มื้อค่ำที่เต็มไปด้วยกับระเบิด

เสียงกระจกหน้าร้านถูกแรงกระแทกจากด้านนอกจนสั่นสะเทือน กวินทร์ไม่แม้แต่จะชายตามองเงาดำสามร่างที่ทาบทับอยู่หลังกระจกใส เปลวไฟจากเตาแก๊สฟู่พุ่งพรวดขึ้นกระทบก้นกระทะเหล็กหล่อ เสียงฉ่าของน้ำมันและกระเทียมเจียวดังกลบเสียงความวุ่นวายภายนอกจนสิ้น เหลือไว้เพียงความร้อนระอุและกลิ่นหอมของเนยละลายที่ตีรวนขึ้นมาปะทะจมูก "ถ้าไม่อยากให้สเต็กเนื้อราคาแพงพังคามือคุณ ก็ช่วยหุบปากแล้วส่งพริกไทยดำบดหยาบมาให้ผมทีครับคุณเจ้าของร้าน" กวินทร์เอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง ร่างสูงโปร่งในผ้ากันเปื้อนสีเซอร์เคลื่อนไหวคล่องแคล่วราวกับร่ายรำ มีดเชฟในมือขวาตวัดหั่นหอมหัวใหญ่เป็นเต๋าเล็กๆ ด้วยความเร็วที่น่าหวาดเสียว รวินท์ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว ดวงตาคมกริบไม่ได้มองไปยังกลุ่มคนที่กำลังพยายามงัดแงะกลอนประตูด้านนอกด้วยซ้ำ แต่กลับจดจ้องอยู่บนแผ่นหลังของเชฟปากร้ายคนนี้แทน รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างเคย "ข้างนอกกำลังจะพังร้านผมอยู่แล้ว คุณยังมีอารมณ์มาห่วงเรื่องรสชาติเนื้ออีกเหรอครับ เชฟกวินทร์" รวินท์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้ยหยันแต่ทว่าแฝงความนิ่งสนิท "ร้านจะพังก็เรื่องของคุณ แต่ถ้าเนื้อริบอายเกรดเอชิ้นนี้สุกเกินไปเพราะคุณมัวแต่ยืนเก๊กหล่อ ผมนี่แหละจะเป็นคนเอาด้ามมีดนี่ฟาดหัวคุณก่อนที่พวกมันจะพังประตูเข้ามา" กวินทร์หันขวับมามอง สายตาวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น ไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่ในแววตานั้นเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะในครัวของตัวเอง บรรยากาศในครัวแคบๆ เดือดระอุยิ่งกว่าอุณหภูมิบนเตา เคมีระหว่างคนทั้งสองพุ่งพล่านจนแทบจะจุดประกายไฟได้ด้วยซ้ำ รวินท์หรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ กวินทร์ไม่ใช่เชฟธรรมดา ความนิ่งภายใต้ความปากร้ายนั้นบ่งบอกว่าผ่านสนามอารมณ์มาโชกโชน และที่สำคัญ... ฝีมือการควบคุมไฟของเจ้าตัวกำลังพิสูจน์ให้เห็นว่าไม่ได้มีดีแค่ปาก *ปั้ง!* เสียงโลหะงัดกับกรอบประตูอลูมิเนียมดังลั่น กวินทร์ไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย มือเรียวโยนเนื้อริบอายลงกระทะร้อนจัด เสียง *ซ่า!* ดังสนั่นพร้อมควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นดูดควัน กลิ่นหอมของเนื้อวัวชั้นดีเคล้าเนยและโรสแมรี่ตลบอบอวลไปทั่วห้องอาหารที่ปิดไฟมืดสนิท "หยิบจานสีดำด้านนั้นมาสิครับ หรือว่าขาแข็งจนก้าวไม่ออกแล้ว อดีตสายลับ?" กวินทร์สั่งเสียงเข้ม นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองรวินท์ด้วยความท้าทาย รวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้ด้วยฝีบ่าวเงียบเชียบ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบจะแนบชิด กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นเหงื่อเจือจางผสมกับกลิ่นเครื่องเทศทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดอย่างประหลาด รวินท์เอื้อมมือไปหยิบจานกระเบื้องสีดำด้านตามสั่ง แต่จังหวะที่ยื่นส่งให้ ปลายแผ่นอกของทั้งคู่เกือบจะเบียดชิดกัน รวินท์โน้มใบหน้าลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ถ้าอาหารจานนี้ไม่อร่อยอย่างที่ปากคุณโม้... ผมจะโยนคุณออกไปให้ไอ้พวกข้างนอกนั้นจัดการเองนะครับ เชฟ" กวินทร์ชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ขนอ่อนลุกชันขึ้นทั่วแผ่นหลัง ไม่ใช่เพราะคำขู่เรื่องคนข้างนอก แต่เป็นสัมผัสจากลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอต่างหากที่ทำให้หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบ แต่วินาทีต่อมา ความถือดีก็กลับมาควบคุมสติได้ทันที กวินทร์ตักชิ้นเนื้อฉ่ำซอสวางลงบนจานอย่างประณีต ราดซอสเกรวี่เข้มข้นลงไปเป็นเส้นสายศิลป์ ก่อนจะยื่นจานนั้นประชิดหน้าอกอีกฝ่าย "ชิมดูสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่านอกจากปากผมจะเก่งแล้ว ฝีมือผมมันเหนือชั้นกว่าที่คุณคิด" รวินท์รับจานมา ใช้ส้อมตัดชิ้นเนื้อพอดีคำเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ เพื่อลิ้มรสสัมผัส สายตาคมกริบจับจ้องปฏิกิริยาของกวินทร์ที่ยืนลุ้นระทึกอยู่เบื้องหน้า แม้เจ้าตัวจะตีสีหน้านิ่งเฉยแต่ดวงตากลับไหววับ ทว่า... ก่อนที่รวินท์จะทันได้เอ่ยคำวิจารณ์ใดออกมา ประตูกระจกหน้าร้านก็ทานแรงกระแทกไม่ไหว เสียงกระจกแตกกระจายดังเพล้ง! เศษแก้วเกลื่อนกลาดพร้อมกับเงาร่างมหึมาสามร่างที่พุ่งทะลักเข้ามาในความมืด รวินท์ตวัดสายตาคมกริบไปยังผู้บุกรุกทันที ร่างสูงใหญ่พุ่งตัวเข้าบังหน้ากวินทร์โดยสัญชาตญาณ มือแกร่งคว้าขวดไวน์เปล่าบนเคาน์เตอร์ขึ้นมาเตรียมพร้อมรับมือ แต่จังหวะที่แสงไฟจากถนนส่องลอดเข้ามาตกกระทบใบหน้าของชายฉกรรจ์คนแรก รวินท์กลับชะงักกึก สีหน้าที่เคยสุขุมเยือกเย็นพลเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที ดวงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "รวินท์... แกซ่อนตัวอยู่ที่นี่เองนะไอ้สารเลว!" เสียงคำรามต่ำดังลอดไรฟันของชายร่างยักษ์ที่มีแผลเป็นลากยาวตั้งแต่หางคิ้วลงมาถึงแก้มซ้าย กวินทร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังมองข้ามไหล่กว้างของรวินท์ไป และเมื่อเพ่งมองให้ชัดเจน หัวใจของเชฟหนุ่มก็กระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อหนึ่งในผู้บุกรุกไม่ได้ถือแค่มีดสั้น แต่ในมือของมันกำลังเล็งกระบอกปืนติดลำกล้องเก็บเสียงตรงมาที่พวกเขาทั้งคู่อย่างไม่ลังเล! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเต้าหลอมอารมณ์นี้ด้วยกันนะครับ