ปาฏิหาริย์ที่แลกมาด้วยเลือด

“อย่าพยายามรื้อฟื้นมันขึ้นมาเลย คีริน... ความเจ็บปวดบางอย่างถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เราลืม ไม่ใช่เพื่อให้เราจำ” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องพักฟื้นพิเศษที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและกลิ่นอายของความตายที่เพิ่งผ่านพ้นไป เธอวางเครื่องตรวจวัดสัญญาณชีพลง มือที่เคยเรียบเฉยยามจับมีดผ่าตัดศพ กลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่เคยว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความสับสนของคีริน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำราวกับหุบเหวที่ไร้ก้นบึ้ง เขานอนนิ่งอยู่บนเตียง ร่องรอยแผลเป็นจากการผ่าตัดที่หน้าอกยังคงแดงก่ำ แต่นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกลับคมกริบดุจใบมีดที่ถูกชักออกจากฝัก “คุณกำลังกลัวอะไร รินรดา?” คีรินแค่นยิ้ม เสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลัง “กลัวว่าถ้าผมจำทุกอย่างได้ คุณจะกลายเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมที่ผมวางเอาไว้ หรือกลัวว่า... ความจริงที่ผมเห็น จะทำลายภาพลักษณ์หมอผู้แสนดีที่คุณอุตส่าห์สร้างขึ้นมา” รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างพวกเขากลายเป็นสนามรบทางจิตวิทยา เธอหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ “ฉันแค่ทำหน้าที่จิตแพทย์ ความจำของคุณที่กลับมา... มันเป็นเพียงผลข้างเคียงจากยาสลบและการตอบสนองของสมอง คุณยังไม่หายดี คีริน” “ผมหายดีแล้ว” เขาขัดขึ้นทันควัน พยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง แม้ความเจ็บปวดจะแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่เขาก็ไม่แสดงออกถึงความทรมานแม้แต่นิดเดียว “และผมจำได้ดี... คืนนั้นที่ท่าเรือ ฝนตกหนักเหมือนในวันที่พ่อของคุณต้องจบชีวิตลงด้วยความอยุติธรรม และคนที่เหนี่ยวไก... ไม่ใช่คนอื่นไกล แต่มันคือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้” ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง เสียงเครื่องมอนิเตอร์หัวใจเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ตัดกับหัวใจของรินรดาที่แทบหยุดเต้น เธอประสานสายตากับเขา ความเยือกเย็นในแววตาของเธอค่อยๆ แตกสลาย เผยให้เห็นรอยร้าวของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อกาวน์สีขาวมาแสนนาน “คุณจำได้แค่เศษเสี้ยวของเหตุการณ์ คุณไม่รู้หรอกว่าทำไมฉันถึงต้องทำแบบนั้น” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น “งั้นก็บอกผมสิ” คีรินขยับตัวเข้ามาใกล้มากขึ้นจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ “แลกกับลมหายใจที่ผมเพิ่งได้คืนมา... แลกกับความรักที่คุณพร่ำบอกว่ามีให้ผมตอนที่ผมยังเป็นคนแปลกหน้า... บอกผมสิว่าทำไมคุณถึงยอมมือเปื้อนเลือด เพื่อแลกกับปาฏิหาริย์ที่ไร้ค่านี้” รินรดาเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มประวัติการรักษาที่วางอยู่ข้างเตียง แต่มือของคีรินไวกว่า เขากระชากข้อมือเธอไว้เบาๆ แต่ออกแรงยึดแน่น เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่สัมผัสของคนไข้ แต่เป็นสัมผัสของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม “ปาฏิหาริย์ไม่ได้มีไว้สำหรับคนบริสุทธิ์ครับรินรดา” คีรินกระซิบชิดใบหู “มันมีไว้สำหรับคนที่กล้าพอจะเดิมพันด้วยชีวิต... เหมือนกับผม และเหมือนกับคุณ” เขาค่อยๆ ปล่อยมือจากข้อมือของเธอ แล้วหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนขึ้นมา โยนลงบนตักของเธอด้วยท่าทีเย้ยหยัน “นี่ไม่ใช่ข้อมูลทางการแพทย์ แต่มันคือบันทึกความทรงจำที่คุณพยายามฝังกลบมันลงดิน ในวันที่คุณตัดสินใจยิงผม... เพื่อปกป้องใครบางคนที่น่าจะสำคัญกว่าพ่อของคุณ” รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในซองจดหมาย มือของเธอสั่นสะท้านขณะเปิดออก สิ่งที่ปรากฏอยู่ภายในไม่ใช่แค่หลักฐานทางคดี แต่มันคือภาพถ่ายของบุคคลที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่แล้วในโลกใบนี้... คนที่เธอพยายามตามหามาตลอดชีวิต “คุณเอาสิ่งนี้มาจากไหน?” เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ คีรินเอนหลังพิงหัวเตียง นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววผู้ชนะ “คำถามไม่ใช่ว่าผมเอามาจากไหนครับ แต่คือ... คุณจะทำอย่างไรต่อไป เมื่อความลับที่ทำให้คุณกลายเป็นฆาตกร กำลังจะถูกเปิดเผยโดยคนที่คุณเคยบอกว่ารักมากที่สุด” ก่อนที่รินรดาจะได้ทันโต้ตอบ ประตูห้องพักฟื้นก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของชายชุดดำสามคนที่ก้าวเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ หนึ่งในนั้นยื่นซองเอกสารอีกฉบับให้คีรินด้วยความเคารพ ก่อนจะปรายตามองมาที่รินรดาด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง คีรินรับเอกสารมาอ่านเพียงครู่เดียว ก่อนจะส่งยิ้มที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า “หมอครับ... เกมนี้เพิ่งเริ่มขึ้นจริงจังนะ และดูเหมือนว่าคนที่คุณพยายามปกป้องมาตลอด... บัดนี้เขากำลังรอพบคุณอยู่ในห้องใต้ดินของโรงพยาบาลนี้เอง” แสงไฟในห้องกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับลงชั่วขณะ ในความมืดมิดที่เข้าครอบงำ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มนั้นก้าวตรงมาทางเธอพร้อมกับเสียงกระซิบจากความมืดของคีรินที่ยังคงดังก้อง “ตัดสินใจให้ดีนะครับรินรดา... ว่าระหว่างความจริงกับชีวิตของเขา คุณจะเลือกรักษาอะไรไว้” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันลึกล้ำและซับซ้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