ตื่นมาก็เจอวงจรอุบาทว์ของญาติจอมปล้น

เสียงทุบประตูไม้สนเก่าจนบานพับแทบหลุดออกจากวงกบ พร้อมเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตกของป้าสะใภ้เฉินดังทะลุเข้ามาในบ้านพักนายทหารเรือหลังน้อย “หลินว่านหลิง! นังตัวดี! อย่าคิดว่ามุดหัวอยู่ข้างในแล้วจะไม่กล้าเปิดประตูนะ! ของในบ้านนี้เก้าในสิบส่วนก็มาจากเงินเบี้ยเลี้ยงของหันเฟิงที่ฝากไว้ที่ฉัน หลานชายฉันไปราชการในทะเลเดือนเดียว เธอกล้าดียังไงถึงแอบเก็บของดีๆ ไว้กินคนเดียว!” หลินว่านหลิงขมวดคิ้วมุ่น ความเจ็บแปลบที่ขมับซ้ายแล่นริ้วเข้าสู่สมอง ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำๆ *นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...* เธอคือนักบริหารสาวมือทองและเชฟใหญ่ระดับมิชลินสตาร์ที่เพิ่งเซ็นสัญญาซื้อขายเชนร้านอาหารมูลค่าหลายร้อยล้านเสร็จสิ้น เธอยังจำภาพไวน์แดงรสเลิศในมือและการฉลองความสำเร็จได้แม่นยำ ไยตอนนี้กลิ่นอับชื้นของบ้านพักไม้เก่าคร่ำครึ และกลิ่นคาวปลาเค็มจากครัวหลังบ้านถึงได้ลอยมาเตะจมูกชัดเจนขนาดนี้ ความทรงจำมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก หลินว่านหลิงคนเดิม—ภรรยาผู้แสนอ่อนแอ ขลาดเขิน และถูกรังแกจนตรรกะพังทลายของท่านผู้พันหันเฟิง นายทหารเรือหนุ่มผู้เกรียงไกรแต่งงานเข้ามาได้เพียงครึ่งปี หญิงสาวร่างบางคนนี้ถูกบรรดาญาติฝ่ายสามีสูบเลือดสูบเนื้อ ขูดรีดเงินทองและเสบียงอาหารไปจนเกลี้ยงบ้านแทบทุกสัปดาห์ จนกระทั่งร่างกายทนความตรอมใจไม่ไหว ล้มป่วยและสิ้นใจตายไปเงียบๆ เมื่อคืนนี้ ปล่อยให้วิญญาณจากโลกอนาคตเข้ามาแทนที่ *ช่างกล้าหาญนัก... กล้าดีอย่างไรถึงมาปล้นบ้านของเชฟใหญ่ผู้กุมกำไรแปดหลักต่อปี?* แววตาที่เคยหม่นหมองและหวาดกลัว ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นประกายคมกริบเยียบเย็น มุมปากของว่านหลิงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยยาพิษและความตลกร้าย เธอยังไม่ทันได้สำรวจ 'ระบบสวนสวรรค์' ที่เพิ่งส่งเสียงติ๊งต่องแจ้งเตือนอยู่ในหัวเมื่อครู่ ภ Mara (มาร) ผจญภัยตัวแรกก็เคาะประตูบ้านส่งเสียงเร่งเร้าเสียแล้ว ปัง! ปัง! เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกระลอก ตามด้วยเสียงถีบอย่างหยาบคาย "ถ้าสามวินาทีนี้เธอยังไม่เปิด ฉันจะไปตามคนมาพังประตูแล้วประกาศให้คนทั้งค่ายทหารรู้ว่านังสะใภ้คนนี้แอบซ่อนชู้ไว้ในบ้าน!" เสียงเอะอะโهاยโhนเริ่มดึงดูดสายตาของเพื่อนบ้านทหารเรือที่พักอยู่ละแวกใกล้เคียงให้ชะโงกหน้าออกมามอง บางคนส่งเสียงซุบซิบนินทาด้วยความเวทนาและสมเพชในคราวเดียวกัน ว่านหลิงแค่นหัวเราะในลำคอ "ชู้หรือ? สมองของป้าแกคงมีแต่ขี้เลื่อยกับคราบไขมันหมูสินะ ถึงได้คิดเรื่องต่ำตมเช่นนี้ได้" เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ก่อนจะเดินย่างสามขุมไปที่ประตูไม้ ร่างระหงในชุดนอนผ้าฝ้ายสีซีดเปิดประตูผวะออกกว้างอย่างกะทันหัน จนกระทั่งป้าสะใภ้เฉินที่กำลังเงื้อมือจะทุบซ้ำเสียหลักเซถลาเกือบล้มคะมำไปข้างหน้า "อุ๊ย! ระวังหน่อยสิครับคุณป้าสะใภ้ แก่จนหนังหน้าเหี่ยวย่นปานนี้แล้ว ถ้าล้มหัวฟาดพื้นตายคาธรณีประตูบ้านฉัน