งานเนี้ยบ vs คนกวน

"ถ้าคุณกรคิดว่าการขยับเส้นเพียงสองมิลลิเมตรมันจะทำให้ตึกนี้สูงเสียดฟ้าขึ้นมาได้ ผมว่าเราควรไปปรึกษาจิตแพทย์มากกว่าวิศวกรนะครับ" เสียงราบเรียบแต่แฝงความกวนประสาทของตะวันดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบกริบ ร่างโปร่งบางในชุดลำลองกึ่งทางการยืนกอดอกพิงโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ดวงตาคมกล้าจ้องมองร่างสูงสง่าของรณกรที่นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง รณกรค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ แว่นสายตากรอบบางสะท้อนแสงไฟเพดานจนมองไม่เห็นแววตาที่อยู่ภายใต้เลนส์นั้น เขาผลักแฟ้มเอกสารที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียนด้วยปากกาแดงกลับมาทางตะวัน แรงผลักนั้นไม่ได้หนักหนา แต่กลับสร้างความรู้สึกกดดันอย่างมหาศาล "งานเนี้ยบไม่ได้หมายถึงความสมบูรณ์แบบที่ตาเห็น แต่มันคือความมั่นใจว่าทุกมิลลิเมตรที่ผมจ่ายเงินไป จะไม่มีวันพังลงมาทับหัวใคร" รณกรตอบกลับ น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำและเย็นเฉียบดั่งคมมีด "นี่เป็นรอบที่สามแล้วตะวัน คุณควรจะชินกับการทำงานที่มีคุณภาพสูงได้แล้ว ไม่ใช่เอาแต่ใช้ความมั่นใจที่เกินพอดีมากลบเกลื่อนความลวก" "ลวก?" ตะวันเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกก้าวหนึ่ง จนระยะห่างระหว่างเขากับรณกรเหลือเพียงความกว้างของโต๊ะเท่านั้น "ผมว่าคำนี้คุณควรเก็บไว้ใช้กับตัวเองนะ เพราะเท่าที่เห็น... คุณไม่ได้กำลังแก้แบบเพื่อให้งานมันดีขึ้น คุณแค่กำลังหาเหตุผลมาขังผมไว้ในห้องนี้ให้นานที่สุดต่างหาก" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านอยู่รอบตัว รณกรชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขาปะทะเข้ากับจมูกของตะวัน มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหลแต่ก็อันตรายในเวลาเดียวกัน รณกรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเป็นชายหนุ่มที่มีรูปร่างเพรียวแต่ดูแข็งแกร่งจากการออกกำลังกายอย่างวินัย เขาก้าวอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าตะวัน ระยะห่างที่ใกล้จนตะวันได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วๆ ของอีกฝ่าย "คุณมั่นใจเกินไปแล้ว" รณกรโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของตะวัน ราวกับจะค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างใน "คุณคิดว่าตัวเองอ่านเกมผมออกงั้นหรือ? ตะวัน... คุณเป็นแค่นักออกแบบที่ผมจ้างมา ถ้าผมจะขังใครไว้ ผมไม่จำเป็นต้องอ้างเรื่องงานที่ไร้ประสิทธิภาพแบบนี้หรอก" "งั้นก็พิสูจน์สิครับ" ตะวันไม่ถอยหนี กลับก้าวเข้าหาจนแผ่นอกเกือบจะชิดกัน "ถ้างานนี้ไม่มีปัญหาจริงตามที่ปากคุณว่า งั้นก็เซ็นอนุมัติซะ เดี๋ยวนี้ แล้วคุณจะไม่มีข้ออ้างให้ผมอยู่ต่ออีกแม้แต่วินาทีเดียว" รณกรนิ่งอึ้งไป ความเย็นชาในแววตาเริ่มสั่นไหว เขาไม่ได้คาดคิดว่าตะวันจะกล้าท้าทายถึงเพียงนี้ ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกระทันหันทำให้อากาศในห้องดูเหมือนจะเบาบางลง มือที่ถือปากกาของรณกรกระชับแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน "คุณมันดื้อด้าน" รณกรพึมพำ "และคุณก็ปากแข็ง" ตะวันโต้กลับทันควัน นัยน์ตาสดใสเป็นประกายท้าทาย "เราสองคนมันก็นิสัยพอๆ กันนั่นแหละครับ คุณกร" จังหวะที่หัวใจของทั้งสองเต้นรัวแข่งกัน รณกรขยับมือขึ้นหมายจะคว้าต้นแขนของตะวันเพื่อดึงให้อีกฝ่ายออกห่าง แต่ในจังหวะนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดที่กำลังจะพุ่งถึงจุดเดือด ก๊อก ก๊อก ก๊อก "คุณรณกรครับ เลขาส่วนตัวของคุณท่านกำลังรออยู่ข้างล่างครับ เรื่องข้อเสนอการควบรวมกิจการที่คุณท่านกำชับไว้" รณกรชะงักทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเรียบตึงดุจหินผาอีกครั้ง เขาหันไปมองประตูเพียงครู่เดียวก่อนจะหันกลับมามองตะวันด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก "วันนี้เราจบแค่นี้" รณกรพูดเสียงเรียบก่อนจะหมุนตัวกลับไปที่โต๊ะ แต่ก่อนที่เขาจะหยิบแฟ้มงานขึ้นมา เขาหยุดกะทันหันแล้วพูดทิ้งท้ายโดยไม่หันมามอง "อย่าเพิ่งไปไหน... รอผมที่นี่ จนกว่าผมจะกลับมา เพราะยังมีบางเรื่องที่เราคุยกันไม่จบ" ตะวันมองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งเดินออกไปจากห้องด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่ามือของตัวเองสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เพราะความตื่นเต้นที่บอกไม่ถูก ทว่า ในจังหวะที่ความเงียบเข้าครอบงำห้องทำงานอีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแท็บเล็ตที่วางอยู่บนโต๊ะของรณกรก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หน้าจอที่ติดสว่างแสดงชื่อผู้ส่งที่ทำให้ตะวันต้องหยุดหายใจ *‘คุณรณกร... เรื่องแผนการทำลายบริษัทครอบครัวของตะวัน คืบหน้าไปถึงไหนแล้วครับ?’* ตะวันยืนตัวแข็งทื่อ ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง ความสงสัยที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความจริงที่โหดร้ายเกินกว่าจะจินตนาการ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!