คู่ปรับคนใหม่ในออฟฟิศ

เสียงเตือนระดับวิกฤตของระบบนิรภัยไม่ได้ดังขึ้นเพื่อขู่ขวัญ แต่มันคือนาฬิกานับถอยหลังที่เที่ยงตรงที่สุดในตึกระฟ้าแห่งนี้ หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสะท้อนลงบนแว่นตาไร้กรอบของลีโอ ขณะที่พิมพ์ก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาอย่างไม่สะท้อนสะท้าน เธอไม่ได้พกแฟ้มเอกสารติดมือมาสักฉบับ มีเพียงแท็บเล็ตเครื่องบางในกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาและรอยยิ้มมุมปากที่บอกชัดเจนว่า เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นผู้ช่วย แต่มาเพื่อแชร์บัลลังก์ความรับผิดชอบ "ถ้ารหัสผ่านระดับปรมาจารย์จากภายนอกกำลังจะกวาดล้างฐานข้อมูลของเรา คุณควรจะเลิกยืนกอดอกแล้วมาดูบรรทัดโค้ดที่กำลังรั่วไหลตรงนี้ดีกว่านะคะ ลีโอ" เสียงหวานใสแต่แฝงความเด็ดขาดดังขึ้นทันทีที่เธอดึงเก้าอี้อีกตัวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเขา กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกลิ่นกระดาษเก่าลอยแตะจมูก ลีโอนิ่งงันไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะกลิ่นนั้น แต่เป็นเพราะปลายนิ้วเรียวเล็กของพิมพ์จรดลงบนหน้าจอสัมผัสแล้วลากผ่านโค้ดนับพันบรรทัดด้วยความเร็วที่เหนือกว่า AI วิเคราะห์ข้อผิดพลาดของบริษัทเสียอีก "คุณเข้ามาได้ยังไง คีย์การ์ดระดับสองของผมไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้าโซนนี้หลังเที่ยงคืน" ลีโอเอ่ยเสียงเรียบ พยายามดึงสติให้กลับมาอยู่กับตรรกะและเหตุผล แม้หัวใจข้างในจะเต้นระรัวผิดจังหวะด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาอธิบายไม่ได้ "คีย์การ์ดเหรอคะ? ฉันใช้แค่ความเข้าใจว่าระบบนี้ถูกเขียนขึ้นด้วยอารมณ์แบบไหน" พิมพ์หันมาสบตาเขา ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย "คุณเขียนมันด้วยความกลัวความผิดพลาด ลีโอ... โค้ดของคุณถึงได้แข็งทื่อและเปราะบางเวลาเจอตัวแปรที่ไม่อยู่ในสมการ" คำพูดนั้นราวกับมีเข็มเล่มเล็กๆ มาสะกิดใจดำของเขา ลีโอเม้มริมฝีปากแน่น ตั้งแต่ที่เขาต้องสูญเสียโปรเจกต์สำคัญไปเมื่อสามปีก่อนเพราะความผิดพลาดของมนุษย์ เขาก็สาบานว่าจะสร้างระบบที่ไร้ซึ่งความรู้สึก แต่วันนี้ หญิงสาวตรงหน้ากลับบอกว่าโค้ดที่สมบูรณ์แบบที่สุดของเขากำลังพังทลายเพราะมันไร้ซึ่งหัวใจ ในขณะเดียวกัน ที่หน้าห้องทำงานระบบนิรภัย มาร์ค หัวหน้าแผนกผู้กุมอำนาจเบื้องหลังกำลังยืนมองผ่านกระจกนิรภัยด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาเรียวรีหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด เขาสั่งการให้ระบบภายนอกพยายามเจาะเข้ามาก็เพื่อลบหลักฐานการทุจริตงบประมาณจัดซื้อเซิร์ฟเวอร์ แต่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ฝ่ายบริหารจะส่งพิมพ์—วิศวกรสาวนอกคอกที่ชอบทำงานตามสัญชาตญาณ—เข้ามาขัดขวางแผนการของเขาในวินาทีที่เป็นตายร้ายดีเช่นนี้ "รั้นนักนะ... อยากรู้จริงว่าพวกเธอจะแก้บั๊กนี้ทันก่อนที่ระบบจะฟอร์แมตตัวเองทั้งหมดไหม" มาร์คพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น พลางกดปุ่มเร่งความเร็วกระบวนการเจาะระบบจากภายนอกให้เร็วยิ่งขึ้นไปอีก