ระบบมิติลับ สวนสวรรค์ในมือฉัน

เสียงกระจกหน้าต่างห้องรับแขกแตกกระจายดังสนั่น พร้อมกับเงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนที่พุ่งตัวผ่านกรอบหน้าต่างเข้ามาอย่างอุกอาจ กลิ่นอายดิบเถื่อนและคมดาบที่สะท้อนแสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในความมืด ทำให้บรรยากาศภายในบ้านพักข้าราชการทหารเรือหลังนี้ตึงเครียดถึงขีดสุด "ท่านผู้พันครับ! มันมากันทางด้านหลังสี่คน และหน้าต่างด้านข้างอีกสามคน!" เสียงของลูกน้องคนสนิทตะโกนลอดเข้ามาจากเครื่องส่งวิทยุสื่อสารที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลที่คนธรรมดาคงสั่นกลัวจนทำอะไรไม่ถูก หลินว่านหลิงกลับยืนไขว่ห้างอยู่เบื้องหน้าโต๊ะรับประทานอาหาร ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเยือกเย็นและรอยยิ้มเย้ยหยัน เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ปลายจوดเรียวเล็กได้กลิ่นอายความชั่วร้ายของพวกสุนัขรับจ้างที่ถูกส่งมาโดยตระกูลฝั่งสามีผู้โลภมาก "บังอาจนักนะ..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพญาเสือดาวดังขึ้นจากความมืด ผู้พันหันเฟิงก้าวออกมาจากห้องนอนด้วยเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดและรอยแผลเป็นแห่งเกียรติยศ มือหนาคว้ากระบองเหล็กประจำกายที่พิงไว้ข้างฝาไว้มั่น ดวงตาคมกราบกราวเต็มไปด้วยจิตสังหารที่แผ่พุ่งจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง "เฟิงหลาง ระวังข้างซ้าย!" ว่านหลิงเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ฉับไว พร้อมกับก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อไม่ให้เกะกะสามี ชายฉกรรจ์คนแรกเงื้อมีดสั้นพุ่งเข้าใส่ผู้พันหันเฟิงอย่างไม่เกรงกลัว ทว่า ผู้พันหนุ่มหาได้หลบไม่ เขาก้าวสวนขึ้นไปในเสี้ยววินาที เบี่ยงตัวหลบคมมีดได้อย่างไร้รอยขีดข่วน ก่อนจะใช้สันมือกระแทกเข้าที่ต้นคอของมันอย่างแม่นยำ เสียงกระดูกกระทบกันดังกร๊อบ ร่างนั้นร่วงลงไปกองกับพื้นในสภาพหมดสติทันทีโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งเสียงร้อง การเคลื่อนไหวของหันเฟิงดุดัน ว่องไว และเด็ดขาด สมกับเป็นหัวหน้าหน่วยรบพิเศษทางเรือ ทว่าในขณะที่เขากำลังจัดการกับอีกสองคนที่เหลือด้วยลูกเตะตัดขาอันทรงพลัง หนึ่งในคนร้ายที่แอบอ้อมมาทางด้านหลังห้องครัวได้เงื้อท่อนเหล็กขึ้นหมายจะฟาดเข้าที่ศีรษะของหลินว่านหลิงจากมุมอับ! *ฉลาดน้อยนัก... คิดว่าฉันเป็นแค่ภรรยาอ่อนแอในห้องหอหรือไง?* ว่านหลิงแค่นเสียงในลำคอ เธอไม่แม้แต่จะหันไปมอง มือเรียวบางเอื้อมหยิบขวดโหลแก้วดองสมุนไพรสูตรพิเศษของบ้านที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ แล้วสะบัดข้อมือซัดเข้าใส่เบ้าตาของคนร้ายอย่างแม่นยำราวกับจับวาง! "อ้ーク!" คนร้ายร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด มือปล่อยท่อนเหล็กหลุดร่วงลงพื้น กุมเบ้าตาที่บวมเป่งและแสบร้อนจากน้ำสมุนไพรเข้มข้น ก่อนที่ว่านหลิงจะส่งลูกเตะส้นสูงเข้าที่ลิ้นปี่อย่างเต็มแรง ร่างหนาของมันลอยกระเด็นไปชนชั้นวางของจนพังระเนระนาด ภายในเวลาไม่ถึงสามนาที