คงต้องเสียเงินค่าโลงศพให้อีก เป็นภาระจริงๆ นะครับ" เสียงทุบประตูกลางอากาศชะงักกึก ป้าสะใภ้เฉินหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด แก้มย้วยสั่นระริก ดวงตาตี่เล็กจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ นางถลึงตาใส่ว่านหลิงตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหลือเชื่อ "นัง... นังสารเลว! แกกล้าดียังไงมาว่าฉัน! ปีกกล้าขาแข็งนักนะยะ ตั้งแต่แต่งเข้าบ้านตระกูลหันมา แกเคยตักข้าวให้ฉันกินดีๆ สักมื้อไหม? วันนี้ฉันจะมาเอาแป้งสาลี น้ำมันหมู และเนื้อแห้งที่หันเฟิงส่งจดหมายมาบอกว่าส่งพัสดุมาถึงแล้ว ออกมาให้หมด! ไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องแม่สามีให้มาหย่าแกกับหันเฟิงซะ!" ป้าสะใภ้เฉินไม่พูดเปล่า นางสาวเท้าก้าวล่วงล้ำเข้ามาในบ้านทันที พร้อมกับสะบัดสะโพกชนร่างของว่านหลิงให้พ้นทาง มืออวบอ้วนพับแขนเสื้อเตรียมตะกุยตะกายรื้อค้นข้าวของในตู้ไม้กลางห้องรับแขกอย่างถือวิสาสะ นี่คือกลยุทธ์ของพวกปล้นชิงซึ่งหน้า อาศัยความอาวุโสและเสียงโวยวายกดเหยื่อให้อับอายจนไม่กล้าขัดขืน แต่โชคร้าย... คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่หลินว่านหลิงคนเก่าผู้อ่อนแออีกต่อไปแล้ว ว่านหลิงก้าวเข้าไปขวางหน้าตู้ไม้ด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าแววตากลับคมกริบราวน้ำแข็งขั้วโลก มือเรียวยาวคว้าข้อมือหนาของป้าสะใภ้เฉินที่กำลังจะเอื้อมไปเปิดลิ้นชักไว้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ แรงบีบที่แฝงด้วยเทคนิคการนวดคลายเส้นเพื่อทรมานกล้ามเนื้อ ทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งโหยงร้องเสียงหลง "โอ๊ย! นังเด็กเปรต! ปล่อยนะ! แกกล้าจับมือผู้ใหญ่เรอะ! มือจะหักอยู่แล้ว ปล่อยฉัน!" ป้าสะใภ้เฉินกรีดร้องลั่นบ้าน หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด "ผู้ใหญ่ที่ดีเขาไม่ถือวิสาสะบุกรุกเคหสถานของผู้อื่นยามเจ้าของบ้านไม่อยู่หรอกนะครับ" ว่านหลิงแย้มยิ้มหวานหยด ทว่าน้ำเสียงกลับเยียบเย็นจนน่าขนลุก "อีกอย่าง ของในบ้านหลังนี้ ไม่ว่าจะแป้ง น้ำมัน หรือเนื้อแห้ง ล้วนเป็นทรัพย์สินที่สามีของฉัน—ผู้พันหันเฟิง หามาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อในราชนาวี ไม่ใช่เงินของตระกูลเฉิน และไม่ใช่เศษทานที่ฉันจะต้องมาแบ่งให้ปลิงดูดเลือดอย่างป้ากินฟรีๆ!" "แก... แกกล้าด่าฉันว่าปลิงเรอะ!" ป้าสะใภ้เฉินหน้าเขียวคล้ำด้วยความแค้น นางใช้มืออีกข้างเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าว่านหลิงให้หายแค้น "นังสะใภ้อกตัญญู! ฉันจะสั่งสอนแทนหันเฟิงเอง!" เพี๊ยะ! เสียงตบดังสนั่นหวั่นไหว ทว่า...ไม่ใช่เสียงแก้มของว่านหลิงที่ถูกตบ ร่างของป้าสะใภ้เฉินเซถอยหลังไปสามก้าว มือข้างที่เงื้อมขึ้นตบถูกปัดกระเด็นจนชาไปทั้งแถบ ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนยืนขวางอยู่ระหว่างกลาง บุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารเรือสีขาวสะอาดสะอ้าน หมวกแก๊ปสีขาวประดับอินทรธนูยศนายพันเอกทรงอำนาจ ไหล่กว้างและแผ่นอกหนาแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ บรรยากาศรอบตัวแผ่ซ่านไอสังหารและกลิ่นอายความน่าเกรงขามที่ผ่านสมรภูมิทางทะเลมาอย่างโชกโชน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายดั่งรูปสลัก ทว่าบัดนี้กลับบึ้งตึงดุจพายุร้ายในท้องทะเลลึก **ผู้พันหันเฟิง!