การตัดสินใจของจิตแพทย์

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำที่วางลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสะท้อนก้องห้องสอบสวนของเรือนจำพิเศษ มันไม่ใช่เสียงที่แสดงถึงความโกรธเกรี้ยว หากแต่เป็นความหนักแน่นเด็ดขาดราวกับค้อนของผู้พิพากษาที่เคาะลงบนบัลลังก์เพื่อตัดสินชะตากรรม รินรดานั่งอยู่หลังโต๊ะตัวนั้น แว่นกรอบบางทรงเหลี่ยมสะท้อนแสงไฟนีออนสีนวลจากเพดาน เผยให้เห็นแววตาที่สงบนิ่งจนน่ากลัว เสื้อกาวน์สีขาวที่เธอสวมใส่มานานนับปีเพื่อทำหน้าที่บำบัด เยียวยา และวิเคราะห์สภาวะจิตใจของอาชญากร บัดนี้มันไม่ได้ให้ความรู้สึกถึงความปลอดภัยอีกต่อไป ในมือของเธอไม่ใช่ปากกาสำหรับจดบันทึกอาการทางจิต แต่เป็นใบลาออกจากตำแหน่งจิตแพทย์นิติเวชประจำกระทรวงยุติธรรมที่ลงลายมือชื่อเรียบร้อยแล้ว "คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่, คุณหมอ" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยขึ้นจากชายฝั่งตรงข้าม คีรินนั่งไขว่ห้างอยู่ในชุดนักโทษสีน้ำตาลเข้ม ข้อมือทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยตรวนเหล็กหนาที่ส่งเสียงกระทบกันทุกครั้งขยับตัว นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องร่องรอยความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของเธออย่างพิจารณา มีร่องรอยความประหลาดใจเจืออยู่ในความสุขุมเยือกเย็นตามแบบฉบับของชายผู้กุมความลับครึ่งหนึ่งของเมืองหลวง "ผมคิดว่าเราคุยกันชัดเจนแล้วเรื่องสถานะของเรา" คีรินพูดต่อ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแรงกดดัน "ผมเป็นผู้ต้องหาคดีฆาตกรรมและฟอกเงินระดับชาติ ส่วนคุณ... คือพยานผู้เชี่ยวชาญและจิตแพทย์ประจำคดี การที่คุณถอดเสื้อกาวน์ตัวนั้นออก ไม่ได้ทำให้สถานการณ์ของคุณปลอดภัยขึ้นเลย รินรดา" "ดิฉันไม่ได้ทำเพื่อความปลอดภัย, คีริน" รินรดาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่มั่นคงราวกับหินผาใต้กระแสน้ำวน "และดิฉันไม่ได้เป็นจิตแพทย์ของคุณอีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป..." เธอเลื่อนกระดาษอีกแผ่นไปตรงหน้าเขา มันคือใบแต่งตั้งทนายความฝึกหัดภายใต้สำนักงานกฎหมายชื่อดัง พร้อมประทับตราสิทธิว่าความในคดีอาญาร้ายแรง "...ดิฉันคือทนายความผู้รับมอบอำนาจในการแก้ต่างให้คุณ" ห้องสอบสวนเงียบงันลงทันที ราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น คีรินนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาที่มักจะอ่านยากฉายแววไหววูบเป็นครั้งแรก เขาก้มมองกระดาษแผ่นนั้นสลับกับใบหน้าของหญิงสาวที่นั่งอยู่เบื้องหน้า รอยยิ้มหยันที่มักประดับมุมปากจางหายไป เหลือเพียงความตึงเครียดที่ขบกรามของเขาจนเป็นสันนูน "คุณเสียสละอนาคตในวงการแพทย์ เพื่อผู้ชายที่แม้แต่ความทรงจำของตัวเองยังจำไม่ได้เนี่ยนะ?" คีรินเค้นเสียงหัวอกในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันตัวเองมากกว่าจะเยาะเย้ยเธอ "คุณก็รู้ว่าหลักฐานทั้งหมดมันชี้มาที่ผม รอยนิ้วมือ แรงจูงใจ เส้นทางการเงิน แม้แต่จิตวิทยาอาชญากรที่คุณวิเคราะห์เองกับมือเมื่อเดือนก่อน ก็ยังบอกว่าผมมีแนวโน้มเป็นฆาตกรต่อเนื่อง... คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือรินรดา?" "ใช่, ดิฉันอาจจะบ้า" รินรดาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาของเธอดุดันและคมกริบไม่แพ้เขา