ภายในห้องทำงาน แรงกดดันจากอากาศที่ลดต่ำลงทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียด หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีม่วงเข้ม ซึ่งหมายความว่าเวลาเหลือไม่ถึงห้านาทีก่อนที่ระบบจะล็อกดาวน์ถาวรและทำลายข้อมูลทั้งหมดทิ้งเพื่อความปลอดภัย "แย่แล้ว บั๊กนี้ไม่ได้เกิดจากภายนอกอย่างเดียว" พิมพ์อุทานขึ้น สีหน้าที่เคยผ่อนคลายเริ่มจริงจังขึ้นมาทันที นิ้วมือรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง "มีสคริปต์เงาฝังอยู่ข้างใน... มันกำลังดูดข้อมูลการตัดสินใจทั้งหมดของคุณไปให้ใครบางคน" ลีโอก้มมองหน้าจอตาม เขาตระหนักได้ทันทีว่าสคริปต์นั้นคือรอยโหว่ที่เขาพยายามซ่อนไว้เมื่อหลายปีก่อน—รอยโหว่ที่พิสูจน์ว่าตรรกะของเขามีช่องว่าง หากข้อมูลนี้หลุดออกไป อาชีพวิศวกรของเขาจบสิ้นแน่ "ถอยไป" ลีโอเอ่ยเสียงต่ำ มือหนาวางทับลงบนมือของพิมพ์เพื่อหยุดการกระทำของเธอ สัมผัสจากปลายนิ้วที่อุ่นกว่าทำให้ทั้งคู่ชะงักไปชั่ววินาที พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ ขณะที่ลีโอสบตากับเธออย่างแน่วแน่ "ถ้าแก้แบบใช้ตรรกะอย่างเดียว ระบบจะมองว่าเราเป็นไวรัสแล้วทำลายทิ้งทันที เราต้องใช้ 'จังหวะ' ที่คาดเดาไม่ได้... แบบที่คุณชอบพูดไง พิมพ์" ดวงตาของพิมพ์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่จริงใจที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา เธยพยักหน้ารับช้าๆ "ตกลงค่ะ งั้นฉันจะคุมจังหวะการไหลของข้อมูล ส่วนคุณจัดการล็อกประตูหลังบ้าน" ทั้งสองคนเคลื่อนไหวราวกับนักดนตรีที่กำลังบรรเลงบทเพลงดูทรีโอร่วมกันอย่างรู้ใจ ลีโอป้อนคำสั่งด้วยความรวดเร็วและแม่นยำตามแบบฉบับวิศวกรผู้สมบูรณ์แบบ ขณะที่พิมพ์คอยปรับแต่งค่าความยืดหยุ่นของระบบตามสัญชาตญาณและความรู้สึกสดใหม่ที่เธอสัมผัสได้จากกระแสไฟที่วิ่งผ่านปลายนิ้ว เหลือเวลาอีกเพียงสามสิบวินาทีสุดท้าย หน้าจอหลักส่งเสียงเตือนแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก แสงไฟฉุกเฉินกะพริบถี่รัว บรรยากาศในห้องอلبอวลไปด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทันใดนั้นเอง หน้าจอสีม่วงเข้มก็กระตุกวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตที่สว่างไสวไปทั่วทั้งห้อง *ติ๊ง! ระบบตรวจพบการอัปเดตแพทช์ความปลอดภัยระดับ SSS: 'ซิมбиоซิส ระหว่างตรรกะและสัญชาตญาณ' สำเร็จสมบูรณ์* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอย่างก้องกังวาน ทั้งคู่หอบหายใจเบาๆ ด้วยความเหนื่อยอ่อน ลีโอนั่งพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้ความโล่งอกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไร หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็ดับวูบลงไปเฉยๆ พร้อมกับข้อความใหม่ที่ปรากฏขึ้นด้วยตัวอักษรสีแดงเลือดนกเพียงบรรทัดเดียวจากผู้ดูแลระบบสูงสุด—คนที่ควรจะลาพักร้อนไปตั้งแต่สัปดาห์ก่อน *ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบรอบที่สอง... มาร์คไม่ได้ทำงานคนเดียว และคนที่กำลังก้าวออกจากลิฟต์ตอนนี้ คือเจ้าของบริษัทตัวจริงที่คุณไม่เคยแม้แต่จะคาดคิด* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!