แบบแปลนแรกที่พังไม่เป็นท่า

“แบบแปลนชุดนี้... ผมให้สอบตกครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อมดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมสีขาวสะอาดตา ปลายนิ้วเรียวยาวของรณกรเคาะลงบนแผ่นกระดาษไขที่ปูอยู่บนโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่มันกลับฟังดูเหมือนเสียงระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลังอยู่ในหัวของตะวัน ตะวันขยับแว่นสายตาที่ดูจะไหลลงมาตามสันจมูกเล็กน้อย เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของโปรเจกต์ระดับหมื่นล้านเบื้องหน้า เขายังคงยืนกอดอก พิงหลังกับเก้าอี้หนังราคาแพงด้วยท่าทางที่ดูเป็นธรรมชาติจนน่าหมั่นไส้ “สอบตกเหรอครับ?” ตะวันทวนคำพลางเลิกคิ้ว “คุณรณกรช่วยขยายความหน่อยได้ไหมครับว่า ‘ตก’ ตรงไหน ในเมื่อโจทย์ที่คุณให้มาคือต้องการฟังก์ชันการใช้งานที่ยืดหยุ่นในพื้นที่จำกัด ผมก็ออกแบบตามตารางเมตรที่คุณจ่ายเงินจ้างผมมาทุกกระเบียดนิ้ว” รณกรเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองคนตรงข้ามราวกับจะถอดรหัสความคิด “ผมไม่ได้จ้างสถาปนิกมาเพื่อแค่ ‘ทำตามโจทย์’ ตะวัน แต่ผมจ้างมาเพื่อ ‘ตีโจทย์ให้แตก’ แบบแปลนชุดนี้มันคือความมักง่ายในคราบของความทันสมัย มันไร้หัวใจ... และที่สำคัญ มันไร้รสนิยม” คำว่า ‘ไร้รสนิยม’ ทำให้ตะวันหลุดขำออกมาเบาๆ เขาโน้มตัวไปข้างหน้าจนระยะห่างระหว่างเขากับรณกรลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวชายหนุ่มปะทะเข้ากับจมูกของเขา แต่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเกรงกลัว ตรงกันข้าม... มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณนักสู้ในตัวให้พุ่งพล่าน “รสนิยมเป็นเรื่องปัจเจกนะครับคุณรณกร แต่ถ้าคุณหมายถึงความหรูหราแบบเกินความจำเป็นที่ซ่อนอยู่ในรายละเอียดที่ใช้งานไม่ได้จริง ผมก็ยอมรับครับว่าผมตั้งใจออกแบบมาให้ ‘ตก’ เพื่อชีวิตที่ดีขึ้นของผู้อยู่อาศัย ไม่ใช่เพื่อให้คุณเอาไปโชว์ในนิตยสารเล่มไหน” บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนน่าอึดอัด เลขาหน้าห้องที่ยืนรออยู่มุมห้องถึงกับกลั้นหายใจ รณกรไม่ได้โกรธจนหน้าแดงเหมือนลูกค้าคนอื่นๆ ที่เคยเจอ แต่นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดจนดูน่ากลัว เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กดดันให้ตะวันต้องแหงนหน้ามอง “พูดจาฉะฉานดีนี่ครับ” รณกรโน้มตัวลงมา ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น “ถ้าความมั่นใจของคุณมันมากพอๆ กับฝีมือ ผมคงต้องขอดูหน่อยว่าคนปากดีแบบคุณ จะแก้ไขแบบแปลนนี้ให้ถูกใจผมได้ภายในเย็นนี้หรือไม่” “เย็นนี้?” ตะวันทวนคำด้วยน้ำเสียงที่เน้นย้ำความไม่พอใจ “คุณรณกรครับ นี่มันงานออกแบบสถาปัตยกรรม ไม่ใช่การแก้โจทย์เลขประถมศึกษานะครับ การจะรื้อแบบใหม่ทั้งชุดต้องใช้เวลา...” “แล้วคุณเห็นผมเป็นใคร?” รณกรขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ “ผมคือคนจ่ายเงิน และคุณคือคนที่ต้องทำให้ผมพอใจ ถ้าคุณทำไม่ได้ ก็แค่เดินออกจากบริษัทผมไป แล้วคืนเงินมัดจำทั้งหมดมา” ตะวันขบกรามแน่น ความร่าเริงที่เคยฉาบใบหน้าหายไปแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่ปนไปด้วยความโกรธ เขาคว้าดินสอที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วขีดฆ่าลงบนแบบแปลนตรงหน้าด้วยความเร็วที่รณกรเองยังคาดไม่ถึง ก่อนจะหยิบปากกาเคมีมาวาดเส้นใหม่ลงไปอย่างฉับไวและมั่นคง “ดีครับ ถ้าคุณอยากเห็นนัก ผมจะทำให้ดูเดี๋ยวนี้เลยว่าสิ่งที่ผมออกแบบน่ะ มันไม่ได้ ‘ไร้หัวใจ’ อย่างที่คุณว่า” รณกรเผลอชะงักไปชั่วขณะ สายตาของเขาจับจ้องไปยังมือที่วาดเส้นสายอย่างพลิ้วไหวและดวงตาที่ประกายความดื้อรั้นของคนตรงหน้า ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนกำลังก่อตัวขึ้นในอก—มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความรู้สึกท้าทายที่น่าหลงใหลอย่างประหลาด ตะวันวาดเส้นสุดท้ายเสร็จก่อนจะกระแทกปากกาลงบนโต๊ะ “เสร็จแล้วครับ แบบที่สี่ของวันนี้ หวังว่ามันคง ‘มีหัวใจ’ มากพอสำหรับคุณนะครับคุณรณกร” รณกรก้มลงมองแบบที่ถูกปรับเปลี่ยนฉับพลัน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความผิดพลาด แต่เพราะมันคือการแก้ปัญหาที่ชาญฉลาดและเหนือความคาดหมายอย่างที่สุด แต่ก่อนที่รณกรจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ “กรคะ! ทำไมถึงมาขลุกอยู่กับนายสถาปนิกนี่ไม่ยอมออกไปทานมื้อเที่ยงสักทีคะ?” เสียงแหลมสูงของผู้หญิงคนหนึ่งแทรกเข้ามาในจังหวะที่หัวใจของคนทั้งสองกำลังเต้นผิดจังหวะ ตะวันชะงักไปพร้อมกับหันไปมองผู้มาใหม่ที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาคล้องแขนรณกรอย่างสนิทสนม รณกรขมวดคิ้วแน่น เขารีบดึงแขนตัวเองออกทันที สายตาของเขาที่เคยมองตะวันด้วยความดุดันบัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นชาที่เว้นระยะห่างราวกับกำแพงน้ำแข็งที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ในชั่วพริบตา “ผมมีงานต้องจัดการครับ... ส่วนคุณ ถ้าไม่มีอะไรสำคัญ กรุณาออกไปก่อน” คำพูดตัดรอนนั้นทำให้ตะวันได้แต่ยืนนิ่ง ความรู้สึกวูบไหวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสงสัยว่าภายใต้ท่าทีที่แสนเย็นชาของรณกรนั้น แท้จริงแล้วเขากำลังซ่อนความลับอะไรเอาไว้กันแน่? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นที่ร้อนแรงนี้ในตอนแรกนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนถัดไปครับ จอมยุทธ์เสื้อแพร