เลิกเป็นเบี้ยล่าง

หน้าจอปรากฏภาพกล้องวงจรปิดภายในห้องลับใต้ดิน... ชายหนุ่มร่างสูงในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง กำลังยืนอยู่หน้าตู้เซฟที่ควรจะมีเพียงเธอคนเดียวที่รู้รหัส พร้อมกับหันมามองตรงเข้าสู่เลนส์กล้อง แล้วยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย... เหมือนเขากำลังรอคอยการกลับมาของเธออยู่ก่อนแล้ว กริ๊กล็อก... เสียงระบบนิรภัยระดับทหารที่ถูกปิดการใช้งานด้วยรหัสผ่านสิบสองหลักดังขึ้นในโสตประสาทของเอวาลินน์ เดอ ลา ครูซ เธอไม่ได้ตื่นตระหนก ไม่ได้กรีดร้องเหมือนนางร้ายในละครน้ำเน่าที่เธอเคยดูในชาติก่อน หากแต่ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบหน้าอันงดงามเฉิดฉายกลับหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอย่างผู้เหนือกว่า "กล้ามากนะ..." เสียงหวานทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเอื้อuออกมาเบา ๆ ในความมืดของห้องทำงานส่วนตัว บนหน้าจอแท็บเล็ตหรูหรา ภาพบนกล้องวงจรปิดตัดสลับไปมาอย่างรวดเร็ว ชายปริศนาคนนั้นไม่ได้ขโมยอะไรไปจากตู้เซฟ เขากลับทิ้ง 'ของขวัญ' ชิ้นหนึ่งไว้บนโต๊ะทำงานไม้ฮอกกานีราคาแพง มันคือซองจดหมายสีดำประทับตราครั่งรูปงูพิษ—สัญลักษณ์ของตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่กำลังจะล่มสลาย และเป็นตระกูลเดียวกับคู่หมั้นหน้าไหว้หลังหลอกของเธอในอดีต "คุณหนูครับ ระบบป้องกันรอบคฤหาสน์ถูกเจาะเป็นเวลาสามนาทีสิบสองวินาที..." เสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง คริสเตียน วอล์คเกอร์ ก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปสะท้อนความอันตรายและทรงพลัง เขาย่อตัวลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม แต่สายตากลับคมกราบราวกับเหยี่ยวที่พร้อมฉีกกระชากศัตรูเป็นชิ้น ๆ "ผมตรวจสอบเส้นทางการหลบหนีแล้ว มันเป็นมืออาชีพ... ไม่ใช่โจรทั่วไปอย่างแน่นอนครับ" เอวาลินน์ปรายตามองชายหนุ่มผู้เป็นทั้งมือขวาและคนที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเธอในวันที่ตระกูลเดอ ลา ครูซล้มละลาย ในชาตินี้ เธอกลับมาเพื่อทวงทุกอย่างคืน และที่สำคัญที่สุดคือการปกป้องสมบัติชิ้นเดียวที่มีค่าที่สุด... นั่นคือความจงรักภักดีของคริสเตียนที่เธอเคยโง่เขลาทำลายมันด้วยมือตัวเอง "ปล่อยมันไปก่อนคริสเตียน คนที่เดินเข้ามาในบ้านของฉันด้วยความมั่นใจขนาดนั้น ย่อมต้องมีหางโผล่ออกมาในไม่ช้า" เอวาลินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เธอวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหยิบซองจดหมายสีดำขึ้นมาพิจารณา "เปิดดูซิว่าพวกสุนัขจนตรอกมันเห่าอะไรมาอีก" กระดาษสีดำสนิทแผ่นนั้นมีลายมือหวัด ๆ แต่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง เขียนเชิญชวนให้เธอเข้าร่วมงานเลี้ยงการกุศลประจำปีของสมาคมไฮโซในคืนนี้ พร้อมข้อความเหน็บแนมว่า หาก *'สตรีผู้ตกอับแต่ยังทำตัวสูงส่ง'* อย่างเธอไม่ไปปรากฏตัว ข่าวลือเรื่องการล้มละลายของตระกูลคงแพร่สะพัดจนโคนขาโต๊ะสั่นคลอน ช่างเป็นการ์ดเชิญที่หอมกลิ่นความเสื่อมเสียและหยาดเหงื่อของการเหยียบย่ำผู้อื่นเสียจริง "งานเลี้ยงของท่านเคานต์เอ็ดเวิร์ด..." คริสเตียนอ่านข้อความข้ามไหล่ของเธอ กรามแกร่งขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกราบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว "นั่นมันแหล่งรวมพวกชนชั้นสูงจอมปลอมที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลคุณหนูในยามที่ท่านเพลี่ยงพล้ำ พวกมันตั้งใจจัดงานนี้ขึ้นมาเพื่อประจานคุณหนูโดยเฉพาะครับ ผมแนะนำว่าเราควรปฏิเสธและสั่งปิดกั้นการติดต่อทั้งหมด" "ปฏิเสธเหรอ?" เอวาลินน์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและทรงเสน่ห์จนคริสเตียนถึงกับชะงัก เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดเดรสผ้าไหมสีไวน์แดงเข้ารูปขับเน้นรูปร่างระหงและออร่าแห่งอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจนน่าเกรงขาม "ทำไมฉันต้องหลบหน้าพวกฝูงสุนัขบ้าที่กำลังรอแทะกระดูกฉันด้วยล่ะ ในเมื่อฉันนี่แหละ... จะเดินเข้าไปตบหน้าพวกมันกลางงานด้วยมือของฉันเอง" รอยยิ้มของเอวาลินน์ในตอนนี้ ไม่เหลือเค้าโครงของนางร้ายผู้โง่เขลาในอดีตอีกต่อไป มีเพียงความเฉียบขาด เย็นชา และทรงพลังราวกับราชสีห์ที่ตื่นจากการจำศีล โทรศัพท์มือถือรุ่นพิเศษบนโต๊ะแผดเสียงดังขึ้นทันที ราวกับรู้ว่าเจ้าของกำลังคิดจะทำอะไร หน้าจอแสดงชื่อของ 'เลดี้ไวโอเลต' ผู้นำแฟชั่นและเซเลบตัวแม่ผู้ทรงอิทธิพลในสังคมชั้นสูง ซึ่งเป็นหนึ่งในแกนนำกลุ่มคนที่คอยเหยียบย่ำเอวาลินน์มาโดยตลอด เอวาลินน์กดรับสายทันทีโดยไม่ลังเล ปลายสายกรอกเสียงหัวเราะเยาะเย้ยมาทันทีโดยไม่ต้องรอให้เธอทักทาย *(“โอ้ ที่รัก เอวาลินน์... ฉันได้ยินข่าวลือหนาหูว่าเธออาจจะไม่ได้มาร่วมงานการกุศลคืนนี้ น่าเสียดายจังเลยนะจ๊ะ หรือว่า... กระเป๋าแบรนด์เนมและเครื่องเพชรในห้องเก็บของของเธอ เริ่มทยอยเอาไปจำนำเพื่อใช้หนี้หมดแล้วล่ะ?”)* เสียงหัวเราะคิกคักของบรรดาหญิงสาวที่รายล้อมเลดี้ไวโอเลตดังแทรกเข้ามาในสายอย่างจงใจเหยียดหยาม พวกเธอกำลังรอดูความอับอายของเธอจากจอโปรเจกต์เตอร์กลางงาน เอวาลินน์ยกยิ้มมุมปาก เธอไม่ได้โกรธ ไม่ได้ตระหนก เธอกลับยกมือขึ้นลูบไล้เส้นผมสีดำสนิทของตัวเองอย่างใจเย็น ก่อนจะเอמהด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานและเฉียบคมจนคนฟังถึงกับสำลัก "ขอบใจนะจ๊ะที่อุตส่าห์เป็นห่วงเรื่องกระเป๋าและเครื่องเพชรของฉัน..." เอวาลินน์หยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย เพื่อให้อีกฝ่ายได้ยินเสียงลมหายใจของเธออย่างชัดเจน "แต่พอดีว่า... เครื่องเพชรชุดล่าสุดที่ฉันเพิ่งสั่งทำจากปารีส มันราคาแพงเกินกว่าจะเอาไปเดินอวดในงานที่เต็มไปด้วยคนระดับล่างที่พยายามทำตัวเป็นผู้ดีอย่างพวกเธอหรอกนะ" *(“นี่เธอ! นัง...!”)* เสียงของเลดี้ไวโอเลตกรีดร้องออกมาด้วยความโกรธจัดจนเสียงแหลมสูง "อ้อ แล้วก็ฝากบอกไอ้พวกผู้ชายหน้าตัวเมียที่ส่งจดหมายขู่ฉันด้วย..." เอวาลินน์พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ เด็ดขาด และเยือกเย็นจนคนฟังหนสันหลังวาบ "คืนนี้ฉันจะไปร่วมงาน... และฉันจะไปในฐานะ 'เจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุด' ของพวกเธอ เตรียมตัวต้อนรับการล่มสลายของพวกเธอให้ดีก็แล้วกัน" ติ๊ด! เธอเป็นฝ่ายกดตัดสายทิ้งอย่างไม่ใยดี บรรยากาศภายในห้องทำงานกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจของคริสเตียนที่ยืนมองแผ่นหลังของเธอด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่เคยเห็นนายหญิงของตนงดงาม ทรงพลัง และน่าหลงใหลเท่านี้มาก่อน หัวใจของอดีตทหารรับจ้างเต้นระรัวด้วยความจงรักภักดีที่ล้นปรี่จนแทบจะควบคุมไม่ได้ เอวาลินน์หันกลับมาสบตากับเขา แววตาคู่นั้นอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อมองชายหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ "คริสเตียน... เตรียมรถคันที่แพงที่สุด และจัดชุดที่หรูหราที่สุดให้ฉัน คืนนี้เราจะไปเยือนงานเลี้ยงปลอม ๆ นั่นด้วยกัน" คริสเตียนคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างนอบน้อม ก้มศีรษะลงต่ำเพื่อแสดงความภักดีสูงสุด "รับด้วยเกล้าครับคุณหนู... ผมจะทำให้มั่นใจว่า ไม่มีใครในงานนั้นกล้าแม้แต่จะหายใจรดรอยเท้าของคุณหนูเด็ดขาด" เอวาลินน์ยื่นมือเรียวบางออกไปแตะที่บ่ากว้างของเขาเบา ๆ สัมผัสที่ทำให้อุณหภูมิในห้องอุ่นขึ้นท่ามกลางพายุความขัดแย้งที่กำลังโหมกระหน่ำ ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้ก้าวออกจากห้องเพื่อเตรียมตัว เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกในสมาร์ทโฟนของเธอกลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน หน้าจอแสดงยอดเงินในบัญชีลับที่พุ่งทะยานขึ้นแบบเรียลไทม์ พร้อมกับข้อความปริศนาจากผู้ส่งนิรนามที่เพิ่งโอนเงินมูลค่ามหาศาลเข้าบัญชีของเธอ พร้อมกับโน้ตสั้น ๆ ที่ทำเอาเอวาลินน์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง *“ยินดีต้อนรับกลับสู่เกมครับ... ภรรยาในนามของผม”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางในเกมอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!