สิ้นสุดองค์ที่หนึ่ง: ก้าวสู่ความท้าทายใหม่

เสียงฉีกกระดาษปึกใหญ่ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงกลางของตึกอำนวยการ แผ่นประกาศรายชื่อสีขาวนวลที่มีตราประทับเวทมนตร์สีทองอร่ามของสภา "รายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกการสำรวจป่าเวทมนตร์ชั้นนอก... ปีการศึกษาที่หนึ่ง" ฝูงชนของเหล่านักเรียนปีหนึ่งต่างเบียดเสียดกันเข้ามาจนแทบจะสิงร่างกันเอง เสียงพึมพำด้วยความตื่นเต้นและเสียงถอนหายใจด้วยความผิดหวังผสมปนเปกันจนแทบจะกลายเป็นเสียงคลื่นซัดสาด คริสยืนนิ่งอยู่หน้ากระดานบอร์ดเวทมนตร์ขนาดใหญ่ ดวงตาสองข้างสะท้อนแสงเรืองรองจากตัวอักษรเวทที่กำลังค่อยๆ เรียงร้อยขึ้นทีละชื่ออย่างเป็นระเบียบตามกลไกของคาถาบันทึกผล นิ้วเรียวของลีโอสะกิดแขนของเด็กหนุ่มเบาๆ แรงกระแทกนั้นมากพอที่จะเรียกสติให้คริสหลุดออกจากภวังค์แห่งความคิด "เฮ้... คริส นายใจเย็นเกินไปแล้วนะ นั่นบอร์ดประกาศผลนะ ไม่ใช่ป้ายประกาศเมนูอาหารกลางวันของโรงอาหาร" ลีโอหัวเราะร่วน สีหน้าของเพื่อนสนิทสายลุยเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนแก้มทั้งสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อ "ฉันเห็นชื่อนายอยู่100% เชื่อหัวฉันเถอะเวทธาตุแสงที่นายใช้กวาดล้างสนามประลองรอบก่อน มันยังติดตาคณะกรรมการอยู่เลยมั้ง" "อย่าเพิ่งมั่นใจไปเลยลีโอ การประเมินของสภาไม่ได้วัดแค่ความรุนแรงของเวทมนตร์อย่างเดียว" คริสเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับจดจ้องไปยังลำดับรายชื่อที่กำลังเลื่อนขึ้นมาทีละบรรทัดอย่างพินิจพิเคราะห์ "พวกเขาคำนึงถึงความเสถียรของมานา การจัดการทรัพยากรในสถานการณ์คับขัน และที่สำคัญที่สุด... ความเข้ากันได้ของธาตุในทีม" ระยะห่างระหว่างตัวเขากับบอร์ดประกาศผลเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายของกระดาษเวทมนตร์ผสมกับกลิ่นหมึกกฤษณาโบราณลอยเตะจมูก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดทับด้วยม่านพลังงานอ่อนๆ ที่ทางโรงเรียนกางไว้เพื่อป้องกันความชุลมุน ในจังหวะที่รายชื่อกลุ่มสุดท้ายกำลังปรากฏขึ้น แสงสีทองวาบขึ้นที่บรรทัดที่สิบสอง *กลุ่มที่ 4: คริส โฟลเรนซ์, ลีโอ การ์เน็ต, และ...* ชื่อที่สามถูกเว้นว่างไว้ชั่วครู่ ก่อนที่ตัวอักษรเวทจะหมุนวนเป็นเกลียวแสงสีเงินยวง แล้วสลักชื่อใหม่อย่างชัดเจน *เซราฟินา วอลเตอร์* ลีโออ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะถลونออกมาจากเบ้า "เดี๋ยวนะ... เซราฟินา? คุณหนูตระกูลดยุกผู้ใช้เวทน้ำแข็งบริสุทธิ์คนนั้นน่ะนะ ทำไมเธอถึงมาอยู่กลุ่มเดียวกับเราได้ล่ะ ปกติเธอไม่เคยร่วมทีมกับใครนอกจากพวกเด็กหัวกะทิไม่ใช่เหรอ" คริสไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สายตาของเขาจับจ้องไปที่ตัวอักษรชื่อของตนเองสลับกับกฎระเบียบเพิ่มเติมที่ปรากฏขึ้นที่มุมล่างของกระดาษ มันเป็นข้อความตัวอักษรสีแดงจางๆ ที่ถูกซ่อนไว้ด้วยเวทพรางตาขั้นสูง ซึ่งมีเพียงผู้ที่มีสัมผัสมานาละเอียดอ่อนเท่านั้นที่จะมองเห็น *[เงื่อนไขพิเศษ: ทีมที่ประกอบด้วยธาตุแสง ลม และน้ำแข็ง จะต้องรับผิดชอบเขตสำรวจโซน C-7 ซึ่งเป็นจุดอับมานาและมีร่องรอยการรั่วไหลของมิติระดับต่ำ]* มุมปากของเด็กหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกท้าทายแล่นริ้วผ่านเส้นประสาท การสำรวจป่าเวทมนตร์ชั้นนอกตามหลักสูตรทั่วไปไม่เคยมีความซับซ้อนระดับนี้ เว้นเสียแต่ว่า... ทางโรงเรียนหรือใครบางคนกำลังจงใจทดสอบอะไรบางอย่าง "ดูเหมือนว่าการไปเดินเก็บสมุนไพรแถวชายป่าตามที่หลายคนคาดหวัง คงจะเป็นแค่เรื่องเพ้อเจ้อแล้วล่ะลีโอ" คริสเอ่ยเสียงเบา แต่ทว่าหนักแน่นพอที่จะทำให้เพื่อนสนิทหุบยิ้มและเปลี่ยนสีหน้าเป็นความจริงจังขึ้นมาทันที "หมายความว่า...?" "หมายความว่าเรากำลังจะเดินเข้าไปในจุดที่อันตรายที่สุดของเขตชายป่า" เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง ขัดจังหวะการสนทนาก่อนที่ลีโอจะได้เอ่ยถามต่อ ทั้งสองหันขวับไปตามต้นเสียง ศาสตราจารย์เอเลนาก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างจากพวกเขาเพียงไม่กี่ก้าว ชุดคลุมยาวสีดำสนิทปักลวดลายดาราศาสตร์โบราณขยับไหวตามจังหวะการเดิน เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟเวทในโถงทางเดิน แววตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งนั้นกวาดมองรายชื่อบนบอร์ดประกาศผลด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "ศาสตราจารย์เอเลนา..." คริสโค้งศีรษะทำความเคารพตามธรรมเนียมปฏิบัติอย่างรวดเร็ว "ท่านหมายถึงโซน C-7 อย่างนั้นหรือครับ" เอเลนาปรายตามองเด็กหนุ่ม นัยน์ตาสีอัมพันคู่สวยฉายแววระยับขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็วจนแทบแยกไม่ออกว่าเป็นภาพลวงตาหรือความจริง เธอเอามือประสานกันไว้ใต้ชายผ้าคลุม ท่าทางเย่อหยิ่งและเย็นชาตามแบบฉบับของอาจารย์ผู้สอนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์โบราณถูกงัดออกมาใช้ทันที "ฉลาดไม่เบานี่ คริส โฟลเรนซ์" เอเลนากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแรงกดดัน "เธอคิดว่าเวทธาตุแสงของเธอมีดีแค่ใช้ชำระล้างคราบสกปรกในหอพักหรือไง ถึงได้กล้าลงชื่อสมัครเข้าร่วมการสำรวจรอบพิเศษนี้... รู้ไหมว่าสภาอาจารย์ถกเถียงกันนานแค่ไหนกว่าจะอนุมัติชื่อของเธอลงในกลุ่มควบคุมเขต C-7" ลีโอยืนตัวเกร็งโดยอัตโนมัติ รัศมีมานาที่แผ่ออกมาจากตัวของอาจารย์สาวนั้นกดดันเสียจนธาตุลมรอบตัวเขาปั่นป่วน แม้ว่าเอเลนาจะไม่ได้ปลดปล่อยจิตสังหารออกมาเลยแม้แต่น้อย แต่ทว่าความน่าเกรงขามระดับศาสตราจารย์ผู้กุมความลับโบราณนั้นก็มากพอที่จะทำให้เด็กปีหนึ่งแทบไม่กล้าหายใจแรง "ผมไม่ได้คิดว่าธาตุแสงมีไว้แค่ปัดกวาดห้องหรอกครับศาสตราจารย์" คริสเงยหน้าขึ้นสบตาเอเลนาโดยตรง