กองกำลังจู่โจมที่ถูกส่งมาลอบสังหารก็กลายเป็นเพียงร่างไร้เรี่ยวแรงนอนระเกะระระกะอยู่เต็มพื้นบ้าน "ภรรยา... คุณปลอดภัยดีนะ?" หันเฟิงรีบสาวเท้าเข้ามาหาภรรหาสาว สำรวจเนื้อตัวเธอด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมและเยือกเย็นบัดนี้เต็มไปด้วยความห่วงใยจนแทบจะกลายร่างเป็นสุนัขตัวใหญ่ที่คอยคลอเคลียเจ้านาย "ฉันดูเหมือนคนสะดุดล้มรึไงคะ... เอ่อ... หรือง่ายๆ ว่า ฉันสบายดีค่ะคุณสามี" ว่านหลิงเกือบเผลอหลุดปากพูดคำลงท้ายตามความคุ้นเคยเดิม แต่ก็รีบเปลี่ยนกลับมาสำรวมกิริยาอย่างรวดเร็ว เธอปัดเศษฝุ่นที่หัวไหล่เบาๆ "จัดการมัดพวกมันให้เรียบร้อย แล้วส่งให้สารวัตรทหารสอบปากคำให้หมด ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าป้าสะใภ้ตัวแสบกับพวกญาติๆ ของคุณกล้าเอาเงินจากไหนมาจ้างมืออาชีพเหล่านี้" "ครับที่รัก ผมจะจัดการให้มันไม่ต้องเห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย" หันเฟิงตอบรับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนลูกน้องที่แอบมองอยู่ทางหน้าต่างถึงกับต้องเบือนหน้าหนีด้วยความหมั่นไส้ในความคลั่งรักของผู้บังคับบัญชา เมื่อความวุ่นวายสงบลง ร่างของพวกผู้บุกรุกถูกขนย้ายออกไปจนหมดบ้าน หันเฟิงจึงหันมามองภรรยาด้วยความกังวล "ดึกมากแล้ว คุณไปนอนพักเถอะ เรื่องพวกนี้ผมจัดการเอง" "ฉันยังไม่นอนค่ะ..." ว่านหลิงส่ายหัวเบาๆ ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใน "อีกอย่าง ฉันมี... เรื่องสำคัญต้องทำ" ว่านหลิงเดินเลี่ยงเข้ามาในห้องนอน ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ทันทีที่อยู่คนเดียว เธอก็สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตั้งจิตอธิษฐานในใจตามความทรงจำที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับการทะลุมิติ *เปิดระบบมิติลับ สวนสวรรค์เกษตรกรระดับเทพ!* วูบบบบ! บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวชั่วขณะ ก่อนที่สติของหลินว่านหลิงจะถูกดึงดูดเข้ามาสู่พื้นที่สีขาวบริสุทธิ์ขนาดใหญ่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา เบื้องหน้าของเธอคือผืนดินสีดำสนิทที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยแร่ธาตุ ไอหมอกจางๆ ลอยวนเวียนอยู่รอบบริเวณ ส่งกลิ่นหอมสดชื่นของธรรมชาติที่บริสุทธิ์ไร้สารเคมี ตรงกลางพื้นที่ปรากฏบ่อน้ำทิพย์ใสสะอาดที่ผิวน้ำสะท้อนประกายแสงระยิบระยับ และที่น่าทึ่งที่สุดคือ หน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วที่ลอยอยู่กลางอากาศ พร้อมกับข้อความต้อนรับขนาดใหญ่ [ยินดีต้อนรับสู่ "ระบบสวนสวรรค์เงินล้าน" ท่านผู้จัดการหลินว่านหลิง!] [สถานะระบบ: เลเวล 1] [พื้นที่เพาะปลูก: 10 ไร่] [น้ำทิพย์แห่งปฐพี: เหลือเฟือ (คุณสมบัติ เร่งการเจริญเติบโต รักษาโรค และฟื้นฟูร่างกาย)] [ภารกิจเริ่มต้น: เพาะปลูกและเก็บเกี่ยวพืชผลออร์แกนิกเกรดพรีเมียมล็อตแรกภายใน 24 ชั่วโมง เพื่อปลดล็อกคลังสินค้าและระบบขนส่งอัตโนมัติ!] ดวงตาของอดีตเชฟและนักบริหารสาวฉายแววเจ้าเล่ห์และทะเยอทะยานทันที เงินทองและโอกาสทองอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงและการค้าขายถูกควบคุมอย่างเข้มงวด