“ถ้าอยากจะตายก็แค่กระโดดตึก ไม่เห็นต้องเปลืองเงินจ่ายค่าสมาชิกแอปฯ ห่วยๆ นี่เพื่อหาคนมาช่วยฆ่าเลย”
รินรดาพ่นลมหายใจออกทางจมูก นิ้วเรียวยาวเคาะแป้นคีย์บอร์ดรัวเร็วราวกับจะระบายอารมณ์บนหน้าจอที่สว่างวาบด้วยบรรทัดคำสั่งสีเขียวมรกต เธอไม่ใช่แค่แฮกเกอร์ฝีมือดี เธอคือ ‘ปีศาจในโลกไซเบอร์’ ที่เกลียดความอยุติธรรมเข้าไส้ โดยเฉพาะการที่แอปฯ หาคู่ยอดนิยม ‘Pinky Heart’ ถูกใช้เป็นเครื่องมือของฆาตกรต่อเนื่องมานานเกินไป
หน้าจอแสดงผลรหัสลับที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ฐานข้อมูลผู้ใช้ มันไม่ใช่แค่บั๊ก แต่มันคือ ‘ประตูกล’ ที่นำไปสู่การจับคู่ที่ลงเอยด้วยความตาย
*ติ๊ง!*
ข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาพร้อมพิกัดสถานที่ล่าสุด—โรงแรมหรูใจกลางกรุงฯ ห้อง 402 รินรดาคว้าแจ็กเก็ตหนังตัวเก่งขึ้นสวม ไม่สนแม้กระทั่งรองเท้าแตะที่สวมอยู่ เธอต้องไปถึงที่นั่นก่อนที่ใครบางคนจะกลายเป็นเหยื่อรายต่อไป
---
สิบห้านาทีต่อมา กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปะทะเข้าที่จมูกรินรดาทันทีที่เธอใช้รหัสผ่านที่แฮกมาได้เปิดประตูห้อง 402 เข้าไป
ภายในห้องไม่ได้เงียบเชียบอย่างที่คิด ร่างของชายวัยกลางคนนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงไร้ลมหายใจ แต่ที่น่าตกใจกว่าคือร่างสูงเพรียวในชุดสูทสีเข้มที่กำลังยืนประจันหน้ากับศพอยู่ก่อนแล้ว ท่าทางเยือกเย็นดั่งรูปปั้นน้ำแข็งนั่น... เธอจำได้แม่น
“ร้อยตำรวจเอกเพชรพริ้ง... มาเร็วกว่าที่คิดนะเนี่ย ตำรวจสมัยนี้ฝึกวิชาตัวเบามาหรือไง?” รินรดาเลิกคิ้ว ยืนพิงกรอบประตูพลางกอดอก สายตาคมกริบกวาดมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า
เพชรพริ้งหันขวับมา ดวงตาเรียวสวยคู่นั้นเย็นชาจนน่าขนลุก เธอไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูดทันที แต่ก้าวเท้าเข้ามาหาด้วยจังหวะที่หนักแน่นและกดดัน
“เธอนี่เอง... ยัยแฮกเกอร์ที่ชอบทะลุทะลวงเข้ามาในพื้นที่เกิดเหตุให้ฉันต้องปวดหัวอยู่เรื่อย” น้ำเสียงของเพชรพริ้งราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความรำคาญใจที่เจือความห่วงใยแปลกๆ “ออกจากที่นี่ไปซะรินรดา งานนี้มันใหญ่กว่าที่เธอจะรับมือไหว”
“ใหญ่แค่ไหนกันเชียว? ใหญ่กว่าความลับที่ฉันเจอในแอปฯ นี่เหรอ?” รินรดาก้าวเข้าไปหา สวนทางกับความตั้งใจที่จะรักษาความห่าง เธอยื่นสมาร์ทโฟนที่มีหน้าจอแสดงรหัสลับสีชมพูจางๆ ให้คนตรงหน้าดู “ดูนี่สิผู้กอง... คนตายไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ แต่เขาตายเพราะ ‘เงื่อนไข’ ที่คนเขียนโปรแกรมนี้ตั้งไว้”
เพชรพริ้งชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคู่นั้นวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นรหัสที่ปรากฏบนหน้าจอ ก่อนที่ความซึนเดเระตามสัญชาตญาณจะกลับมาทำงานอีกครั้ง
“บอกให้หยุดยุ่งไง! เธอมันพวกชอบเอาตัวไปเสี่ยง... ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ?” เพชรพริ้งก้าวประชิดตัวรินรดาจนหลังของนักสืบสาวร่างบางติดขอบประตู กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ดูขัดกับมาดดุดันของตำรวจสาวทำให้รินรดาใจเต้นผิดจังหวะ
“ถ้าฉันเป็นอะไรไป ผู้กองก็แค่ต้องหาเบาะแสเพิ่มอีกนิด ก็จับฆาตกรได้แล้วไม่ใช่เหรอ?” รินรดาแกล้งยั่ว พลางเชิดหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ท้าทายความอดทนของเพชรพริ้ง “หรือว่าจริงๆ แล้ว... ผู้กองกลัวฉันเป็นอะไรไปกันแน่?”