** เขากลับมาจากราชกิจทางทะเลเร็กว่ากำหนดสามวัน และภาพแรกที่เขาเห็นเมื่อก้าวเข้าสู่เขตบ้านพัก คือป้าสะใภ้ตัวแสบกำลังเงื้อมมือตบภรรยาตัวน้อยที่เขาทั้งรักและทะนุถนอมในใจ หันเฟิงกวาดสายตาคมกริบมองป้าสะใภ้เฉินด้วยแววตาที่แทบจะเชือดเฉือนอีกฝ่ายให้เป็นจุล เสียงทุบโต๊ะหรือเสียงตะโกนใดๆ ในโลกยังไม่น่ากลัวเท่าเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาของนายทหารหนุ่ม "ป้าสะใภ้เฉิน..." หันเฟิงเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "เมื่อครู่... มือข้างไหนของป้าที่คิดจะแตะต้องภรรยาผม?" ป้าสะใภ้เฉินหน้าซีดเผือด เข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ตัวสั่นเทายิ่งกว่าลูกนกตกน้ำ นางอ้าปากพะงาบๆ จะแก้ตัว "หัน... หันเฟิง ฟังแม่ก่อนนะ หลานรัก นังนี่มัน..." "หุบปาก!" หันเฟิงคำรามลั่นจนหน้าต่างสั่นสะเทือน เขาไม่ได้ชายตามองป้าสะใภ้ที่กำลังตัวสั่นงกๆ แม้แต่น้อย ร่างสูงหันขวับกลับมามองภรรยาตัวน้อยที่ยืนกอดอกมองสถานการณ์ด้วยสีหน้าราบเรียบ ทันทีที่สบตากับว่านหลิง แววตาดุดันอำมหิตเมื่อครู่ก็พลันละลายหายวับไปกับตา กลายร่างเป็น 'น้องหมาคลั่งรัก' ที่พร้อมจะกระดิกหางกวาดล้างศัตรูให้ภรรยาตบยุงเล่นทันที หันเฟิงก้าวเข้าไปหาว่านหลิงด้วยความร้อนรน มือใหญ่อันหยาบกร้านจากการถือหางเสือเรือเอื้อมมาประคองใบหน้าเรียวของภรรยาราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย น้ำเสียงที่เคยดุดันกลับอ่อนโยนจนคนฟังแทบละลาย "ว่านว่าน... เมียจ๋า น้องเจ็บตรงไหนไหมครับ? ใครมันบังอาจมารังแกบ้านเรา เดี๋ยวพี่จะสั่งกักบริเวณคนตระกูลเฉินไม่ให้เหยียบเข้ามาในเขตทหารอีกตลอดชีวิตเลย!" ว่านหลิงกะพริบตาปริบๆ มองสามีรูปหล่อที่เปลี่ยนโหมดจาก 'ยมทูตแห่งท้องทะเล' เป็น 'ลูกแมวอ้อนเจ้าของ' ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะซาบซึ้ง เสียงกระแอมไอแหบแห้งจากหน้าประตูก็ขัดจังหวะขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าของทหารยามที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาตะโกนรายงานด้วยใบหน้าตื่นตระหนก "ท่านผู้พันครับ! แย่แล้วครับ! มีคำสั่งด่วนที่สุดจากกองบัญชาการใหญ่... เรือรบลาดตระเวนของเราถูกกลุ่มโจรสลัดนอกกฎหมายล้อมจับที่เกาะรกร้างทางใต้ และพวกมันกำลังจับตัวประกันกลุ่มใหญ่ ซึ่งในนั้นมี... มีคุณแม่ยายของคุณผู้พันรวมอยู่ด้วยครับ!" หันเฟิงชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อในพริบตาเดียว แววตาที่มองภรรยาแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดสุดขีด ว่านหลิงหรี่ตาลงทันที หัวใจที่เคยสงบนิ่งกลับกระตุกวูบ *แม่ยาย? ร่างนี้ยังมีแม่อยู่ในเงื้อมมือของโจรสลัดงั้นหรือ?* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากบทแรกไปกับความบันเทิงนี้นะครับ