อมกับประกายแสงสีแดงฉานที่สะท้อนอยู่ในหน่วยตา ทว่า ในจังหวะที่เงาของร่างแรกปรากฏขึ้นตรงปากทางเข้าอุโมงค์ เสียงเฮลิคอปเตอร์รบส่วนตัวติดตราสัญลักษณ์กิลด์ระดับท็อปเท็นของประเทศ กลับบินแหวกม่านหมอกควันพิษลงมาจอดสนิทนิ่งอยู่เบื้องหน้าพวกเขาอย่างอุกอาจ ประตูห้องโดยสารเปิดออกพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งการล้างแค้นนี้ด้วยกันนะครับ