จดหมายตอบรับสู่ยอดหอคอย

ตราประทับสีครามบนกระดาษหนังแท้ไม่ได้ทำให้เซนรู้สึกยินดีเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม น้ำหนักของมันกลับถ่วงลึกอยู่ในอกราวกับก้อนหินที่ถูกโยกลงไปในบึงน้ำนิ่ง "เด็กที่ไม่มีแม้แต่เสาหลักเวทมนตร์ตระกูล... ได้รับเลือกเข้าสถาบันอาคมเซเรสเทียเนี่ยนะ? เป็นเรื่องตลกที่ฝืนธรรมชาติสิ้นดี" เสียงซุบซิบจากกลุ่มผู้เข้าทดสอบรอบลานหินอ่อนดังลอดเข้ามาในโสตประสาท เซนไม่ได้หันไปมอง เจ้าของเรือนผมสีดำสนิทและดวงตาสีอำพันคู่นั้นยังคงจดจ้องอยู่เพียงแผ่นกระดาษในมือ ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้รอยตราประทับรูปปีกนกประดับอัญมณีเวทมนตร์ที่กำลังเรืองแสงจางๆ มันคือสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศที่เด็กหนุ่มสาวนับหมื่นทั่วอาณาจักรปรารถนา แต่สำหรับเขา มันคือภาระที่แบกรับตราบาปของตระกูลเอาไว้ พี่ชายของเขา... ผู้ที่เคยถูกกล่าวหาว่าทรยศต่อสภาเวทมนตร์และถูกลบชื่อออกจากบันทึกประวัติศาสตร์ เคยยืนอยู่ ณ จุดที่เขากำลังยืนอยู่ตรงนี้เมื่อสี่ปีก่อน "อย่าไปใส่ใจพวกสุนัขที่เห่าหอนตามทางเลย เซน สุนัขพวกนั้นแค่อิจฉาที่กระดูกชิ้นโตมันตกมาอยู่ในมือของคนนอกตระกูลใหญ่ต่างหาก" เสียงหอบหายใจเล็กน้อยพร้อมกับกลิ่นอายความร้อนระอุที่เป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นข้างกาย คาลอส ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมนักเดินทางยับยู่ยี่แสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวเพิ่งผ่านการวิ่งหน้าตั้งมาหมาดๆ ดวงตาสีเพลิงของคาลอสฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน ขณะที่เจ้าตัวปัดฝุ่นตามไหล่ออกอย่างไม่ใส่ใจนัก "ฉันไม่ได้ใส่ใจหริกหรอก คาลอส แค่กำลังคิดว่า... ฉันควรจะปฏิเสธจดหมายนี่แล้วกลับไปช่วยร้านสมุนไพรของยายดีไหม" เซนตอบเสียงเรียบ สีหน้าสุขุมเกินวัยจนคาลอสต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "พูดบ้าอะไรของนาย! นายเกือบทำสนามสอบพังไปครึ่งแถบด้วยเวทธาตุแสงที่ควบคุมไม่ได้นั่นนะ ถ้าสภาเวทมนตร์ไม่ตาบอดจริงๆ เขาก็คงเห็นอะไรบางอย่างในตัวนายเข้า... หรือไม่ก็ ตั้งใจจะดึงนายเข้าไปเชือดนิ่มๆ ในรั้วโรงเรียน" คาลอสหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลไหน นายก็ปฏิเสธไม่ได้หรอก เพราะถ้านายก้าวขาหนีตอนนี้ ตระกูลขุนนางพวกนั้นได้รุมทึ้งครอบครัวนายจนไม่เหลือซากแน่" เซนเม้มริมฝีปากแน่น คำพูดของคาลอสแม้จะขวานผ่าซาก แต่ก็คือความจริงอันโหดร้าย ในอาณาจักรแห่งเวทมนตร์นี้ ธาตุแสงไม่ได้ถูกมองว่าเป็นตัวแทนของความเมตตาเสมอไป หากแต่มันคือ "ความบริสุทธิ์ที่อันตราย" โดยเฉพาะเมื่อมันปรากฏขึ้นในร่างของเด็กหนุ่มผู้ไร้เส้นสาย