นาทีวิกฤต

เสียงค้อนไม้กระทบฐานไม้ดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วห้องพิจารณาคดีขนาดใหญ่ มันไม่ใช่เสียงที่สร้างความยุติธรรมในความรู้สึกของผมในเวลานี้ หากแต่มันคือเสียงเคาะระฆังบอกเวลาสิ้นสุดของความอดทน "ศาลขอพิจารณาเลื่อนการไต่สวนพยานปากสุดท้ายไปเป็นวันพรุ่งนี้... ปิดศาล" ผู้พิพากษาอาวุโสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ ก่อนจะลุกขึ้นและเดินหายลับไปหลังม่านกำมะหยี่สีแดงเข้ม ทิ้งไว้เพียงความโกลาหลย่อมๆ ของบรรดาผู้สื่อข่าวที่พยายามแย่งกันบันทึกภาพ และเสียงฮือฮาจากกลุ่มคนที่สนใจคดีประวัติศาสตร์หน้าสัปดาห์นี้ คีรินยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้จำเลย ใบหน้าคมคายภายใต้ชุดสูทสีเข้มเรียบกริบปราศจากรอยยิ้ม ร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการถูกกัก The Interrogation และการต่อสู้ทางกฎหมายยาวนานหลายสัปดาห์ไม่ได้ทำให้ความเยือกเย็นในดวงคู่นั้นลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เขากวาดสายตาคมกริบมองตรงมาที่ผม—ผู้ชายที่ยืนอยู่หลังรั้วไม้กั้นในฐานะพยานผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยานิติเวช ผมผ่อนลมหายใจออกช้าๆ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกให้กลับมาเป็นปกติ รินรดาเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย แม้เธอจะพยายามซ่อนมันไว้ใต้ความเยือกเย็นที่เป็นเกราะกำบังมาตลอดก็ตาม "คุณคิดว่าเขาจะรอดไหม... ริน" ผมเอ่ยถามเสียงเบา โดยไม่ละสายตาจากแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังถูกเจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์สวมกุญแจมือ "ความจริงไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเรารู้สึกอย่างไรครับหมอ... แต่มันขึ้นอยู่กับว่าใครมีอำนาจที่จะบิดเบือนมันมากกว่ากันต่างหาก" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความขมขื่นลึกซึ้ง เธอกำแฟ้มในมือแน่นจนข้อต่องอขาว "พ่อของฉันเคยพูดประโยคนี้ไว้ก่อนที่เขาจะ..." เธอเว้นวรรคกลืนก้อนสะอื้นลงคอไปอย่างยากลำบาก ผมเข้าใจความรู้สึกของเธอดี โลกของจิตแพทย์นิติเวชและโลกของมาเฟียผู้สูญเสียความทรงจำ ดูเหมือนจะโคจรมาบรรจบกันในจุดที่อันตรายที่สุด เส้นบางๆ ระหว่างความถูกต้องกับความอยู่รอดกำลังจะขาดสะบั้นลงในไม่ช้า จังหวะนั้นเอง คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาของเขาไม่ได้มองเจ้าหน้าที่ที่กำลังประกบซ้ายขวา แต่เขากลับหันมาสบตาผมตรงๆ นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ผมต้องใช้เวลาตีความชั่วครู่ มันคือการบอกลา... หรือคำเตือน? "ระวังตัวด้วยนะหมอ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบาขณะที่เขาเดินผ่านหน้าโต๊ะพยาน มือหนาที่ถูกพันธนาการด้วยเหล็กกล้าเอื้อมมาตบเบาๆ ที่ไหล่ของผมจังหวะหนึ่ง แรงสัมผัสหนักแน่นและเยียบเย็นราวกับกระแสลมหนาวที่พัดผ่านรอยต่อของฤดูกาล ก่อนที่ผมจะได้ทันเอ่ยคำใดตอบกลับ ร่างสูงใหญ่ของคีรินก็ถูกนำตัวแยกออกไปทางประตูด้านข้างที่เชื่อมต่อไปยังห้องควบคุมใต้ถุนศาล ฝูงชนกรูเข้ามาบังทัศนียภาพจนมิด เสียงชัตเตอร์กล้องดังรัวราวกับพายุฝน "เราต้องรีบออกไปจากที่นี่แล้วครับ" รินรดากระซิบเตือนด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบคมของเธอ "บรรยากาศในห้องนี้มันผิดปกติเกินไป... ผู้พิพากษาดูรีบร้อนอย่างไรชอบกล และพวกทนายฝั่งโจทก์ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่ค้อนเคาะครั้งสุดท้าย" ผมพยักหน้ารับ รู้สึกถึงความผิดปกติที่แผ่ซ่านอยู่ในบรรยากาศรอบตัว ความเงียบงันที่น่ากลัวเริ่มเข้าปกคลุมห้องพิจารณาคดีที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงจอแจ ผู้คนทยอยเดินออกไปจนเกือบหมด เหลือเพียงเสียงฝีเท้าสะท้อนก้องบนพื้นหินอ่อน เราก้าวเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินแคบๆ มุ่งหน้าสู่ทางออกด้านหลังศาล ซึ่งเป็นจุดจอดรถส่วนตัวเพื่อหลีกเลี่ยงสื่อมวลชนที่ออกันอยู่ด้านหน้า