เพชรพริ้งกัดริมฝีปากแน่น มือหนาของเธอเลื่อนขึ้นมากดลงบนผนังข้างหัวรินรดา กักขังอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าคมคายขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน
“ฉันไม่ได้กลัว... แต่ฉันแค่ไม่ชอบเสียของ” เพชรพริ้งกระซิบเสียงต่ำด้วยความดื้อรั้น “โดยเฉพาะของที่ยังทำคดีไม่เสร็จ”
รินรดาหัวเราะในลำคอ แต่รอยยิ้มนั้นกลับค้างอยู่บนใบหน้าเมื่อเธอสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่หน้าต่างห้องพัก
เงาสีดำสายหนึ่งขยับไหวอยู่หลังผ้าม่าน—ไม่ใช่แค่รอยยิ้มของฆาตกรที่เธอกำลังตามล่า แต่มันคือปืนกระบอกยาวที่ค่อยๆ โผล่พ้นรอยแยกของผ้าม่านออกมา
“เพชร... ก้มลง!”
รินรดากระชากคอเสื้อเพชรพริ้งลงมาพร้อมกับทิ้งตัวลงพื้น เสียงกระสุนแหวกอากาศดังสนั่นทะลุกระจกหน้าต่างจนแตกกระจาย เสียงแก้วแตกพุ่งเข้าฝังในผนังจุดที่พวกเธอเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่นี้
ทั้งสองร่างกอดรัดกันอยู่บนพื้นห้องที่เย็นเฉียบ เพชรพริ้งรีบชักปืนออกมาจากซองข้างเอวด้วยความคล่องแคล่ว ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลาย เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องที่ถูกเปิดทิ้งไว้
เพชรพริ้งเบิกตากว้างเมื่อเห็นคนที่ก้าวเข้ามาในห้อง... ไม่ใช่กำลังเสริมของตำรวจ แต่เป็นคนที่เธอรู้จักดีที่สุดและเป็นคนที่ ‘ควรจะตายไปแล้ว’ ในคดีเมื่อห้าปีก่อน
ผู้หญิงในชุดเดรสสีแดงสดเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเพชรพริ้งแทบหยุดเต้น
“รินรดา... ฉันว่าเราซวยแล้วล่ะ” เพชรพริ้งกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครืออย่างที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน
“นั่นใคร?”
“คนที่ฉันเคยฆ่าด้วยมือตัวเอง... หรือที่ฉันคิดว่าทำไป”
ความลับที่ถูกฝังไว้ใต้รหัสลับแอปฯ สีชมพูกำลังจะพังทลายลง พร้อมกับความจริงที่ว่า ฆาตกรที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในแอปฯ แต่มันอยู่ในความทรงจำที่เพชรพริ้งพยายามจะลืมมันมาตลอดชีวิต
---
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกอันตรายนี้ไปกับรินรดาและเพชรพริ้งนะคะ หวังว่าจะถูกใจความแซ่บในตอนเปิดตัวนี้ค่ะ!
เซนเซอร์หัวใจยัยนักสืบตัวแสบกับคุณตำรวจมาดนิ่ง•ตอนที่ 1
รหัสลับในแอปฯ สีชมพู
ผลงานโดย โรสแมรี่พิษ
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (โรสแมรี่พิษ)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซนเซอร์หัวใจยัยนักสืบตัวแสบกับคุณตำรวจมาดนิ่ง นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!