ธาตุแสงของเซนไม่ใช่แสงนุ่มนวลที่ใช้รักษาบาดแผล แต่มันคือแสงสว่างจ้าที่แหลมคมราวกับใบมีด ที่มักจะปะทุออกมาทุกครั้งที่เขาตกอยู่ภายใต้ความกดดันหรือความทรงจำเกี่ยวกับพี่ชายหวนคืนมา "ยินดีด้วยนะ... ว่าที่นักเรียนทุนพิเศษ" น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเยือกเย็นราวกับสายลมหนาวพัดผ่านกลางฤดูร้อนดังขึ้นแทรกกลางบทสนทนา ทั้งเซนและคาลอสต่างชะงักและหันไปมองพร้อมกัน ร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทปักดิ้นเงินลายแผนที่ดวงดาวก้าวออกมาจากเงาของเสาหินอัคนี เรือนผมสีเงินยวดยาวสลวยสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามบ่าย ดวงตาสีฟ้าครามราวกับห้วงสมุทรลึกจับจ้องมาที่เซนด้วยประกายระยับที่อ่านไม่ออก อาช่า อาจารย์ประจำวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ผู้เก็บตัวและเต็มไปด้วยปริศนา ปรากฏตัวขึ้นโดยไม่มีใครทันตั้งตัว แม้แต่คาลอสผู้มีสัมผัสเวทธาตุไฟที่ไวต่อความร้อนรอบตัวยังไม่รู้สึกถึงการมาของเธอเลยแม้แต่น้อย "อาจารย์อาช่า..." เซนค้อมศีรษะลงเล็กน้อยตามธรรมเนียมปฏิบัติ อาช่าหยุดยืนห่างจากเซนเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกจันทน์เทศและกระดาษเก่าลอยมาแตะจมูก เธอปรายตามองจดหมายในมือของเด็กหนุ่ม ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาสีอำพันนิ่งสนิทคู่นั้น "ธาตุแสงที่ไร้การควบคุม เปรียบเสมือนดาบปลายปืนที่หันเข้าหาผู้ถือมันเอง เซน... เธอคิดว่าตัวเองจะรอดชีวิตไปได้สักกี่น้ำในสถาบันที่เต็มไปด้วยลูกหลานขุนนางผู้กระหายความเหนือกว่า?" คำถามของอาจารย์สาวไม่ได้มีโทนเสียงเยาะเย้ย หากแต่เต็มไปด้วยการสำรวจตรวจสอบ ราวกับเธอกำลังชั่งน้ำหนักว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีค่าพอที่จะลงทุนด้วยหรือไม่ "ผมไม่ได้เข้ามาที่นี่เพื่อเอาชีวิตรอดครับ อาจารย์" เซนเงยหน้าสบตากับเธออย่างไม่เกรงกลัว แม้ความกดดันจากออร่าเวทมนตร์ระดับสูงแฝงเร้นในตัวอาจารย์สาวจะทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด "ผมเข้ามาเพื่อหาคำตอบ... คำตอบที่ว่าทำไมพี่ชายของผมถึงต้องตายในหอคอยแห่งนั้น" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งลงในชั่วพริบตา คาลอสถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อได้ยินความกล้าบ้าบิ่นของสหายสนิท การเอ่ยถึง "หอคอยต้องห้าม" ต่อหน้าอาจารย์ผู้ดูแลหอประวัติศาสตร์ถือเป็นข้อหาหมิ่นเกียรติที่อาจทำให้ถูกขับไล่ออกจากสถานะผู้มีสิทธิ์เข้าสอบได้ทันที ทว่า อาช่ากลับไม่ได้แสดงอาการโกรธเคือง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของอาจารย์สาว รอยยิ้มที่ทำให้ดวงตาคู่นั้นดูราวกับซ่อนความลับนับพันปีเอาไว้ "ความกล้าหาญ... หรือความโง่เขลากันแน่นะที่ทำให้เธอกล้าพูดคำนั้นออกมาในเขตศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้" อาช่ายื่นมือเรียวบางออกไป ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่ตราประทับสีครามบนกระดาษในมือเซน ทันใดนั้น อัญมณีเวทมนตร์บนตราประทับก็สว่างวาบขึ้นเป็นสีฟ้าเจิดจ้า รangเวทรูปวงแหวนซ้อนทับกันสามชั้นปรากฏขึ้นใต้เท้าของเซนโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว "ยินดีต้อนรับสู่หอคอยเซเรสเทีย... นักเรียนทุนพิเศษผู้กุมความลับที่สภาเวทมนตร์ต้องการฝังกลบมากที่สุด" อาช่ากระซิบแผ่วเบาข้างหอคอยหูของเขา เสียงนั้นชิดใกล้จนน่าขนลุก "หวังว่าเธอจะรักษาแสงสว่างในตัวไว้ได้นานพอนะ ก่อนที่มันจะถูกความมืดกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า" สิ้นเสียงกระซิบนั้น วงแหวนเวทใต้เท้าของเซนก็ระเบิดแสงสว่างจ้าจนกลืนกินทัศนียภาพรอบตัวให้กลายเป็นสีขาวโพลน ร่างของเซน คาลอส และอาจารย์อาช่าถูกดูดหายวับไปจากลานหินอ่อนท่ามกลางความตกตะลึงของผู้เข้าทดสอบคนอื่นๆ *** ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องโถงหินทึบที่อับชื้น กลิ่นอายความเก่าแก่ของตำราเวทมนตร์นับล้านเล่มลอยอบอวล เซนกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสสายตาจากแสงจ้าเมื่อครู่ ร่างของเขายืนอยู่บนพื้นหินอ่อนสีดำสนิทที่สะท้อนเงาของตนเองลางๆ นี่ไม่ใช่ห้องเรียนรวม หรือห้องปฐมนิเทศนักเรียนใหม่ แต่มันคือโถงทางเดินขนาดยักษ์ที่ทอดยาวดิ่งลึกสู่เบื้องล่าง กำแพงสองข้างทางเต็มไปด้วยประตูเหล็กกล้าโบราณที่มีโซ่ตรวนเวทมนตร์ล่ามเอาไว้แน่นหนา และเหนือประตูบานสุดท้ายที่อยู่ลึกที่สุด มีแสงสีแดงเลือดกะพริบถี่ๆ พร้อมกับเสียงเตือนกล21ดวงจิตที่ดังสะท้อนก้องในหัวของเซนโดยตรง [แจ้งเตือนระบบหอคอยอัคนี: ตรวจพบผู้ถือครอง "เศษเสี้ยวแห่งดวงอาทิตย์" เข้าสู่เขตต้องห้ามระดับ SSS] [ภารกิจลับฉุกเฉินเปิดใช้งาน: ไขปริศนาการหายตัวไปของอัศวินแห่งแสงรุ่นที่สาม ณ ชั้นใต้ดินระดับที่ 13] [คำเตือน: บอสลับผู้พิทักษ์ไร้เงา ได้รับรู้การมาถึงของคุณแล้ว... และกำลังลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหล] เซนชะงักค้าง มือที่ถือจดหมายตอบรับสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสิ้นสุดเสียงแจ้งเตือนนั้น ประตูเหล็กกล้าบานยักษ์เบื้องหน้าค่อยๆ ส่งเสียงคำรามลั่น ขูดขีดกับพื้นหินพร้อมกับไอน้ำเวทมนตร์สีดำที่พวยพุ่งออกมาจากรอยแยก เป็นขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "เวทมนตร์สีครามกับผู้พิทักษ์ไร้เงา" ตอนที่ 1 นี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!