หนี้เลือดที่ต้องชดใช้

กลิ่นอายความชื้นของดินปนคาวสนิมเหล็กอลวนอยู่ในโพรงจมูก ทันทีที่รสาถูกกระชากร่างลงมาจากเบาะหลังของรถยนต์หรูคันสีดำสนิท ความมืดมิดของผืนป่าทึบยามวิกาลโอบล้อมคฤหาสน์หลังใหญ่ราวกับกรงขังขนาดยักษ์ที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิตให้หายลับไปจากโลกใบนี้ ปราศจากเสียงใดยกเว้นเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของเธอเอง และเสียงฝ่าเท้าหนักหน่วงของชายชุดดำหลายนายที่ยืนเรียงรายราวกับเงมรณะ "เดินเข้าไปค่ะ... อย่าคิดแม้แต่จะหันหลังกลับ" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากขุมนรกดังขึ้นเหนือศีรษะ ร่างระหงถูกแรงผลักอันไร้ความปรานีเซถลาเข้าไปตามทางเดินหินอ่อนที่เย็นเฉียบ รสาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความเจ็บแปลบที่ข้อมือซ้ายจากการถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือตลอดเส้นทางแทบไม่ระคายเคืองจิตใจเท่ากับความจริงที่ว่า... เธอได้ก้าวเข้ามาสู่กรงเล็บของซาตานอย่างเต็มตัวแล้ว ทันทีที่ประตูไม้สักบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงศรัทธาแห่งอำนาจ กลิ่นอายความหรูหราที่เย็นยะเยือกก็ปะทะเข้าหน้า แสงไฟสีส้มสลัวจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับส่องกระทบกับร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม คิมหันต์... มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่ใครต่อใครต่างหวาดกลัวจนตัวสั่น ดวงตาคมกริบคู่นั้นราวกับเหยี่ยวล่าเหยื่อที่จดจ้องมายังเธอ นิ่งสนิท เยชาชา และเต็มไปด้วยความกระหายที่จะขยี้ศักดิ์ศรีของคนตรงหน้าให้แหลกคาสนามอารมณ์ "ในที่สุดหนูก็มาถึงบ้านของเรานะคะ... รสา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นช่างเยียบเย็นและเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย คิมหันต์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยแผลเป็นจางๆ ที่บ่งบอกถึงความดิบเถื่อนเบื้องหลังอำนาจมืด เขาเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว... ทุกย่างก้าวของเขากดดันบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้งจนรสาแทบหายใจไม่ออก "ปล่อยฉันไปเถอะค่ะคุณคิมหันต์ ฉันไม่ได้เป็นคนก่อหนี้พวกนั้น... เรวัตต่างหากที่เป็นคนเอาเงินคุณไป!" รสากลั้นใจเงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมเปล่งเสียงสั่นระรุนด้วยความโกรธปนหวาดกลัว แต่ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดทำให้เธอไม่ยอมก้มหัวให้เขาง่ายๆ คิมหันต์หยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่มี กลิ่นกายบุหรี่ราคาแพงผสมกับความเย้ายวนอันตรายลอยเข้าแตะจมูก รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาเอื้อมมือหนาขึ้นมาใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอต้องรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา "เรวัตเหรอคะ?... หึ คนรักเก่าที่ทิ้งหนี้ก้อนโตแล้วหนีหายหัวไปทิ้งให้เธอรับกรรมคนเดียวเนี่ยนะ รสา... หนูช่างตาต่ำเสียจริงที่เคยเอาชีวิตไปฝากไว้กับผู้ชายไร้น้ำยาแบบนั้น" ปลายนิ้วของเขาออกแรงบีบที่คางของเธอแน่นขึ้นจนเนื้อนุ่มขึ้นรอยแดง รสาพยายามเบือนหน้าหนีด้วยความขยะแขยงและเจ็บปวด แต่คิมหันต์กลับใช้มืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งอย่างไร้ความปรานี แรงปะทะระหว่างร่างกายทำให้เธอรับรู้ได้ถึงพละกำลังอันเหนือกว่าและอันตรายที่สั่นประสาท "จำไม่ได้หรือคะว่าหนี้สินห้าร้อยล้านของมัน... แลกมาด้วยอะไรบ้าง ถ้าไม่มีฉันค้ำประกัน ป่านนี้ศพของหนูคงเน่าคาตรอกไปนานแล้ว" "คุณมันบ้า... คนอำมหิต!" รสาสบถออกมาด้วยความคับแค้นใจ น้ำตาแห่งความอัดอั้นเอ่อคลอเบ้าแต่เธอพยายามกะพริบไล่ไม่ให้มันไหลลงมาให้เขาได้เห็นความอ่อนแอ "ใช่ค่ะ... พี่มันบ้า และคนบ้าคนนี้ก็เป็นเจ้าชีวิตของหนูตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" คิมหันต์กระซิบชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ข้างแก้มทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ในเมื่อเรวัตมันหนีหาย... หนูซึ่งเป็นคนรักและผู้รับผลประโยชน์ร่วม ก็ต้องชดใช้แทนมันทุกบาททุกสตางค์... ด้วยร่างกายและวิญญาณของหนูเอง" สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ลงมาตามแนวสันหลังอย่างจงใจสร้างความปั่นป่วนในช่องท้อง รสาตัวสั่นเทาด้วยความสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างเดียว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดอันมืดมนและน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้ มันคือกับดักที่เธอไม่มีทางดิ้นหลุด ในขณะที่ลมหายใจของทั้งคู่กำลังประสานกันด้วยความตึงเครียดถึงขีดสุด ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูห้องรับแขกสามครั้งก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูอย่างถือวิสาสะ "นายครับ... ลูกน้องของเราที่ส่งไปดักซุ่มแถวชายแดนรายงานมาแล้วครับ" บอดี้ไกด์มือขภวาเดินกึ่งวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก สายตากวาดมองเจ้านายและหญิงสาวในอ้อมแขนแวบหนึ่งก่อนจะรีบก้มหน้ารายงานต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "เราเจอตัวเรวัตแล้วครับ... แต่มันไม่ได้มาคนเดียว มันพาคนของ 'กลุ่มอิทธิพลฝั่งตะวันตก' มาด้วย และตอนนี้พวกมันกำลังเคลื่อนกำลังพลปิดล้อมคฤหาสน์ของเราไว้ทุกด้านแล้วครับนาย!" คิมหันต์ชะงัก รอยยิ้มเย็นเยียบที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาอันตรายพลันมลายหายไปในพริบตา ดวงตาดำมืดดุจรัตติกาลหันกลับมามองรสาที่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกยิ้มขึ้นอีกครั้งด้วยความเหี้ยมเกรียมกว่าเดิม "หึ... ดูเหมือนหมาตัวโปรดของหนู มันจะกล้ากลับมาเห่าถึงถิ่นเสือแล้วสินะคะ..." ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