การมีผืนดินในมิติลับที่พืชผลโตเร็วกว่าโลกภายนอกสิบเท่าและมีคุณภาพระดับเทพ คืออาวุธลับที่จะทำให้เธอกลายเป็นเศรษฐีพันล้านได้อย่างง่ายดาย! ว่านหลิงไม่รอช้า เธอหยิบเมล็ดพันธุ์มะเขือเทศราชินีและเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวพรีเมียมที่ระบบมอบให้เป็นรางวัลเริ่มต้น ลงมือลงแรงขุดดินและหยอดเมล็ดลงไปอย่างชำนาญ แม้ภายนอกเธอจะเป็นคุณนายผู้สูงศักดิ์ แต่ทักษะการเกษตรในอดีตชาติที่เธอเคยศึกษาและลงมือทำด้วยตัวเองเพื่อเฟ้นหาวัตถุดิบที่ดีที่สุดมาทำอาหารนั้นไม่เคยเลือนหาย ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง ด้วยการรดน้ำด้วย "น้ำทิพย์แห่งปฐพี" ผืนดินก็เกิดปฏิกิริยาอัศจรรย์ เมล็ดพืชงอกเงยทะลุผืนดิน เติบโตอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นต้นกล้าเขียวขจี และออกดอกออกผลสีสันสดใสน่ารับประทาน ส่งกลิ่นหอมหวานอบอวลไปทั่วทั้งมิติลับ "เยี่ยมยอด... ผลผลิตงดงามไร้ที่ติ แบบนี้ต่อให้เอาไปขายเทียบชั้นกับผักนำเข้าจากต่างประเทศก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ" ว่านหลิงแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ เธอกำลังจะยื่นมือไปเด็ดมะเขือเทศสีแดงสดลูกแรกขึ้นมาพิสูจน์รสชาติ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบอันคุ้นเคยของหญิงแก่ที่เต็มไปด้วยความโลภและเกลียดชังดังทะลุเข้ามาในโสตประสาท "หลินว่านหลิง! นังสะใภ้ตัวดี! แกเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันรู้ว่าพวกแกตื่นกันแล้ว หลานอกตัญญูกับผัวสารเลวของแกซ่อนเงินไว้ที่ไหน คายออกมาให้หมด ไม่งั้นฉันจะแหกปากประจานให้ตื่นกันทั้งฐานทัพ!" เสียงแหลมปรี๊ดของ "แม่เฒ่าเฉิน" ป้าสะใภ้ตัวแสบดังแว่วเข้ามา พร้อมกับเสียงทุบประตูบ้านอย่างบ้าคลั่ง ว่านหลิงชักมือกลับ รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก ดวงตาคมกริบฉายแววสนุกสนานราวกับแมวที่กำลังเล่นกับหนู *มาได้จังหวะเสียจริง... ป้าสะใภ้ผู้หวังดี* ว่านหลิงถอนจิตออกจากมิติลับในพริบตา ร่างของเธอกลับมาปรากฏตัวยืนอยู่ภายในห้องนอนด้วยสีหน้าปกติ เธอจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เดินน่องช้าๆ ไปที่ประตูห้อง ก่อนจะบิดลูกบิดเปิดออกกว้างเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจที่ยืนเท้าสะเอวหน้าบูดบึ้งอยู่ห้องรับแขก ทว่า เมื่อแม่เฒ่าเฉินอ้าปากเตรียมจะด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายตามนิสัยเดิม สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมมืดด้านหลังว่านหลิง... ร่างของชายหนุ่มร่างยักษ์ในชุดเครื่องแบบทหารเรือเต็มยศที่มีรอยยิ้มเย็นชาอาบอยู่บนใบหน้า พร้อมกับกุญแจมือเหล็กในมือที่กำลังหมุนเล่นไปมาอย่างเชื่องช้า! แม่เฒ่าเฉินหน้าซีดเผือก ขาสั่นพับจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อสบตากับผู้พันหันเฟิงที่เวลานี้ดูคล้ายกับยมทูตผู้พร้อมจะลากคอมนุษย์ลงนรกได้ทุกเมื่อ --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ลมทะเลพัดรัก" เสมอมานะครับ*