มือเรียวประสานกันไว้บนโต๊ะ "แต่ความบ้าของดิฉันมันมีเหตุผลรองรับทางตรรกะและกฎหมาย... คีริน ฟังดิฉันให้ดีนะ ในฐานะจิตแพทย์ ดิฉันเคยวิเคราะห์จิตใจของคุณเพื่อหาจุดบกพร่อง แต่ในฐานะทนายความ... ดิฉันจะใช้จุดบกพร่องเหล่านั้นแหละ มาฉีกหน้ากากของคนที่จัดฉากใส่ร้ายคุณให้เป็นชิ้นๆ" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองอัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าทางอารมณ์ ความสัมพันธ์ที่เคยถูกกั้นด้วยเส้นแบ่งทางจริยธรรมและวิชาชีพ บัดนี้ถูกเผาทำลายจนราบคาบเหลือเพียงความจริงดิบเถื่อนในโลกสีเทา คีรินมองลึกเข้าไปในดวงตาส่งประกายมุ่งมั่นของเธอ เขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนต่ออุปสรรคใดๆ รินรดามีความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งเงียบ เช่นเดียวกับที่เธอใช้เวลาสิบปีในการสืบหาความจริงเพื่อลบล้างมลทินให้พ่อของตัวเองที่ต้องตายในคุกจากข้อหาที่ไม่ได้ก่อ "คุณทำเพื่อผม... หรือทำเพื่อความยุติธรรมที่ถูกพรากไปจากครอบครัวคุณกันแน่, คุณหมอ?" คีรินเอ่ยถามเสียงกระซิบ ใบหน้าโน้มเข้ามาใกล้กรงขังกระจกใส จนลมหายใจอุ่นร้อนแทบจะปะทะกัน "มันคือสิ่งเดียวกัน" รินรดาตอบกลับโดยไม่หลบสายตา "แฟ้มเอกสารชุดนี้..." เธอใช้นิ้วเคาะลงบนแฟ้มสีดำ "คือสำนวนคดีของพ่อดิฉันเมื่อสิบปีก่อน และมันถูกจัดทำโดยอัยการคนเดียวกับที่กำลังจะสั่งฟ้องคุณในสัปดาห์หน้า คีริน... เรากำลังสู้กับศัตรูคนเดียวกัน" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด หากแต่มันคือการประกาศสงครามอย่างเงียบงันระหว่างผู้มีอำนาจมืดเบื้องหลังกับคนสองคนที่ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว คีรินจ้องมองรินรดานิ่งนาน ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่แทบจะไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็นสัญญาณของการยอมจำนนต่อความดื้อรั้นของเธอ "ถ้าคุณเลือกทางนี้แล้ว... ก็อย่าหวังว่าผมจะยอมให้คุณถอยหลังกลับเด็ดขาด" คีรินพูดเสียงต่ำ ดวงตาดำสนิทเป็นประกายวับวาวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย "ยินดีต้อนรับสู่นรก, ทนายความรินรดา" รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยตอบรับ เธอดึงแฟ้มเอกสารกลับมาเปิดออกเพื่อเตรียมเริ่มต้นการซักซ้อมพยาน แต่ก่อนที่ปลายปากกาในมือเธอจะได้จรดลงบนกระดาษแผ่นแรก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของผู้คุมก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีเทาเข้มที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ "คุณรินรดาครับ..." ผู้คุมเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย "มีโทรศัพท์ด่วนจากสำนักงานอัยการสูงสุดครับ แจ้งว่ามีการเปลี่ยนแปลงคำสั่งฟ้องในคดีของคุณคีรินอย่างกะทันหัน" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับคีรินทันที สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวของเธอร้องลั่น "เปลี่ยนเป็นอะไร?" รินรดาถามเสียงเฉียบ "พวกเขาถอนฟ้องข้อหาฆาตกรรม... แต่เพิ่มข้อหาใหม่เข้ามาแทน เป็นคดีความมั่นคงแห่งรัฐ และคำสั่งย้ายตัวผู้ต้องหาไปเรือนจำลับทางตอนเหนือจะเกิดขึ้นในอีก... สามสิบนาทีนี้ครับ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ สายลมแผ่วเบา