อุบัติเหตุรักกับห้องข้างๆ

เสียงกระเบื้องร้าวลั่นเปรี๊ยะราวกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากเบื้องบน ก่อนที่มวลน้ำมหาศาลจะทะลักลงมาจากฝักบัวชำระในห้องน้ำห้องเช่าหลังคณะสถาปัตย์ราวกับเขื่อนแตก ทัพฟ้าสบถคำโต หยาดน้ำสีขุ่นคลั่กผสมเศษปูนเก่าคร่ำคร่ากระจายเลอะเต็มเรียวขาขาวภายใต้กางเกงขาสั้น ให้ตายเถอะ นี่มันวันซวยอะไรกัน! ร่างโปร่งในเสื้อยืดตัวโคร่งยืนจังก้าอยู่กลางความชื้นแฉะ มองท่อประปาที่หลุดลุ่ยคามือด้วยความรู้สึกอยากจะร้องไห้ให้รู้แล้วรู้รอด งานออกแบบโมเดลส่งประกวดพรุ่งนี้เช้ายังกองอยู่บนโต๊ะ แต่ห้องน้ำเจ้ากรรมดันมาประท้วงหยุดงานในคืนที่นิติบุคคลปิดทำการอย่างไร้เยื่อใย โทรหาช่างก็ติดสายยาวเป็นหางว่าว มีนเพื่อนสนิทตัวแสบก็ดันบินไปเที่ยวทะเลกับแฟนหนุ่มทิ้งให้เขารับกรรมอยู่คนเดียว ทางเลือกสุดท้ายผุดขึ้นมาในหัว พร้อมกับความรู้สึกกระอักกระอ่วนจนอยากจะเอาหัวโขกกำแพงปูน ห้อง 404... ห้องของ *ภูผา* ไอ้มนุษย์วิศวะหน้าตาย ปากร้าย ที่มีดีกรีเป็นอริตัวฉกาจของเขามาตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงปัจจุบัน ปีสี่แล้วก็ยังไม่เคยเผาผีกันได้สักวัน ทัพฟ้ากำมือแน่น สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะลากรองเท้าแตะเดินปึงปังออกจากห้องตัวเอง ไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องฝั่งตรงข้ามที่ติดป้ายหมายเลข 404 ไว้เด่นหร่า ก๊อกๆๆ! เขากระหน่ำเคาะประตูห้องนั้นด้วยแรงอารมณ์ที่สะสมมาทั้งวัน ไม่นานนัก กลอนประตูก็ถูกบิดเปิดออกอย่างรวดเร็วราวกับเจ้าของห้องยืนรอจังหวะนี้อยู่แล้ว ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีดำสนิทเผยให้เห็นกล้ามเนื้อช่วงไหล่และแผ่นอกกว้างที่ผ่านการออกกำลังกายมาอย่างดี ภูผายืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางกวนประสาท แววตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายมองสำรวจสภาพเปียกปอนมอมแมมของคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "ถ้ามาขายประกัน... กูไม่ซื้อ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังพอจะทำให้ต่อมความอดทนของทัพฟ้าขาดผึ่ง "ไม่ได้มาขายประกันโว้ย!" ทัพฟ้าสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ "ห้องน้ำกูพัง น้ำทะลักท่วมห้อง กูจะมาขออาบน้ำห้องมึง... สักสิบนาทีก็ยังดี" ภูผาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาสีเข้มฉายแววขบขันระคนสมเพชระคนเอ็นดูในเวลาเดียวกัน เขากอดอกแน่นจนกล้ามเนื้อยิ่งูนเด่นชัดขึ้นไปอีก "ห้องน้ำมังกรพัง ทำไมไม่ไปซ่อมเองวะ สถาปนิกเก่งกาจไม่ใช่เหรอ แค่นี้ทำไม่ได้หรือไง" "ถ้ากูทำได้ กูจะมาเคาะประตูหน้าห้องหมาอย่างมึงเหรอไอ้ภูผา!" ทัพฟ้ากระแทเสียงใส่ด้วยความเหลืออด เรียวปากสีพีชเม้มเข้าหากันแน่นอย่างขัดใจ "เอาน่า... กูรีบเคลียร์งาน ส่งโมเดลพรุ่งนี้เช้า ถ้ามึงมีน้ำใจพอก็เปิดทางให้กูเข้าไปซะดีๆ" ภูผายังคงนิ่ง ไม่ยอมขยับเขยื้อนร่างกายออกจากขอบประตูแม้แต่น้อย เขากวาดสายตามองคนตัวเล็กที่ยืนตัวสั่นระริกด้วยความหนาว (และโมโห) กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ลอยปะทะจมูกท่ามกลางความอับชื้นของค่ำคืนนี้ มันไม่ใช่กลิ่นเหม็นอับ แต่เป็นกลิ่นหอมสะอาดที่ภูผารู้สึกคุ้นเคยและหงุดหงิดทุกครั้งที่ได้กลิ่น เพราะมันมักจะทำให้สมาธิของเขาพังทลายลงทุกที "ขอร้องเขาสิ" จู่ๆ ภูผาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาทัพฟ้าถึงกับชะงัก "ว่าไงนะ?" "กูบอกว่า... ถ้ามึงอยากอาบน้ำห้องกูนัก ก็พูดจาดีๆ ออดอ้อนกูสักคำสองคำสิครับ เผื่อกูจะใจอ่อนยอมปล่อยให้หมาตกยากเข้าห้อง" ภูผายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทัพฟ้าเกลียดนักเกลียดหนາเพราะมันช่างกวนประสาทและดูแคลนเขาเหลือเกิน "ฝันไปเถอะไอ้ภูผา! กูยอมไปอาบน้ำฝนข้างทางยังดีกว่าต้องมาลดตัวอ้อนมึง!" ทัพฟ้าสะบัดหน้าหนีด้วยความถือดี แม้ในใจจะรู้ดีว่าพายุฝนข้างนอกนั่นไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลยก็ตาม ขืนยืนเถียงกับมันต่อมีหวังได้ปอดบวมตายก่อนส่งโปรเจกต์แน่ๆ ทัพฟ้าหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีกลับห้องตัวเอง แต่ทว่า... หมรับ! ข้อมือเรียวถูกมือหนาคว้าหมับเข้าอย่างแรง แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างของทัพฟ้าเซถลนกลับมาปะทะเข้ากับแผ่นอกกว้างของวิศวกรหนุ่มเข้าอย่างจัง กลิ่นกายบุรุษผสมกับความเย็นเยียบของแอร์ในห้องลอยอบอวลอยู่ปลายจมูก หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นโครมครามจนน่ากลัว มันดังเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ปล่อยนะเว้ย!" ทัพฟ้าดิ้นขลุกขลัก พยายามใช้มืออีกข้างดันแผ่นอกแกร่งออกห่าง แต่ภูผากลับรวบเอวบางไว้ด้วยแขนเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดายราวกับจับลูกแมว ร่างสูงก้มลงกระซิบชิดใบหูเนียนที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อ น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าลอยเข้ามากระทบโสตประสาท ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "จะไปไหนล่ะ... งานยังไม่เคลียร์ไม่ใช่เหรอ" ภูผาผ่อนลมหายใจรดต้นคอแผ่วเบา "เข้ามาอาบน้ำซะ... แล้วค่อยเคลียร์บัญชีที่เราค้างคาingกันต่อยาวๆ ทั้งคืน" ทัพฟ้าเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อาจคาดเดา แต่มันร้อนแรงเสียจนเกือบจะแผดเผาเขารangให้ละลายคามือ ยังไม่ทันที่ทัพฟ้าจะได้อ้าปากเถียง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่ปลายทางเดิน พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นหูที่ตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยความร้อนรน "ทัพฟ้า! อยู่ห้องนี้หรือเปล่า พอดีพี่เอาแบบแปลนที่เคยคุยกันไว้มาให้ดู..." เงาร่างสูงโปร่งของ *คินทร์* รุ่นพี่สถาปัตย์ตัวร้ายก้าวเลี้ยวโค้งมุมตึกมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าห้อง 404 พอดีเป๊ะ ดวงตาคมกวาดมองภาพทัพฟ้าที่ถูกภูผากอดรั้งไว้แนบชิดคาประตูห้องด้วยแววตาระอุและไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง ภูผาหรี่ตาลงทันที แขนที่โอบเอวทัพฟ้ากระชับแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจากตัววิศวกรหนุ่มจนบรรยากาศรอบข้างแทบจะติดไฟ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความละมุนและเคมีที่ร้อนแรงนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!