ศพปริศนาในตึกร้าง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและฝุ่นปูนเก่าคลุ้งอยู่ในโพรงจมูกทันทีที่รองเท้าผ้าใบสึกๆ เหยียบข้ามธรณีประตูห้อง 404 ตึกร้างย่านอุดมสุข—กลิ่นที่นักสืบสมัครเล่นอย่างเรนจำได้ขึ้นใจ ไม่ใช่เพราะเธอเป็นฆาตกรโรคจิต แต่เพราะมันคือกลิ่นของ 'เงิน' ที่กำลังจะปลิวเข้ากระเป๋า หากเธอไขปริศนาเบื้องหน้าได้เร็วกว่าตำรวจท้องที่ แต่ดูเหมือนว่า... จะมีคนตัดหน้าเธอไปเสียแล้ว “ยืนบื้อเป็นเสาหลักเมืองอยู่ตรงนั้น ตั้งใจจะมาไว้อาลัยให้ศพ หรือจะมาเป็นศพรายต่อไปคะ คุณนักสืบตกอับ” น้ำเสียงราบเรียบติดจะเยعยหยันดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถงที่เคยเป็นฟิตเนสเก่า แสงไฟฉายคาดหัวสีขาวนวลสาดวาบเข้าที่ใบหน้าของเรนจนเธอต้องยกมือขึ้นปัดป้องตามสัญชาตญาณ เรนหรี่ตาลงมองผู้บุกรุกที่ยืนอยู่เหนือร่างไร้วิญญาณตรงกลางห้อง เส้นผมสีดำสนิทรวบเป็นหางม้าลวกๆ สวมฮู้ดสีดำตัวโคร่งและถุงมือยาง ทว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือหน้าจอแท็บเล็ตขนาดพกพาในมืออีกข้าง ที่กำลังรัวนิ้วพิมพ์โค้ดชุดตัวเลขยิกๆ อย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง “ปากดีแบบนี้... คงไม่ใช่ตำรวจแน่ๆ” เรนแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปใกล้โดยไม่เกรงกลัวคมมีดหรือหลักฐานในที่เกิดเหตุ “แล้วก็นั่นมันพื้นที่หากินของฉัน ยัยแฮกเกอร์ถุงมือยาง ถอยไปห่างๆ ศพก่อนที่ฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุกและทำลายหลักฐาน” พิมพ์หยุดปลายนิ้วที่กำลังรัวแป้นพิมพ์ เงยหน้าขึ้นสบตากับเรนผ่านกรอบแว่นตากรองแสงสีฟ้า แววตาคู่นั้นเยียบเย็นและคมกริบจนเรนเผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว “สมองกลวงๆ ของเธอคงคิดได้แค่นี้สินะ” พิมพ์เหยียดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มเยาะที่ชวนให้คนมองอยากกระโดดถีบขาคู่ “นี่ไม่ใช่คดีฆาตกรรมชิงทรัพย์ธรรมดาอย่างที่นักสืบสมองนิ่มอย่างเธอเข้าใจหรอกนะ เรน... ดูรอยกรีดที่ข้อมือนั่นสัญลักษณ์รูปงูกินหางนั่นสิ เธอกำลังเอาขาไปแหย่ในปากเสือชัดๆ” เรนชะงัก ก้มลงมองร่างของเหยื่อที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นคอนกรีตเปลือยเปล่า ดวงเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นรอยแผลเป็นรูปสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่ถูกกรีดทับลงบนผิวหนัง มันคือรอยแผลเดียวกับคดีฆาตกรรมปริศนาเมื่อห้าปีก่อน—คดีที่พรากครอบครัวและทุกอย่างไปจากชีวิตเธอ ความโกรธระอุขึ้นในอกจนร้อนผ่าว เรนพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือเรียวของพิมพ์ที่ถือแท็บเล็ตไว้แน่น แรงกระชากนั้นทำให้พิมพ์เสียหลักเซถลาเข้ามาปะทะแผงอกของเธอโดยไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้กันจนได้กลิ่นวานิลลาจางๆ เจือจางอยู่กับกลิ่นคาวเลือด “เธอรู้...” เรนเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยฉายแววดุดันและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน “เธอรู้ว่านี่คือคดีอะไร ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ พิมพ์! เธอมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับไอ้พวกนั้นกันแน่!” พิมพ์หน้าตื่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกประชิดตัวในระยะประชิด หัวใจดวงน้อยที่ปกติเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลับกระหน่ำรัวรากับกลองชุด พวงแก้มเนียนซับสี3แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด แม้ปากจะยังแข็งและพยายามดันอกอีกฝ่ายออกสุดแรง “ป... ปล่อยนะ! บ้าจริง ใครอนุญาตให้เข้ามาใกล้ขนาดนี้เล่า! ยัยบ้าเอ๊ย ถอยไปห่างๆ เลยนะ!” พิมพ์โวยวายเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู พยายามซ่อนความประหม่าไว้ภายใต้ใบหน้าบึ้งตึง “ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรทั้งนั้น แค่ตามรอยสัญญาณไอพีบ้าๆ นี่มาก็เท่านั้นแหละย่ะ!” “โกหก!” เรนกดเสียงต่ำลง ใบหน้าห่างกันเพียงคืบ แววตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังหลบเลี่ยง “แววตาเธอมันฟ้องว่าเธอกลัว... และเธอกำลังซ่อนบางอย่างจากฉัน” “ฉันไม่ได้กลัวเธอโว้ย! ฉันแค่... อื้อ!” เสียงโต้เถียงของพิมพ์ถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ก็ดังขึ้นจากบันไดหนีไฟด้านนอก เสียงเหล็กกระทบกันดังเอี๊ยดอ๊าด และแสงไฟฉายกราดส่องเข้ามาตามช่องประตูที่แง้มอยู่ ไม่ใช่ตำรวจ... เพราะฝีเท้านั้นไร้ซึ่งระเบียบวินัย แต่มันเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและรวดเร็ว พิมพ์เบิกตากว้าง สีหน้าซีดเผือกในพริบตา ความซึนเดเระหายวับไปกับตา เหลือเพียงความตื่นตระหนกสุดขีด เธอคว้าข้อมือเรนกลับแน่นเสียเองแรงบีบนั้นสั่นเทาจนน่าตกใจ “พวกมัน... ตามมาเร็วกว่าที่คิด” พิมพ์กระซิบเสียงสั่น พลางดึงเรนให้ทรุดตัวลงหลบหลังเสาปูนเปลือยด้วยกัน “ถ้าไม่อยากตายคาตึกร้างนี่... หุบปากแล้วทำตามที่ฉันบอกซะ!” ก่อนที่เรนจะได้ทันเอ่ยปากถามอะไร ประตูเหล็กบานเก่าก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยแรงมหาศาล ร่างเงาดำทมิฬสามร่างก้าวเข้ามาพร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่เล็งตรงมายังจุดที่พวกเธอยืนอยู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูห้อง 404 ไปพร้อมกับความระทึกนี้นะคะ