ไม่มีแววตาหวาดกลัวหรือสั่นไหวอยู่ในนัยน์ตาสีเข้มคู่นั้น มีเพียงความมุ่งมั่นที่ฉายชัดเจน "ในเมื่อป่าเวทมนตร์ชั้นนอกมีความผิดปกติของพลังงานมานาไหลย้อน เวทธาตุแสงที่มีคุณสมบัติในการปรับสมดุลและสลายความมืดน่าจะเป็นเครื่องมือที่เหมาะสมที่สุดในการตรวจสอบต้นตอ... หรือว่าท่านคิดต่างออกไป?" ความเงียบโรยตัวลงชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ เอเลนาหรี่ตาลงเล็กน้อย หัวใจใต้ร่มผ้าคลุมเต้นผิดจังหวะไปชั่วเสี้ยววินาที ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะความรู้สึกประหลาดที่เด็กหนุ่มตรงหน้ามักจะมองทะลุผ่านแผนการของเธอและสภาอาจารย์ได้เสมอราวกับเขามีก람รู้ล่วงหน้า "ปากกล้าขึ้นนี่..." เอเลนาก้าวเข้าไปใกล้คริสอีกหนึ่งก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าลอยเข้ามาระหว่างการสนทนา เธอโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เบาจนมีเพียงแค่คนทั้งสองได้ยิน "ระวังตัวไว้ให้ดี... สิ่งที่รอพวกเธออยู่ในโซน C-7 ไม่ใช่แค่ร่องรอยการรั่วไหลธรรมดา แต่มีบางอย่าง... หรือ *บางคน* กำลังรอคอยการกลับมาของพลังแสงที่สูญหายไปเมื่อสิบปีก่อน" ยังไม่ทันที่คริสจะได้เอ่ยปากซักถามถึงประโยคที่ชวนให้ฉุกคิดนั้น เสียงระฆังเวทมนตร์เตือนภัยระดับกลางก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถาบัน แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องผ่านกระจกสีสเตนลาสของโถงอาคาร บ่งบอกว่าระบบป้องกันภัยรอบนอกของโรงเรียนกำลังเผชิญกับการรบกวนจากพลังงานภายนอก หน้าต่างแจ้งเตือนโปร่งใสสีฟ้าเข้มที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้าของคริสทันทีโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ตัวอักษรสีแดงเข้มกระพริบถี่ๆ ด้วยอัตราความเร็ونสูงสุด *[ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการปลุกพลังงานมานาโบราณที่ชายป่าชั้นนอก]* *[เงื่อนไขภารกิจพิเศษถูกกระตุ้น: ค้นหา "ผนึกที่สาม" ก่อนที่กลุ่มเงาลึกลับจะเข้าถึงตัวเป้าหมาย]* *[เวลาเริ่มต้นนับถอยหลัง: 00:59:59]* ดวงตาของคริสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขเวลาที่กำลังวิ่งลดลงอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและการวิเคราะห์ระบบทำงานด้วยความเร็วสูง เอเลนาถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ โถงทางเดินที่เริ่มมีความโกลาหลเกิดขึ้นจากเหล่านักเรียนที่วิ่งวุ่นตามเสียงระฆัง "แผนการเปลี่ยน..." เอเลนากัดริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะหันมาสบตากริสเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำสั่งเด็ดขาด "พวกเธอไม่ต้องรอวันออกเดินทางสัปดาห์หน้าแล้ว... คริส, ลีโอ เตรียมตัวให้พร้อม... คืนนี้ พวกเธอต้องเข้าไปในเขต C-7 ทันที!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางไปพร้อมกับคริสในตอนนี้นะคะ!