ร่องรอยบนพื้นไม้

"กลิ่นแอมโมเนียเจือจางในอากาศ... ผสมกับคราบน้ำยาเคลือบเงาไม้เกรดต่ำ นี่ไม่ใช่ร่องรอยของการทำความสะอาดบ้านตามปกติอย่างที่พวกตำรวจท้องถิ่นสรุปในสำนวนคดีหรอกนะครับคุณศศิน" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นลอยมาจากมุมมืดของห้องรับแขก รินรดาในชุดโค้ทกันหนาวสีดำสนิทก้าวเท้าออกมาจากเงาของเสาไม้สักทอง ดวงตาคู่คมกวาดมองไปทั่วห้องที่มีสภาพราวกับผ่านการต่อสู้มาอย่างดุเดือด ก่อนที่สายตาของเธอจะหยุดลงที่ร่างของชายวัยกลางคนซึ่งนอนเสียชีวิตอยู่บนพื้นพรมราคาแพง ศศินไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากวัตถุพยานในมือ เขากำลังใช้แหนบสเตนเลสคีบเส้นใยสีฟ้าขนาดจิ๋วขึ้นมาจากร่องรอยขูดขีดบนพื้นไม้ปาร์เกต์ แววตาของนักวิเคราะห์ร่องรอยเลือดและวัตถุพยานหนุ่มฉายแววเย็นชาและเคร่งขรึมตามแบบฉบับของคนที่ศรัทธาในหลักฐานทางวิทยาศาสตร์มากกว่าคำบอกเล่าของมนุษย์ "ตำรวจท้องถิ่นสรุปว่าผู้ตายล้มหัวฟาดพื้นเองตอนเมาสุราครับอาจารย์ริน" ศศินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือยังคงบรรจงเก็บเส้นใยลงในถุงเก็บพยานหลักฐานสูญญากาศอย่างระมัดระวัง "แต่พวกเขาลืมมองข้ามรายละเอียดทางเคมีที่ซ่อนอยู่ใต้ร่องรอยเหล่านั้น รอยขูดขีดนี้ไม่ได้เกิดจากการลากเฟอร์นิเจอร์ตามที่ปรากฏในรายงานเบื้องต้น แต่มันเกิดจากการกดทับด้วยแรงกระแทกในมุมองศาที่สอดคล้องกับการใช้คานงัด... มีคนจงใจจัดฉากให้คดีฆาตกรรมอำพรางนี้ดูเหมือนอุบัติเหตุ" บรรยากาศภายในคฤหาสน์เก่าแก่หลังนี้เงียบงันจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน ท่ามกลางคดีฆาตกรรมที่เจ้าหน้าที่ตำรวจสรุปสำนวนปิดจบไปอย่างลวกๆ กลับมีเพียงคนสองคนนี้เท่านั้นที่กำลังแกะรอยความจริงอันดำมืดที่ถูกซุกซ่อนไว้ ความขัดแย้งในใจของศศินไม่ใช่เรื่องแปลก ปมในอดีตจากการสูญเสียครอบครัวไปในคดีที่ตำรวจสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุโดยหาหลักฐานมาหักล้างไม่ได้ คือโซ่ตรวนที่ผลักดันให้เขาก้าวเข้ามาสู่เส้นทางนิติวิทยาศาสตร์อันโดดเดี่ยวนี้ เขาเกลียดความมักง่ายของกระบวนการยุติธรรม และยิ่งเกลียดชังคนร้ายที่คิดว่าพวกมันจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของกฎหมายไปได้ รินรดายืนกอดอกมองลูกศิษย์หนุ่มผู้ดื้อรั้น เธอเห็นเงาความเจ็บปวดในแววตาคู่นั้นดี แม้ภายนอกเขาจะแสดงออกว่าเป็นคนเถรตรงและเย็นชาเพียงใด แต่ความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริงก็ไม่เคยลดน้อยลงเลย "วิทยาศาสตร์ไม่มีวันโกหกเราหรอกครับศศิน... แต่คนสิที่มักจะบิดเบือนความจริงเพื่อให้รอดพ้นความผิด" รินรดาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ เธอย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างกายเขา ปลายนิ้วเรียวชี้ไปยังร่องรอยบนพื้นไม้ปาร์เกต์จุดที่ลึกที่สุด "ลองส่องไฟฉายอัลตราไวโอเลตตรงรอยแยกนั้นดูสิครับ คุณจะเห็นบางสิ่งที่พวกเขามองข้ามไป" ศศินพยักหน้ารับน้อยๆ เขาหยิบไฟฉายเฉพาะทางขึ้นมาเปิดใช้งาน แสงสีม่วงเข้มสาดส่องลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์ที่เก่าคร่ำคร่า ทันใดนั้น รอยคราบจางๆ ที่เคยกลมกลืนไปกับเนื้อไม้ก็เรืองแสงสะท้อนขึ้นมาเป็นเส้นทางยาว มันคือรอยคราบของสารเคมีบางชนิดที่ถูกเช็ดทำความสะอาดอย่างรีบร้อน แต่ปฏิกิริยากับแสงยูวีกลับเปิดเผยโครงสร้างการเคลื่อนย้ายวัตถุขนาดใหญ่อย่างชัดเจน "คราบสารละลายโปรตีน... และรอยเท้าที่ถูกลบเลือนด้วยน้ำยาฟอกขาว" ศศินพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตระหนักรู้ "นี่ไม่ใช่แค่การจัดฉากอำพรางคดีธรรมดา แต่ผู้ตายถูกสังหารในห้องอื่น แล้วจึงถูกเคลื่อนย้ายศพมาวางไว้ตรงนี้เพื่ออำพรางเวลาตาย!" นี่คือความเชี่ยวชาญเฉพาะตัวของศศิน การอ่านร่องรอยบนวัตถุพยานเสมือนการอ่านหนังสือเปิดโล่ง ทุกรอยขีดข่วน ทุกคราบละออง คือคำบอกเล่าจากผู้ตายที่ไร้เสียง เคมีระหว่างเขากับรินรดากลายเป็นฟันเฟืองที่ขับเคลื่อนการสืบสวนให้เดินหน้าอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทว่า ในขณะที่พวกเขากำลังจดจ่ออยู่กับการวิเคราะห์หลักฐานชิ้นสำคัญ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังแว่วมาจากโถงทางเดินด้านนอกก็ทำลายความเงียบขึ้นมาทันที *กริ๊ง... เสียงแจ้งเตือนจากระบบวิเคราะห์คดีอัจฉริยะที่เชื่อมต่อกับแท็บเล็ตส่วนตัวดังขึ้นเบาๆ แต่กลับบาดลึกในประสาทสัมผัส* ศศินเหลือบมองหน้าจอแสดงผลที่ปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นมากลางดกรีน: **[ตรวจพบสัญญาณการเข้าถึงฐานข้อมูลลับระดับ SSS: คำเตือน มีบุคคลภายนอกกำลังพยายามเจาะระบบเครือข่ายภายในรัศมี 50 เมตร]** รินรดาลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด ดวงตาคู่คมกวาดมองไปที่ประตูห้องที่ปิดสนิท "มีคนรู้ว่าเรากำลังอยู่ที่นี่... และพวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจาครับศศิน" ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้เอ่ยปากทักท้วงอะไร แสงไฟนีออนกระพริบไหวรุนแรงสองครั้งก่อนจะดับวูบลงทั้งคฤหาสน์ ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที ทิ้งไว้เพียงแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่เผยให้เห็นเงาร่างปริศนาร่างหนึ่งกำลังก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงหัวoาะทุ้มต่ำในลำคอที่ดังก้องไปทั่วความเงียบงัน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไขคดีไปกับเรานะครับ