กฎเหล็ก 3 ข้อ

“ปล่อยได้แล้วมั้งคุณวิศวกร หรือกลัวว่าเด็กสถาปัตย์คนนี้จะละลายหายไปกับอากาศร้อน ๆ ของหลังคณะคุณกันแน่คะ” เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความท้าทายดังขึ้นติดริมหีบปากหยักของคนตัวสูง ทัพฟ้าไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย แม้แผ่นหลังจะแนบชิดติดกับผนังปูนเปลือยเย็นเฉียบของโรงฝึกงานภาควิชาวิศวกรรมศาสตร์ ทว่าสัมผัสจากอ้อมแขนที่โอบกระชับรอบเอวสอบของภูผากลับไม่ได้คลายลงเลยแม้แต่นินเดียว ดวงตาสีเข้มของวิศวกรหนุ่มจ้องมองคนในอ้อมแขนเขม็ง ประกายไฟในแววตาคู่นั้นเด่นชัดเสียจนทัพฟ้าสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวอีกฝ่าย ภูผาไม่ใช่คนพูดเก่ง—ใคร ๆ ก็รู้ดีในคณะ—แต่เวลาที่ความหึงหวงทำงาน สัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของของเจ้าตัวมักจะแสดงออกมาผ่านการกระทำที่ดุดันและเงียบงันเสมอ “ปากเก่งจังนะทัพฟ้า” ภูผาก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเจือความคาดคั้น “เมื่อกี้คุยอะไรกับไอ้คินทร์มันนักหนา ถึงได้ยืนหัวเราะต่อกระซิกกันสนุกสนานขนาดนั้น” “อ๋อ... เรื่องนั้น” ทัพฟ้าลากเสียงยาวอย่างจงใจยั่วโมโห ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน เขาไม่ได้แสดงความหวาดกลัวต่อรัศมีคุกคามของคนตัวโตกว่าเลยสักนิด “รุ่นพี่คินทร์เขากลัวว่าผมจะอยู่ร่วมชายคากับวิศวกรหน้ายักษ์แถวนี้ไม่ได้น่ะค่ะ เลยอุตส่าห์ชวนไปกินกาแฟปรับทุกข์ แถมยังบอกด้วยนะว่า... ถ้าที่นี่มันอึดอัดนัก ยินดีต้อนรับให้ย้ายไปอยู่คอนโดเขาเสมอ” เพล้ง! ประโยคหลังแทบจะทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบ ภูผาขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงอย่างอันตราย แรงบีบที่เอวบางเพิ่มขึ้นอีกนิดจนทัพฟ้ารู้สึกเจ็บแปลบแต่มุมปากกลับยกยิ้มกวนประสาทมากกว่าเดิม “กล้ามากนะที่พูดชื่อมันออกมาต่อหน้าฉัน” ภูผากัดฟันกรอด น้ำเสียงลอดไรฟันด้วยความเคืองขุ่น “ลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนนี้เธอมาขออาศัยอยู่ห้องฉัน เพราะงั้น... เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดถึงหน้าไอ้รุ่นพี่นั่นด้วยซ้ำ ทัพฟ้า” “โอ๊ะ! เผด็จการจังนะคะวิศวกรภู” ทัพฟ้าหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะใช้มือเรียวแตะแผงอกกว้างแล้วออกแรงผลักเบา ๆ ให้ถอยห่าง “เราเป็นแค่รูมเมทกันชั่วคราวค่ะคุณขา อย่าลืมสิว่าฉันไม่ได้เซ็นสัญญาเป็นทาสในเรือนเบี้ยของคุณสักหน่อย” ภูผายอมถอยหลังตามแรงผลักนั้นแต่โดยดี ทว่าดวงตายังคงจับจ้องคนตัวแสบไม่วางตา เขายกมือขึ้นกอดอก ปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉยเย็นชาตามฉบับวิศวกรมาดนิ่ง ทว่าแววตากลับซ่อนความคลั่งรักเอาไว้มิดชิดภายใต้หน้ากากความซึนเด่นชัด “ดี งั้นเรามาเคลียร์เรื่อง ‘กฎ’ กันให้ชัดเจนตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องมานั่งเถียงกันทีหลัง” ภูผาเอ่ยเสียงเรียบแต่เฉียบขาด กวาดสายตามองคนตรงหัวจรดเท้า “กฎเหล็ก 3 ข้อในการอยู่ร่วมกันที่ห้องของฉัน... ฟังให้ดีและจำให้ขึ้นใจ” ทัพฟ้าเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างสนใจ เขากอดอกพิงผนังด้วยท่าทีสบาย ๆ ราวกับกำลังฟังเรื่องตลกขบขัน “เชิญค่ะท่านประธานบริษัท... เอ๊ย! ท่านวิศวกรผู้เคร่งครัด เชิญบัญญัติกฎเหล็กของคุณมาได้เลย ฟังอยู่ค่ะ” ภูผายกนิ้วขึ้นมานับทีละข้อด้วยท่าทีจริงจัง “ข้อแรก—ห้ามพาใครเข้าห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต โดยเฉพาะ... ไอ้รุ่นพี่คินทร์หน้าหล่อนั่น ห้ามแม้แต่จะเหยียบเข้ามาในรัศมีสิบเมตรจากประตูห้องฉันเด็ดขาด” ทัพฟ้าทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอทันที “โฮ่... เริ่มข้อแรกก็เอาแต่ใจแล้วนะคะ แล้วถ้าเพื่อนฉันอย่างมีนจะมาติวหนังสือล่ะคะ? อันนี้อนุโลมไหม?” “มีนมาได้ แต่ถ้าไอ้คินทร์มา... ฉันจะโยนมันลงจากระเบียงชั้นแปดแน่” ภูผาตอบเสียงเฉียบขาด ไร้ซึ่งความลังเลในน้ำเสียงแม้แต่น้อย ก่อนจะชูนิ้วที่สองขึ้นมา “ข้อสอง—ห้ามส่งเสียงดังหลังเที่ยงคืน ฉันต้องทำงานโปรเจกต์และต้องการสมาธิ ไม่ใช่มานั่งฟังเสียงหัวเราะคิกคักกับโทรศัพท์ของเธอ” “อันนี้พอรับได้ค่ะ เพราะปกติฉันก็เป็นเด็กอนามัยนอนไวอยู่แล้ว... มั้งนะ” ทัพฟ้าลอยหน้าลอยตาตอบ ทำเอาคนฟังอยากจะยกมือขึ้นมาขยี้ผมซนนั่นแรง ๆ ให้หายหมั่นไส้ “และข้อสาม—ข้อนี้สำคัญที่สุด” ภูผาเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองลึกลงไปในดวงตากลมโตของอีกฝ่าย “ห้าม... ทำตัวน่ารักใกล้ชิดฉันเกินความจำเป็น ห้ามยั่วโมโห และห้ามทำให้ฉันสติหลุดเด็ดขาด” บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบลงไปชั่วขณะ ไดอะล็อกที่เคยเฉือดเฉือนเมื่อครู่ราวกับถูกแช่แข็งด้วยประโยคสุดท้ายที่แฝงความนัยบางอย่าง ทัพฟ้าที่กำลังจะอ้าปากเถียงกลับต้องชะงักค้าง ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบ ๆ เมื่อพบว่าจังหวะการหายใจของคนตรงหน้าเริ่มติดขัดเล็กน้อย แม้ภูผาจะพยายามตีสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดก็ตาม “หะ... ห้ามทำตัวน่ารัก?” ทัพฟ้าทวนคำเสียงสูง แสร้งทำเป็นหัวเราะกลบเกลื่อนความประหลาดใจที่จู่ ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาในอก “นี่คุณวิศวกรกำลังหลงเสน่ห์ฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย ถึงได้ต้องตั้งกฎข้อนี้ขึ้นมาป้องกันตัวเองน่ะ” “เพ้อเจ้อ” ภูผาปฏิเสธเสียงแข็งในทันที ทว่าใบหูคู่คมกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด เจ้าตัวรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความพิรุธ “ฉันแค่ไม่อยากปวดหัวกับเรื่องไร้สาระต่างหาก ร่างกายฉันต้องการพักผ่อน ไม่ได้ต้องการมานั่งคอยระแวงว่าเธอจะสร้างความวุ่นวายอะไรอีก” “ปากแข็งจริง ๆ นะพ่อคุณ” ทัพฟ้าอมยิ้มกริ่ม นึกสนุกอยากจะลองดีแหกกฎข้อที่สามขึ้นมาทันทีเพื่อทดสอบความอดทนของหมาโบ้ปากร้ายตัวนี้ ร่างบางก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัววิศวกรหนุ่มอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ภูผาตั้งตัวไม่ทัน ทัพฟ้าเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหวานขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บริเวณลำคออีกฝ่ายจนภูผาต้องสะดุ้งเฮือกและเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “แล้วถ้าสมมติว่า...” ทัพฟ้ากระซิบเสียงหวานละมุนข้างใบหู น้ำเสียงทุ้งต่ำเย้ายวนจงใจลากเสียงยาว “เด็กดื้ออย่างฉัน... ตั้งใจจะแหกกฎทุกข้อที่คุณตั้งมาตั้งแต่คืนนี้เลยล่ะคะ คุณวิศวกรจะทำยังไงกับฉันดี?” ดวงตาสีเข้มของภูผาวาวโรจน์ขึ้นมาทันที ความอดทนที่สะสมมานานดูเหมือนจะพังทลายลงในพริบตาเดียว มือหนาเอื้อมออกไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณโดยไม่ต้องคิด รังสีความซึนแตกซ่านกระเจิงหายไป เหลือเพียงความดุดันและแรงปรารถนาที่พุ่งพล่านอยู่ในอก “เธอท้าฉันเองนะทัพฟ้า...” ภูผากัดฟันกรอด เสียงกระซิบต่ำพร่าชิดริมฝีปาก “อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้—” ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนของห้องทำงานดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนระอุที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ทั้งสองคนต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ทัพฟ้าสะดุ้งเฮือก รีบดันอกภูผาออกแล้วหันไปมองต้นเสียง ส่วนภูผาสบถเบา ๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ ร่างสูงของใครบางคนก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอให้อนุญาต พร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาทที่ทัพฟ้าจำได้แม่นว่าคือใคร “อ้าว... ขอโทษทีที่ขัดจังหวะความหวานนะเพื่อนรัก” มีนส่งยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้ พร้อมกับชูกล่องเบียร์ในมือขึ้นสูง “พอดีฉันซื้อเสบียงมาฝาก... ว่าแต่ห้องนี้เขามีกฎอะไรแปลก ๆ กันหรือเปล่า ทำไมบรรยากาศมันดูไฟลุกแปลก ๆ นะ” ภูผาขบกรามแน่น กำมือเข้าหากันด้วยความขัดดวงใจขั้นสุด ขณะที่ทัพฟ้าแอบหลุดหัวเราะคิกคักออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นสีหน้าบึ้งตึงราวกับโลกจะแตกของวิศวกรหนุ่ม ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความซึนและเคมีที่ชวนใจสั่นคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ/นะคะ — หมอกไม้ไผ่