แสงไฟนีออนตามทางเดินกะพริบไหวราวกับสัญญาณเตือนภัยบางอย่าง "คุณรู้สึกเหมือนผมไหม... ริน" ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ฝีเท้าของเราหยุดชะงักลงที่หน้าทางแยกมุมอับสายตา "เหมือนมีใครกำลัง..." ยังไม่ทันที่รินรดาจะพูดจบประโยค ประตูหนีไฟบานใหญ่ด้านข้างก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล! ร่างของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งพุ่งกระเด็นล้มกลิ้งมาแทบเท้าของเรา เลือดสีแดงสดไหลนองพื้นหินอ่อน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับชื้นของตึกเก่าแก่ รินรดาอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจแต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เธอรีบดึงแขนผมให้ถอยหลังไปชิดผนัง "หมอ! หลบไป!" เสียงคำรามต่ำพร้อมกับเงาร่างสีดำสามร่างที่พุ่งทะยานออกมาจากความมืดของบันไดหนีไฟ พวกมันสวมหน้ากากอนามัยสีดำอำพรางใบหน้า และในมือของแต่ละคนไม่ได้ถือแฟ้มเอกสารหรือเอกสารทางกฎหมาย แต่มันคือเหล็กชะแลงและอาวุธปืนพกสั้นที่ติดท่อเก็บเสียงกระบอกโต เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่ใครอื่น... คีรินถูกลอบทำร้ายในศาล! สมองของผมประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยที่มีต่อหญิงสาวข้างกาย ผมดึงรินรดาให้เข้ามาหลบอยู่ด้านหลังเสาหินแกรนิตหนาทึบ ทันทีที่กระสุนนัดแรกแหวกอากาศเฉียดใบหูของผมไปปักฝังลงบนผนังปูนจนฝุ่นตลบ *ปัง! ปัง!* เสียงเก็บเสียงดังทุับทึบแต่ทรงพลังพอที่จะทำให้หัวใจหยุดเต้น มือปืนคนกลางก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับเล็งปากกระบอกปืนตรงมายังทิศทางที่เรายืนอยู่ ดวงตาภายใต้หน้ากากคู่นั้นเยียบเย็นและไร้ซึ่งความปรานี "พวกแกต้องการอะไร!" ผมตะโกนถามเพื่อถ่วงเวลา แม้จะรู้ดีว่าคำตอบคือความตาย "ส่งตัวหมอมา... แล้วพวกแกจะรอด" เสียงแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟัน มันไม่ใช่เสียงของมือรับจ้างทั่วไป แต่มันคือเสียงของผู้ที่รู้ความลับดำมืดทั้งหมดของคดีนี้ รินรดาขยับตัวเตรียมหยิบอุปกรณ์บางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ แต่คนร้ายคนหนึ่งไวกว่า มันพุ่งเข้าประชิดตัวเธอพร้อมกับใช้ด้ามปืนฟาดเข้าที่หัวไหล่อย่างแรงจนเธอทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น "ริน!" ผมคำรามลั่น ความสุภาพและสุขุมทั้งหมดถูกฉีกกระชากหายไปในเสี้ยววินาทีนั้น ผมพุ่งเข้าใส่คนร้ายคนแรกด้วยความโกรธเกรี้ยว ไม่สนว่าตัวเองจะเป็นเพียงแพทย์ผู้ใช้สมอง ไม่ใช่นักรบ หมัดตรงพุ่งเข้ากระแทกใบหน้าภายใต้หน้ากากอย่างจัง แรงปะทะทำให้มันเซถอยหลังไปสองก้าว แต่ทว่า... มือปืนคนที่สองกลับยกปืนขึ้นเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของผม นิ้วชี้เริ่มออกแรงกดไกช้าๆ ท่ามกลางภาพสโลว์โมชั่นที่เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ประตูห้องควบคุมด้านหลังก็เปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงสง่าของใครบางคนพุ่งทะยานออกมาตัดหน้าปากกระบอกปืนอย่างไม่กลัวตาย! เงาร่างนั้นพุ่งเข้าชาร์จมือปืนคนร้ายด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ มือหนาคว้าข้อมือของมือปืนบิดจนเสียงกระดูกลั่นกรอบ พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นยะเยือกจนผมจำได้แม่นยำ "แกกล้าดียังไง... มาเล่นในอาณาเขตของฉัน" คีริน... เขายังไม่ถูกคุมตัวลงไปข้างล่าง? หรือนี่คือแผนการทั้งหมดที่ถูกวางไว้ตั้งแต่ต้น? ก่อนที่ผมจะได้หาคำตอบ ร่างของมือปืนคนดังกล่าวก็ทรุดฮวบลงหมดสติคาเท้าของคีริน เลือดสีแดงฉานไหลอาบพื้นตัดกับแสงไฟสีส้มอมเหลืองของโถงทางเดิน ขณะที่คีรินหันกลับมามองผมและรินรดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางกองเลือดและควันปืนที่ยังไม่จางหาย "เกมเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะครับ... หมอ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