ตรรกะปะทะสัญชาตญาณ

"หน้าต่างคอมไพล์โค้ดตรงนี้... มันมีรอยรั่วที่สถาปัตยกรรมระดับแกนกลางค่ะ คุณลีโอ" ปลายนิ้วเรียวของพิมพ์กดลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมสีฟ้าคราม แสงเรืองรองสะท้อนเข้ากับดวงตาคู่คมที่ฉายแววเคร่งเครียด บรรยากาศภายในห้องปฏิบัติการใต้ดินของตึกบริษัทเทคโนโลยียักษ์ใหญ่เวลานี้เงียบงัน จนได้ยินเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ขนาดมหึมาที่ส่งเสียงฮัมต่ำๆ ราวกับสัตว์ร้ายกำลังหายใจ ลีโอขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มกวาดมองโค้ดหลายพันบรรทัดที่วิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง สมองของวิศวกรซอฟต์แวร์อัจฉริยะประมวลผลอย่างแม่นยำ เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "มันไม่ใช่รอยรั่ว พิมพ์ครับ... เอ่อ ฉันหมายถึง พิมพ์ค่ะ" ลีโอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้คำพูดติดปาก แต่ก็รีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ตามตรรกะของอัลกอริทึมที่ฉันออกแบบ โครงสร้างนี้ถูกคำนวณมาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว อัตราความผิดพลาดมีค่าน้อยกว่าศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ สิ่งที่คุณเห็นว่าเป็นรอยรั่ว แท้จริงแล้วคือมาตรการป้องกันความปลอดภัยระดับสูงสุดต่างหาก" พิมพ์หันขวับมามองคู่หูหนุ่ม ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่เห็นด้วยอย่างชัดเจน เธอกอดอกแล้วแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ความสมบูรณ์แบบบนกระดาษเหรอคะ? น่าขันสิ้นดี" พิมพ์ก้าวเข้าไปประชิดหน้าจอ โน้มตัวลงชี้ไปยังจุดที่กราฟพลังงานกำลังเต้นผิดจังหวะ "โลกแห่งความเป็นจริงไม่ได้รันด้วยโค้ดที่ตายตัวนะคะคุณลีโอ ระบบนี้กำลังสูบฉับพลันจากพลังจิตสำนึกของมนุษย์จริงๆ ถ้าคุณยังดันทุรังใช้ตรรกะทางคณิตศาสตร์แก้ปัญหาโดยไม่สนสัญชาตญาณความรู้สึกของระบบ อีโคซิสเต็มทั้งหมดจะล่มสลายภายในสามสิบนาทีนี้แน่นอน" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนตึงเครียดจนแทบจะจับต้องได้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ความคิดเห็นของพวกเขากระทบกัน แต่มันคือ "การถกเถียงเรื่องวิธีการแก้ไขระบบครั้งแรก" ที่เดิมพันด้วยความอยู่รอดของโปรเจกต์ "Heart-Algorithm" และอาจรวมถึงอนาคตของพวกเขาทั้งคู่ ลีโอมองหน้าพิมพ์ แววตาของเธอไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในสิ่งที่ไม่สามารถพิสูจน์ได้ด้วยสูตรทางคณิตศาสตร์ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาเกลียดและพยายามหลีกหนีมาตลอดชีวิต... ความรู้สึกที่ไร้เหตุผล ปมในอดีตสมัยที่ความสัมพันธ์ครั้งเก่าพังทลายลงเพียงเพราะเขาเลือกใช้ "เหตุผลและความจริงอันเย็นชา" ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจอีกครั้ง ลีโอเม้มปากแน่น กรามของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน "ถ้าเราทำตามสัญชาตญาณของคุณ พิมพ์... ความเสี่ยงที่จะเกิดความเสียหายทับซ้อนจะพุ่งสูงถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ฉันไม่สามารถเอาชื่อเสียงและชีวิตของทีมไปเสี่ยงกับ 'ความรู้สึก' ที่จับต้องไม่ได้ของคุณหรอกนะ" ลีโอเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใย พิมพ์สะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยไหววับชั่วขณะก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว เธอยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างเจ็บปวด "คุณมันก็แค่หุ่นยนต์ที่ใส่สูททำงานสินะคะ ลีโอ... กลัวความผิดพลาด จนไม่กล้าแม้แต่จะเปิดใจรับความจริงที่อยู่นอกเหนือสมการ" พิมพ์สะบัดหน้าหนี เตรียมจะคว้าแท็บเล็ตส่วนตัวเดินออกจากห้อง "หยุดก่อนค่ะ!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากมุมมืดของห้องปฏิบัติการ ทำให้ทั้งลีโอและพิมพ์ต้องชะงัก ร่างสูงใหญ่ของมาร์ค หัวหน้าแผนกผู้กุมความลับดำมืดของบริษัทก้าวออกมาจากเงาสลัว รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของเขานั้นช่างน่าขนลุกและเต็มไปด้วยเลศนัย "พวกคุณเถียงกันไปก็เท่านั้นแหละครับ... เพราะไม่ว่าจะเป็นตรรกะของลีโอ หรือสัญชาตญาณของพิมพ์ มันก็ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว" มาร์คหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอหลักที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดกะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงเตือนระดับวิกฤตที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้อง **[WARNING: SYSTEM OVERRIDE DETECTED]** **[CRITICAL ERROR: UNKNOWN ENTITY ACCESSING CORE DATABASE]** **[รหัสผ่านระดับ SSS ถูกปลดล็อกโดยบุคคลปริศนา... เริ่มต้นกระบวนการล้างข้อมูลทั้งหมดใน 10... 9...]** ลีโอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบพุ่งตัวไปที่แผงควบคุมหลักทันที แต่สายเคเบิลทั้งหมดถูกตัดขาดจากภายใน พิมพ์หันไปจ้องหน้ามาร์คด้วยความตื่นตระหนก "คุณทำอะไรมาร์ค! ระบบนี้กำลังจะ..." มาร์คยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนที่ประตูนิรภัยด้านหลังห้องจะเลื่อนเปิดออกพร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในความมืด... บุคคลที่ลีโอไม่คาดคิดว่าจะได้เห็น และเป็นคนเดียวที่จะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาสร้างมากับมือ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!