ผู้สังเกตการณ์ลำดับศูนย์

“ลบข้อมูลทิ้งเสียเดี๋ยวนี้ ถ้าเธอไม่อยากกลายเป็นรอยด่างพร้อยบนประวัติของหอพักทิพย์” น้ำเสียงของลินินเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบคู่สวยนั้นจ้องเขม็งมาที่เรย์ ราวกับจะเจาะทะลุเข้าไปถึงสมองที่กำลังประมวลผลอย่างหนักของเขา เธอไม่ได้ขู่ เธอแค่กำลังบอกข้อเท็จจริงที่คนตรงหน้าควรเลือกทำเพื่อรักษาลมหายใจเอาไว้ เรย์ไม่ได้หลบสายตา นิ้วเรียวยาวของเขายังคงวางอยู่บนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศหลังจากระบบส่งสัญญาณเตือนภัยระดับ SSS เขาสัมผัสได้ถึงไอความเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างของหญิงสาวข้างกาย มันไม่ใช่ความเย็นทางกายภาพ แต่มันคือแรงกดดันมหาศาลที่เกิดจาก ‘สิ่งที่เหนือกว่ารหัสลับ’ กำลังคืบคลานเข้ามาในห้วงความคิด [คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติในกระแสข้อมูล สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงานต่ำกว่าระดับวิกฤต 12%] [ระบบกำลังวิเคราะห์ฉากเกิดเหตุ: ห้องพักหมายเลข 404 สถานะปิดตาย] “ถ้าผมลบ... ปริศนาที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังก็จะไม่มีใครได้รับคำตอบ” เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง แม้เหงื่อเย็นจะซึมออกมาตามไรผม “ลินิน คุณก็รู้ว่าหอพักนี้ไม่ใช่แค่สถานที่พักพิง แต่มันคือ ‘ฐานข้อมูล’ ที่มีชีวิต และตอนนี้... บอสลับกำลังตื่น” ลินินขยับกายเข้าใกล้เรย์มากขึ้นจนเขาสามารถได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายหนังสือเก่าในห้องสมุดร้าง เธอยื่นมือมาคว้าข้อมือเขาไว้ แรงบีบนั้นหนักหน่วงเกินกว่ารูปลักษณ์ภายนอกของเธอ “เธอไม่เข้าใจหรอกเรย์... การที่เธอเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น ไม่ได้แปลว่าเธอได้รับเลือกให้เป็นผู้พิทักษ์ แต่มันแปลว่าเธอคือ ‘เป้าหมาย’ ลำดับถัดไปที่ระบบต้องการลบกระดานทิ้ง” บรรยากาศภายในโถงทางเดินหอพักชั้นสี่บีบคั้นขึ้นทันตาเห็น ไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่เป็นรหัสมอร์สที่สื่อถึงคำว่า *‘RUN’* เรย์จ้องมองหน้าต่างสถานะของระบบที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า [วิเคราะห์เสร็จสิ้น: ลายนิ้วมือที่พบบนที่จับประตู ไม่ใช่ลายนิ้วมือมนุษย์] [ค่าความน่าจะเป็นที่ผู้ตายยังมีชีวิตอยู่: 0.00000001%] [สถานะระบบ: เชื่อมต่อกับ 'ผู้สังเกตการณ์ลำดับศูนย์' สำเร็จ] “เกิดอะไรขึ้น?” ลินินชะงัก สายตาเธอเบนออกจากเรย์ไปที่ว่างเปล่าเบื้องหลังเขา รูม่านตาของเธอขยายกว้าง ความหวาดกลัวที่ปิดบังไว้มิดชิดค่อยๆ เผยออกมา “เธอทำอะไรลงไป... เรย์” เรย์ไม่ได้ตอบ เขาพยายามควบคุมอาการสั่นของมือขณะที่หน้าต่างระบบแสดงผลคำเตือนสีแดงฉานขึ้นมาใหม่ มันไม่ใช่แค่การวิเคราะห์ฉากเกิดเหตุอีกต่อไป แต่มันคือ ‘การรันโปรแกรม’ ที่เขาสร้างขึ้นเพื่อเจาะฐานข้อมูลหลัก [ตรวจพบการเข้าถึงโดยไม่ได้รับอนุญาต: บอสลับ 'ผู้เฝ้าหอพักทิพย์' กำลังตื่นจากการหลับใหล] [ระดับความยาก: SSS] [สถานะ: คุณกำลังถูกจับตามองจาก... สิ่งที่เหนือกว่ารหัสลับ] ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเริ่มดังขึ้นจากปลายโถงทางเดิน แต่มันไม่ใช่ฝีเท้าปกติ มันคือเสียงลากของวัตถุหนักบางอย่าง ผสานกับเสียงกริ๊กๆ ของการขูดขีดบนพื้นไม้ปาร์เกต์ เรย์หันไปมองตามต้นเสียง เห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ที่มุมมืด มันสูงผิดมนุษย์ ร่างนั้นไม่มีใบหน้า มีเพียงจอภาพพิกเซลแตกซ่านที่แสดงใบหน้าของ ‘คนตาย’ ในห้อง 404 วนลูปไปมา “มันไม่ใช่ฆาตกรลึกลับหรอกลินิน” เรย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า “แต่มันคือ ‘ข้อผิดพลาดของระบบ’ ที่กลายเป็นตัวตน... และตอนนี้มันกำลังอ่านค่าสมองของผมอยู่” ลินินปล่อยมือจากข้อมือเขาแล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เธอควักมีดพกขนาดเล็กออกมาจากใต้แขนเสื้อ แสงสะท้อนจากคมมีดวูบไหวในความมืด “ฉันเตือนเธอแล้วนะเรย์... ถ้าเราต้องสู้กับสิ่งที่ไม่มีตัวตนด้วยตรรกะแบบมนุษย์ เราจะไม่มีวันชนะ” เรย์ไม่ตอบ เขาหลับตาลง วินาทีนั้นระบบในหัวสมองของเขาเริ่มทำงานด้วยความเร็วเกินขีดจำกัด เขาไม่ได้สู้ด้วยกำลัง แต่เขาใช้ ‘รหัส’ แทรกแซงมิตินี้ [กำลังรันสคริปต์: ปฏิเสธการดำรงอยู่ของศัตรู] [สถานะ: 45%... 70%... 90%...] เงาร่างนั้นหยุดชะงัก มันบิดเบี้ยวราวกับภาพวิดีโอที่สัญญาณขาดหาย ก่อนจะหันหัวที่ไร้โครงหน้ามาทางเรย์โดยตรง จอภาพบนใบหน้าของมันเปลี่ยนเป็นภาพที่เรย์เพิ่งถ่ายได้จากห้อง 404 เมื่อครู่... ภาพของเขาเองที่กำลังนอนจมกองเลือดอยู่บนเตียง ลินินเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพนั้น “นั่น... นั่นไม่ใช่ภาพในอดีต” เรย์ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าสว่างวาบเหมือนรหัสคอมพิวเตอร์ที่ถูกรันจนสุดขีด “มันไม่ใช่ภาพอดีต เพราะนี่คือคำทำนายจากระบบที่มันวางไว้... แต่มันลืมนึกไปอย่างหนึ่ง” เรย์ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเผชิญหน้ากับเงามืดนั้น “ถ้าผมคือ ‘ผู้สังเกตการณ์ลำดับศูนย์’ ที่คุณตั้งใจจะลบ... ผมก็มีสิทธิ์ในการเข้าถึง ‘Root Access’ ของหอพักทิพย์แห่งนี้ด้วยเหมือนกัน” เสียงกรีดร้องของระบบดังขึ้นสนั่นหอพัก หน้าต่างสถานะนับร้อยพุ่งขึ้นมาบังสายตาของทั้งคู่ ทุกอย่างรอบข้างสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว ลินินถอยกรูดไปจนหลังชนกำแพง เรย์ยื่นมือออกไปสัมผัสกับ ‘หน้าจอ’ ที่เป็นตัวตนของเงามืดนั้น “ไปตายซะ รหัสผ่านที่ผิดพลาด” ทันทีที่เขาสัมผัส ร่างของเงามืดนั้นก็แตกสลายกลายเป็นละอองพิกเซลสีดำ ทว่าก่อนที่ละอองเหล่านั้นจะจางหายไป เสียงกระซิบที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งก็ดังขึ้นในหัวของเรย์โดยตรง ‘ยินดีด้วย... ที่ปลุกฉันขึ้นมาได้’ ประตูห้อง 404 ที่ปิดตายมานานนับสิบปีค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับเสียงกริ่งโทรศัพท์ภายในห้องที่ดังขึ้นในความเงียบสงัด ทั้งเรย์และลินินต่างหันไปมองต้นเสียงนั้นพร้อมกัน และในวินาทีที่แสงจากภายในห้องสาดส่องออกมา ทั้งคู่ก็ต้องแข็งค้างเมื่อเห็นว่ามีใครบางคนนั่งรออยู่ในนั้น... คนที่เพิ่งจะตายไปเมื่อครู่ กำลังถือหูโทรศัพท์แล้วหันมายิ้มให้พวกเขาอย่างเย็นเยียบ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สองนี้นะครับ หากมีความคิดเห็นอย่างไร สามารถบอกกล่าวกันได้เลยครับ พยานปากเอกจะนำไปปรับปรุงเพื่อสร้างสรรค์ผลงานให้ดียิ่งขึ้นไปครับ