คืนเร่าร้อนในกรงทอง

เสียงริงโทนรุ่นเก่าจากโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานกระจกใสกรีดแทรกบรรยากาศตึงเครียดในเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดอย่างไม่รู้กาลเทศะ แต่คิมหันต์กลับไม่ได้ปรายตาแลมันเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการผ่านสมรภูมิธุรกิจสีเทาและกระสุนปืน ยังคงตรึงอยู่บนคางมนของรสาบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา ดวงตาคมกริบสีนิลดุจสัตว์ป่ากระหายเลือดคู่นั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ สะท้อนภาพหญิงสาวที่ริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกบดขยี้อย่างเอาแต่ใจ เสียงรายงานจากปลายสายที่ดังลอดออกมาว่าเรวัตกำลังนำกำลังคนบุกเข้ามาถล่มตึกแห่งนี้เพื่อแย่งชิงเธอกลับคืนไป ไม่ได้ทำให้มหาเศรษฐีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลผู้นี้สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับจุดประกายความดิบเถื่อนและสัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าครองในตัวเขาให้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด "ปล่อยฉัน... คิมหันต์ เรวัตกำลังมา..." รสาเอ่ยเสียงสั่นพร่า ลมหายใจหอบกระชั้นยามที่แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบเบื้องหลัง ทว่าเบื้องหน้าเธอกลับเป็นความร้อนรุ่มจากร่างหนาที่ทาบทับเข้ามาจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "ปล่อยเหรอ?" คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอก Dบ "มันกล้าดียังไงถึงคิดจะมาแย่งของๆ ฉัน... และเธอก็กล้าดียังไงถึงยังกล้าเอ่ยชื่อผู้ชายคนอื่นในขณะที่ฉันกำลังจูบเธออยู่, รสา" สิ้นคำพูดนั้นริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือการลงทัณฑ์และการประกาศสิทธิ์ที่ป่าเถื่อน เร่าร้อน และลึกล้ำ รสาผะผะแผ่วเสียงครางประท้วงในลำคอเมื่อเรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดายราวกับเธอมันเป็นเพียงตุ๊กตากระดาษ ส่วนมืออีกข้างเลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกอวบอัดผ่านเนื้อผ้าชุดนอนบางเบาอย่างจาบจ้วง เส้นกั้นระหว่างความเกลียดชังอันร้าวรานกับความเสน่หาอันมืดบอดเริ่มพร่าเลือนลงทีละน้อย ความเจ็บปวดจากการถูกบังคับและพันธะสัญญาที่เธอเกลียดชัง ค่อยๆ ถูกหลอมละลายด้วยสัมผัสวาบหวามที่ซัดโถมเข้ามาดั่งคลื่นพายุ รสาหลับตาลงแน่น หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หางตาด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อร่างกายตัวเอง เธอมือสั่นเทาแต่กลับเผลอจิกปลายนิ้วลงบนลาดไหล่กว้างของเขาอย่างไร้สติ เมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวของเขาเลื่อนไล่สำรวจทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างอย่างอุกอาจ ความเงียบงันภายในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจกระชั้นชิด เสียงครางหวานหูที่เล็ดลอด และเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามประสานกัน คิมหันต์ไม่เพียงแต่ครอบครองร่างกายของเธอด้วยความเร่าร้อนดิบเถื่อนตลอดค่ำคืนอันยาวนาน หากแต่เขายังตอกย้ำความจริงที่ว่า ต่อให้เรวัตจะยกกองกำลังนับร้อยมาพังประตูห้องนี้ เขาก็ไม่มีวันปล่อยผู้หญิงคนนี้ให้หลุดมือไปเด็ดขาด ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดหลอมรวมเป็นหนึ่งท่ามกลางบรรยากาศสยองขวัญสั่นประสาทจากภายนอก ที่เสียงปืนนัดแรกเริ่มดังแว่วมาจากชั้นล่าง ทว่า ท่ามกลางห้วงเวลาแห่งความลุ่มหลงและตัณหาอันเร่าร้อนที่กำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด รสากลับรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากสัมผัสของคนที่อยู่เหนือร่าง ในจังหวะที่คิมหันต์กำลังซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนอย่างกระหายหิว ปลายจมูกโด่งรั้นของเธอกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นฉุนแปลกประหลาดที่ลอยปะปนมากับอากาศ—ไม่ใช่กลิ่นควันปืน ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเขา แต่มันคือกลิ่น "ควันไฟ" และกลิ่นเคมีบางอย่างที่กำลังไหม้เกรียมจากระบบปรับอากาศ ดวงตากลมโตที่เคยพร่าเลือนด้วยความวาบหวามเบิกโพลงขึ้นทันที เธอดันอกแกร่งเอาไว้สุดแรง "คิมหันต์... หยุดก่อน... กลิ่นอะไรน่ะ!" ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย ดวงตาสีนิลคมกริบไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเงี่ยหูฟังเสียงรอบด้าน เสียงฝีเท้าโกลาหลที่ควรจะเป็นของลูกน้องและศัตรูภายนอก กลับไม่ใช่เสียงของการปะทะด้วยอาวุธปืนแบบที่ควรจะเป็น แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยไฟไหม้ที่ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับระบบสप्रิงkler (หัวกระจายน้ำดับเพลิง) บนเพดานที่เริ่มทำงาน พ่นละอองน้ำเย็นเฉียบลงมาเปียกปอนเรือนร่างที่เปลือยเปล่าของทั้งสองคนในทันที! และก่อนที่คิมหันต์จะทันได้สบถคำหยาบออกมาด้วยความหัวเสีย ประตูห้องกระจกนิรภัยที่ควรจะล็อกหนาแน่นนับชั้น กลับถูกระเบิดตูมใหญ่จนเศษกระจกกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับร่างของใครบางคนก้าวทะลุควันไฟเข้ามา—ไม่ใช่เรวัตอย่างที่คาดการณ์ไว้ แต่เป็นเงาร่างคุ้นตาในชุดสูทสีดำเปียกชุ่ม พร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งตรงมายังพวกเขา "คิดไม่ถึงเลยใช่ไหมล่ะ... ว่าเกมนี้ ฉันไม่ได้มาเพื่อแย่งตัวเธอคืน... แต่ฉันมาเพื่อเผาบ้านนายให้เป็นจุลต่างหากล่ะ, คิมหันต์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับความดาร์กนี้ด้วยกันนะคะ นينายบทต่อไปรับรองว่าเดือดระอุและพลิกปมจนคาดไม่ถึงแน่นอนค่ะ!