รายการที่ใครก็ไม่อยากอยู่

“ถ้าเรตติ้งสัปดาห์นี้ยังดิ่งลงเหวเหมือนหุ้นกู้ใกล้ล้มละลาย พี่คงต้องเอาหน้าสวยๆ ของรินไปแปะประกาศตามหาคนหายแทนหน้าจอทีวีแล้วล่ะครับ” เสียงทุ้มติดจะติดตลกของปาลิน โปรดิวเซอร์มือทองแห่งสถานีโทรทัศน์ดัง ไม่ได้ทำให้อุณหภูมิความหงุดหงิดในอกของรินรดาเจือจางลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับเป็นเหมือนการราดน้ำมันลงบนกองเพลิงที่สุมอยู่ใต้กรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองแฟ้มเอกสารปกสีดำสนิทบนโต๊ะกระจกใส ก่อนจะเงยขึ้นสบตาผู้ชายรุ่นพี่ที่นั่งไขว่ห้างส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ เธอนั่งกอดอกในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ท่าทางสง่างามแต่นิ่งขรึมจนแผ่รังสีความไม่สบอารมณ์ออกมาอย่างชัดเจน “รายการวิเคราะห์สังคม เจาะลึกประเด็นร้อนที่รินทำมาตลอดสามปี เรตติ้งกำลังไปได้สวยนะคะ... อ่า หมายถึง กำลังไปได้สวยในแบบที่ควรจะเป็นสำหรับคนดูที่มีสมอง” รินรดาเน้นเสียงหนักที่คำว่า *มีสมอง* พร้อมกับปรายตามองเอกสารโครงการใหม่ที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า “แต่ไอ้รายการบ้าอะไรเนี่ย ‘เซฟโซนคนหัวรั้น’? ฟังชื่อก็รู้แล้วว่ามันคือการเอาคนอีโก้สูงปรี๊ดมาขังรวมกันแล้วรอวันระเบิดชัดๆ” “ก็เพราะมันจะระเบิดนี่แหละครับ คนดูถึงชอบ!” ปาลินดีดนิ้วเป๊าะ สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวังแบบนักล่าเรตติ้ง “ยุคนี้ใครเขาอยากดูคนดีนั่งกอดคอคุยกันครับริน โลกมันเครียดพอแล้ว คนดูเขาอยากเห็นคนปากแจ๋วอย่างรินไปปะทะกับ... เออ เรียกว่าผู้ชายสายแข็งก็แล้วกัน” “ไม่ค่ะ รินไม่รับ” รินรดาปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด “ตารางงานรินแน่นขนัดจนแทบจะเอาเวลาไปนอนไปฝังกลบแล้ว และที่สำคัญ รินไม่ใช่แม่พระที่จะต้องมาบำบัดอาการทางจิตให้ใคร” “เซ็นไปแล้วครับ” ห้องประชุมเงียบกริบลงในทันที รินรดานิ่งค้างไปเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตหรี่แคบลงอย่างอันตราย เธอมองหน้าโปรดิวเซอร์หนุ่มที่ตอนนี้ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ อย่างคนสำนึกผิดไม่จริง “พี่ลินว่ายังไงนะคะ?” “ผู้บริหารอนุมัติงบก้อนโตเรียบร้อย และทางช่องก็เอาชื่อรินไปขายสปอนเซอร์ซะจนถอนตัวไม่ได้แล้วครับ พูดง่ายๆ คือ ถ้ารินเบี้ยวตอนนี้ ค่าปรับหักคอหมาน่าจะพอๆ กับคอนโดหรูใจกลางเมืองสักห้องได้เลยนะ...” ปาลินลากเสียงยาว ลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อเห็นรังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวพิธีกรสาวฝีปากกล้า “ถือว่าช่วยพี่สักครั้งเถอะน่า รินก็รู้ว่าช่วงนี้ช่องเราโดนบีบเรื่องงบแค่ไหน รายการนี้ถ้าไม่ปัง รินอาจจะได้ย้ายไปจัดรายการเพลงยามดึกแทนนะ” รินรดากัดฟันกรอด ความรู้สึกอยากจะหยิบแฟ้มเอกสารปาใส่หน้าคนตรงหน้าพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุด เธอยอมรับว่าตัวเองเป็นคนปากไวและไม่ยอมก้มหัวให้ใคร แต่เธอก็เกลียดการถูกมัดมือชกยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย เย็นชา และพร้อมจะฟาดฟันกับโลกใบนี้ได้ทุกเมื่อ “ก็ได้ค่ะ... ในเมื่อมัดมือชกกันขนาดนี้แล้ว” รินรดากระแทกเสียงพูด ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวดึงแฟ้มเอกสารสีดำขึ้นมาถือไว้มั่น “แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่า ถ้าอีตาผู้ชายสายแข็งที่พี่ลินว่า ปัญญาอ่อนจนทนไม่ไหว รินจะเดินออกจากฉากกลางรายการสดโดยไม่สนหัวใครหน้าไหนทั้งนั้น!” “ยินดีต้อนรับสู่ ‘เซฟโซน’ ล่วงหน้านะครับคนสวย...” ปาลินโบกมือหยอยๆ ไล่หลังพิธีกรสาวที่หมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องประชุมไปด้วยความหัวเสีย *** สถานที่ถ่ายทำคือสตูดิโอขนาดใหญ่ที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นบ้านพักสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ตั้งอยู่โดดเดี่ยวท่ามกลางหุบเขาและสายหมอกจางๆ รอบด้านรายล้อมด้วยกระจกใสเพื่อให้ทีมงานสามารถบันทึกภาพได้ทุกมุมมอง แต่มันกลับให้ความรู้สึกเหมือน ‘กรงขังติดแอร์’ มากกว่าบ้านพักตากอากาศ รินรดาก้าวเท้าลงจากรถตู้ด้วยสีหน้าบึ้งตึง เธอสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำทับเสื้อยืดเรียบๆ กางเกงยีนส์เข้ารูปเสริมลุคให้เธอดูลุยและพร้อมมีเรื่องได้ตลอดเวลา กระเป๋าเป้ใบเก่งถูกสะพายไว้ข้างเดียวอย่างไม่ค่อยจะเรียบร้อยนัก “สวัสดียินดีต้อนรับครับคุณรินรดา!” ทีมงานภาคสนามวิ่งเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ “เชิญทางนี้เลยครับ แขกรับิญอีกท่านมาถึงสักพักแล้วครับ” รินรดากรอกตาขึ้นฟ้าเบาๆ ด้วยความเบื่อหน่าย เดินตามทีมงานเข้าไปในตัวบ้าน เสียงฝีมือการจัดไฟและเสียงพูดคุยของทีมงานเงียบลงทันทีเมื่อร่างเพรียวระหงก้าวเข้ามาในโถงกลางบ้าน สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะสะดุดเข้ากับแผ่นหลังกว้างที่ยืนหันหลังให้อยู่ตรงเคาน์เตอร์ครัว ผู้ชายคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตามแบบฉบับของผู้ชายที่ดูแลสุขภาพ เขาไม่ได้หันมามองแม้ว่าเสียงฝีเท้าของเธอจะดังชัดเจน เจ้าตัวกำลังยืนถือแก้วกาแฟดำนิ่งสนิท ราวกับโลกใบนี้มีแค่เขากับกาแฟแก้วนั้น “เอ่อ... นี่คือคุณธามนะครับ แขกรับเชิญของเราในสัปดาห์นี้ เป็นวิศวกรระบบอาวุโส... และนี่คือคุณรินรดา พิธีกรของเราครับ” ทีมงานทำหน้าที่แนะนำด้วยเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย ราวกับสัมผัสได้ถึงบรรยากาศมาคุที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว รินรดากอดอก ทอดสายตาสำรวจผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘โจทย์ยาก’ ประจำสัปดาห์นี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ผู้ชายคนนี้ดูนิ่งเงียบเกินไป เงียบจนน่าอึดอัด และไม่มีมารยาทเอาเสียเลยที่มีคนมาใหม่แต่ยังยืนหันหลังให้ “สวัสดีค่ะ” รินรดาทักทายด้วยน้ำเสียงที่เจือความประชดประชันไว้อย่างไม่ปิดบัง “หวังว่าคุณคงไม่ได้เป็นใบ้นะคะ ถึงได้ยืนเป็นตอไม้ต้อนรับแขกแบบนี้” สิ้นเสียงของเธอ ร่างสูงที่ยืนหันหลังอยู่ก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะค่อยๆ วางแก้วกาแฟลงบนเคาน์เตอร์อย่างช้าๆ ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ จังหวะนั้นเอง... ลมหายใจของรินรดาก็สะดุดกึก ดวงตาคมกริบสีดำสนิทคู่นั้นมองตรงมาที่เธอ มันไม่ใช่สายตาของแขกรับเชิญที่ประหม่ากล้อง แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อ... หรืออาจจะพูดให้ถูกคือ สายตาของคนที่จดจำเธอได้แม่นยำยิ่งกว่าใคร สันจมูกโด่งเป็นสันคมรับกับริมฝีปากหยักลึกที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง ใบหน้านั้นนิ่งสนิทไร้รอยยิ้ม แต่กลับทรงพลังและดึงดูดสายตาอย่างน่าประหลาด ธามปราบตามองพิธีกรสาวปากเก่งตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความนิ่งสงบ ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งจะยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างเย้ยหยัน “ปากเก่งกว่าในทีวีซะอีกนะครับ... รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยชื่อเธอนั้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันไม่ใช่แค่คำทักทาย แต่มันคือการประกาศสงครามกลายๆ รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อสมองประมวลผลได้ว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ดูเหมือนคนที่จะยอมตกเป็นเบี้ยล่างของเธอเลยแม้แต่น้อย และก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบตามนิสัย ธามก็ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตกใจ “ยินดีต้อนรับเข้าสู่กรงของผมครับ... คุณพิธีกรคนเก่ง หวังว่าจะทนอยู่ไหวจนครบเจ็ดวันนะ” (โปรดติดตามตอนต่อไป) *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนเข้ามาสัมผัสความซึนและฟินไปด้วยกันในตอนแรกนี้นะครับ*