ความจริงที่บาดลึก

แฟ้มเอกสารปกหนังสีเข้มที่ถูกวางกระแทกบนโต๊ะทำงานกระจกใสไม่ได้ส่งเสียงดังมากนัก แต่แรงสั่นสะเทือนจากน้ำมือของรินรดากลับทำให้บรรยากาศในห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูหราของคิรากรดิ่งวูบลงราวกับห้องอับอากาศใต้ท้องทะเล กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นอายฝนยามค่ำคืนจากภายนอกกระจกบานยักษ์ไม่ได้ช่วยให้สมองของอัยการสาวปลอดโปร่งขึ้นเลย ตรงกันข้าม เอกสารแผ่นสุดท้ายที่แนบอยู่ใต้สำนวนคดีคอร์รัปชันเมื่อเจ็ดปีก่อน กำลังแผดเผาความทรงจำทุกตารางนิ้วในสมองของเธอจนแทบมอดไหม้ "คุณเก็บมันไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่" เสียงของรินรดานิ่งสนิท ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยที่ปลายประโยค ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเฉียบคมและมั่นใจในทุกข้อกฎหมาย บัดนี้กำลังจับจ้องร่างสูงของชายหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงขอบกระจก เบื้องหลังของเขาคือแสงไฟนีออนนับล้านดวงของมหานครที่ดูราวกับดวงดาวนับหมื่นที่ไร้ความหมาย คิรากรไม่ขยับเขยื้อi เขายังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นและลึกลับไว้ได้เสมอ แม้ว่าในแววตาคมกริบคู่นั้นจะสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา "ตั้งแต่ก่อนที่คุณจะก้าวเข้ามาเป็นอัยการเจ้าของสำนวนนี้เสียอีก... รินรดา" คำตอบนั้นกระแทกเข้ากลางใจของเธออย่างจัง รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดแปลบปลาบจากอดีตที่เธอพยายามฝังกลบมันด้วยแฟ้มคดีนับร้อยนับพัน กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานต่อหน้าชายผู้กุมความลับทั้งหมดไว้ในมือ อดีตที่ว่า... บิดาของเธอไม่ได้เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ตามที่สำนวนคดีสรุปไว้ แต่มันคือการฆาตกรรมอำพรางโดยฝีมือของกลุ่มคนที่อยู่เบื้องหลังอาณาจักรธุรกิจสีเทาที่คิรากรกำลังยืนเหยียบอยู่บนจุดสูงสุดในเวลานี้ "คุณรู้มาตลอด... แต่คุณก็ยังปล่อยให้ฉันวิ่งไล่จับเงาของตัวเองอยู่ในศาล พยายามพิสูจน์ความยุติธรรมในระบบที่เน่าเฟะนี้ โดยที่คุณยืนมองดูฉันจากมุมสูงอย่างนั้นสินะคะ" รินรดากลั้วหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความหยันหยือกและหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ที่หน่วยตา แต่มันไม่มีวันไหลร่วงลงมาให้เขาได้เห็นความอ่อนแอเด็ดขาด คิรากรก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ประยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงจนเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ กลิ่นอายความเป็นชายผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและบุคลิกอันตรายแผ่ซ่านจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่แผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานเสียแล้ว "อย่ามองความหวังดีของผมให้มันบิดเบี้ยวไปขนาดนั้นเลย ริน" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเขามีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ "ถ้าผมไม่ปล่อยให้คุณเดินเข้ามาในเกมนี้ด้วยตัวเอง คุณก็คงไม่มีวันเข้าใจหรอกว่า... โลกที่คุณกำลังศรัทธามันสกปรกแค่ไหน" "คนสารเลว!" รินรดาตวัดฝ่ามือเรียวขึ้นหมายจะตบเข้าที่ใบหน้าคมคายนั้นให้สมกับความอัดอั้นตันใจ แต่ทว่า... ไวกว่าความคิด ข้อมือของเธอถูกมือหนาคว้าเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นและมั่นคงเสียจนเธอไม่สามารถดึงกลับได้ คิรากรไม่หลบสายตา เขาฉวยโอกาสนั้นรั้งร่างบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงเหวี่ยงเบาๆ ทำให้รินรดาล้มลงไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขา ร่างแน่งน้อยถูกกักตัวไว้ด้วยวงแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก ลมหายใจของทั้งคู่ปะปนกันจนแทบแยกไม่ออกในพื้นที่แคบๆ ระหว่างโต๊ะทำงานกับเรือนร่างของเขา "ปล่อยฉันนะ!" เธอพยายามดิ้นรน ขัดขืนด้วยพละกำลังที่มีทั้งหมด แต่ยิ่งดิ้น ร่างกายของเธอก็ยิ่งเบียดชิดติดกับความแข็งแกร่งของเขามากขึ้นทุกที ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป... มันเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเกลียดชัง "ผมเตือนคุณแล้วว่าอย่าเล่นกับไฟ..." คิรากรโน้มใบหน้าลงมาต่ำจนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะแนบชิดกับกลีบปากสั่นระริกของเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อในอาณัติ "ในเมื่อคุณอยากรู้ความจริงนัก ทำไมไม่รับฟังมันด้วยร่างกายของคุณเองเสียล่ะ เผื่อว่ามันจะทำให้คุณตาสว่างขึ้นมาได้บ้าง" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากอุ่นร้อนก็ประทับลงมาปิดกั้นคำพูดปฏิเสธทั้งหมดของรินรดาอย่างไร้ความปรานี จูบแรกไม่ได้นุ่มนวลหรือเจือด้วยความอ่อนโยน แต่มันคือการบดขยี้ รุกราน และเรียกร้องด้วยความเร่าร้อนที่แผดเผาจนสติสัมปชัญญะของอัยการสาวกระเจิง รินรดาสะท้านเฮือก เปลือกตาปิดลงชั่วขณะเมื่อความวาบหวามสายฟ้าแลบแล่นริ้วไปทั่วสันหลัง มือที่เคยพยายามผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว รสจูบที่ลึกซึ้งและดุดันทำให้ลมหายใจของเธอกระชั้นชิด สมองที่เคยเต็มไปด้วยข้อกฎหมายและตรรกะอันเที่ยงตรง บัดนี้ขาวโพลนว่างเปล่าเหลือไว้เพียงสัมผัสอันเร่าร้อนจากริมฝีปากและเรียวลิ้นที่กำลังเกี่ยวพันกันอย่างดุเดือด คิรากรผ่อนแรงกดลงเล็กน้อยเพื่อเปิดทางให้เธอได้สูบฉีดอากาศเข้าปอด แต่ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้หนี ร่างสูงช้อนตัวเธอนั่งลงบนขอบโต๊ะทำงานกระจกใสอย่างง่ายดาย ก่อนที่เรียวขาของเธอจะถูกบังคับให้แยกออกเพื่อรองรับแผงอกกำยำที่แทรกตัวเข้ามาตรงกลาง มือหนาลูบไล้ไปตามเรียวขาภายใต้กระโปรงทรงสอบอย่างอ้อยอิ่ง ปลายนิ้วที่ร้อนผ่าวสร้างรอยสั่นสะท้านไปทุกที่ที่สัมผัส รินรดาหอบหายใจสะท้าน หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความโกรธแค้นในอดีตผสมปนเปไปกับความหลใหลอันตรายที่เธอปฏิเสธไม่ได้ว่ามันกำลังกัดกินหัวใจเธอทีละน้อย "คุณมัน... ปีศาจชัดๆ..." เธอพึมพำเสียงพร่า ริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบเมื่อครู่เผยอขึ้นรับลมหายใจ ดวงตาฉ่ำน้ำมองเขาด้วยความรู้สึกที่พ่ายแพ้อย่างราบคาบ "ปีศาจตนนี้แหละที่จะพาคุณลงไปดูขุมนรกที่แท้จริง..." คิรากรกระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะก้มลงซุกไซร้ซอกคอขาวเนียน ขบเม้มเบาๆ จนร่างบางแอ่นกายเข้าหาด้วยความเสียวซ่าน มือของเขาเลิกชายผ้าไหมของเสื้อเชิ้ตเธอขึ้นสัมผัสกับผิวเนียนนุ่มโดยตรง ความร้อนจากฝ่ามือของเขาทำเอารินรดาร้องครางแผ่วเบาออกมาจากลำคอ ในค่ำคืนที่ความจริงอันเจ็บปวดถูกเปิดเผย ร่างกายและจิตวิญญาณของทั้งคู่ต่างก็โหยหากันและกันในเกมที่ไม่มีใครยอมใคร แรงปรารถนากลายเป็นเครื่องพันธนาการที่ถักทอทั้งความรัก ความแค้น และความเร่าร้อนเข้าด้วยกันอย่างแยกไม่ออก ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังระอุถึงขีดสุด เสียงกริ่งสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยชั้นล่างก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบงัน... ไม่ใช่เสียงสัญญาณธรรมดา แต่เป็นสัญญาณเตือนการบุกรุกระดับฉุกเฉิน! คิรากรหยุดชะงักการกระทำทันที ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองที่ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท รินรดาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ความวาบหวาม ใบหน้าแดงก่ำด้วยพิษสวาทแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกในเสี้ยววินาที เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังเร่งรีบมุ่งตรงมาที่ลิฟต์ส่วนตัว... และมันกำลังหยุดอยู่ที่ชั้นนี้แล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนและอันตรายนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!