ระบบที่ไม่อยู่ในโค้ด

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดราคาถูกในโถงทางเดินหอพักทิพย์ มันไม่ชวนให้น่าอภิรมย์เลยแม้แต่น้อย ผมยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง 404 บานประตูที่เคยเป็นไม้โอ๊คธรรมดา บัดนี้กลับมีรอยกระแทกจนกลอนบิดเบี้ยว ร่างของชายหนุ่มนิรนามนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นพรมสีมอซอ ดวงตาเบิกโพลงสะท้อนภาพความหวาดกลัวครั้งสุดท้ายที่ไม่มีใครอ่านออก “อย่ามองตรงนั้นนานเกินไป เรย์... สายตาของนายกำลังฟ้องว่ากำลังคำนวณรอยแผลนั่นอยู่” เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง ผมไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร ‘ลินิน’ หัวหน้าหอพักสาวผู้มีนัยน์ตาเรียวคมราวกับใบมีดโกน เธอยืนพิงกรอบประตูห้องถัดไป มือเรียวสวยขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ ท่าทางที่ดูเหมือนคนไร้อารมณ์นั้นทำให้เธอดูอันตรายมากกว่าน่าเกรงขาม “ศพนี้ไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ และไม่มีทางเป็นฝีมือของคนธรรมดาด้วยครับลินิน” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พยายามคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร็วกว่าปกติ ลินินก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกการ์เดนเนียลอยมาปะทะจมูก “นายคิดว่าคนธรรมดาทำไม่ได้ แล้วนายล่ะ? นักศึกษาวิศวกรรมซอฟต์แวร์ที่วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่กับโค้ด คำนวณความน่าจะเป็นของชีวิตได้แม่นยำนักไม่ใช่หรือ? ลองคำนวณสิว่านายจะรอดไปจากหอพักทิพย์นี้ได้นานแค่ไหน... ถ้าหากคนร้ายยังวนเวียนอยู่ในตึกนี้” ผมก้มลงมองรอยช้ำประหลาดรอบลำคอของผู้ตาย มันไม่ใช่รอยนิ้วมือ แต่มันเหมือนรอยไหม้ที่ถูกประทับด้วยลวดลายเรขาคณิตบางอย่าง ทันใดนั้น ความปวดหนึบแล่นพล่านเข้าสู่สมองเสมือนถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต ภาพตัวอักษรสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในม่านตาของผม โดยที่ไม่มีใครเห็น [ตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างพื้นที่: รหัสลับถูกกระตุ้น] [สถานะ: การเชื่อมต่อกับ 'ระบบที่ไม่อยู่ในโค้ด' สำเร็จ] [วิเคราะห์เป้าหมาย: ศพหมายเลข 001 - ตรวจพบร่องรอยอาวุธระดับพลังงานสูง] “นายโอเคไหม?” ลินินถามพลางเอียงคอเล็กน้อย สังเกตความผิดปกติในแววตาของผม “ผม... แค่หน้ามืดนิดหน่อยครับ” ผมฝืนยิ้ม ความรู้สึกที่ว่ามีบางอย่าง 'ติดตั้ง' อยู่ในสมองมันช่างเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับคนอย่างผม แต่หน้าต่างระบบสีฟ้าที่ยังคงลอยเด่นอยู่เบื้องหน้านั้น กลับโต้แย้งทฤษฎีวิทยาศาสตร์ทั้งหมดที่ผมเคยร่ำเรียนมา [แจ้งเตือนด่วน: ผู้บุกรุกกำลังเคลื่อนที่ผ่านบันไดหนีไฟ ความเร็ว: 12 เมตร/วินาที เป้าหมาย: พยานรู้เห็น] [ความน่าจะเป็นที่เรย์จะถูกกำจัดภายใน 60 วินาที: 98.4%] หัวใจของผมร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังสะท้อนมาจากทางเดินด้านบันไดหนีไฟ ไม่ใช่เสียงคนเดินปกติ แต่มันคือเสียงลากของวัตถุมีคมครูดไปกับผนังปูน เสียง ‘ครืด... ครืด...’ นั้นช่างบาดลึกถึงประสาทสัมผัส “ลินิน ฟังผมนะ” ผมคว้าแขนเธอไว้กระชากเบาๆ แต่มั่นคง “ถอยไปหลังแนวผนังห้องเดี๋ยวนี้! มีบางอย่างกำลังมา และมันไม่ใช่คนที่นายจะรับมือด้วยมือเปล่า” ลินินชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่ได้สะบัดออก แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับหรี่ลงราวกับจะมองทะลุถึงสิ่งที่ผมกำลังเผชิญหน้าอยู่ “นายเห็นอะไรที่ฉันไม่เห็นสินะ เรย์” “ผมจะอธิบายทีหลัง แต่ตอนนี้... หมอบลง!” ผมพุ่งตัวเข้าผลักเธอจนล้มลงไปข้างหลังในจังหวะเดียวกับที่ลูกไฟสีม่วงเข้มพุ่งผ่านจุดที่เธอเคยยืนอยู่ไปกระแทกกับกำแพงจนเกิดรูโหว่ขนาดใหญ่ กลิ่นไหม้ของคอนกรีตอบอวลไปทั่วบริเวณ ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงกรีดร้อง ลินินเบิกตากว้าง นี่ไม่ใช่เหตุฆาตกรรมธรรมดา นี่คือสนามรบในหอพัก [ภารกิจหลักถูกปลดล็อก: 'เอาชีวิตรอดจากนักล่าไร้เงา'] [รางวัล: ปลดล็อกแต้มทักษะ 'วิเคราะห์รหัสกรรม' และ 'เพิ่มขีดจำกัดพลังงานจิต'] [คำเตือน: ความล้มเหลวหมายถึงความตายถาวร] ผมยันตัวขึ้นช้าๆ เหงื่อเม็ดโตไหลลงตามกรอบหน้า สายตาของผมจ้องมองไปยังความมืดมิดในเงามืดของทางเดิน ที่นั่นมีร่างหนึ่งกำลังก้าวออกมา รูปร่างสูงใหญ่เกินมนุษย์ปกติ ผิวหนังซีดเผือดเหมือนศพแช่เย็น และที่สำคัญ... บนหน้าอกของมันมีแถบบาร์โค้ดสีแดงฉานที่กำลังกะพริบถี่ๆ ราวกับเครื่องจักรที่กำลังทำงานผิดพลาด ลินินหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ในถุงเท้าขึ้นมา มือของเธอสั่นเล็กน้อยแต่แววตายังคงแน่วแน่ “เรย์... นี่มันอะไรกัน? รหัสอะไรบนหน้าอกนั่น?” ผมกลืนน้ำลายลงคอ พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงเพื่ออ่านค่าข้อมูลจากหน้าต่างระบบที่เพิ่งปรากฏขึ้นมาใหม่ มันไม่ใช่แค่ระบบทั่วไป มันคือคำสั่งที่กำลังฉีกกระชากความจริงที่ผมเคยรู้จักทิ้งไปจนหมดสิ้น [ศัตรู: ยูนิตสังหารหมายเลข 404 - สถานะ: คลั่ง] [คำแนะนำ: ป้อนรหัส 'ลบล้าง' เข้าสู่แกนกลางระบบของเป้าหมายภายใน 120 วินาที] [คำเตือน: ระบบของคุณจะถูกทำลายหากรหัสป้อนผิดพลาด] “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับลินิน” ผมก้าวไปข้างหน้า ประจันหน้ากับสัตว์ประหลาดตรงหน้าอย่างท้าทาย “แต่ดูเหมือนว่า... ผมจะกลายเป็นคนเดียวที่สามารถ 'ดีบั๊ก' ความซวยนี้ได้” ในวินาทีที่ยูนิตสังหารพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือเสียง ผมสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านปลายนิ้ว ทุกอย่างหยุดนิ่งลงเหมือนวิดีโอที่ถูกกด Pause หน้าต่างระบบสีแดงฉานเด้งขึ้นมาขวางหน้าพร้อมข้อความที่ทำเอาผมต้องหยุดหายใจ [ตรวจพบการเข้าถึงโดยไม่ได้รับอนุญาต: บอสลับ 'ผู้เฝ้าหอพักทิพย์' กำลังตื่นจากการหลับใหล] [ระดับความยาก: SSS] [สถานะ: คุณกำลังถูกจับตามองจาก... สิ่งที่เหนือกว่ารหัสลับ] ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นนี้ครับ... พยานปากเอก