ห้องแล็บใต้ดินของดร.เอลิน่า

เสียงระเบิดกระหึ่มสะเทือนเลื่อนลั่น กวาดล้างสติสัมปชัญญะของศิลาให้หลุดลอยไปชั่วขณะ โลกทั้งใบพับทบเข้าหากันราวกับกระดาษเปียกน้ำ ก่อนที่ความเงียบงันอันเย็นเยียบจะเข้าแทนที่ พร้อมกับกลิ่นอายของโอโซนและสนิมเหล็กที่อบอวลอยู่ในโพรงจมูก ดวงตาภายใต้กรอบแว่นโลหะกะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัส ภาพตรงหน้าไม่ใช่ซากปรักหักพังของสถานีวิจัยลอยฟ้าที่ควรจะเป็น แต่เป็นห้องโถงใต้ดินขนาดมหึมาที่สว่างไสวด้วยแสงสีฟ้าครามจากท่อพลังงานควอนตัมขนาดมหึมา ซึ่งพาดผ่านเพดานสูงลิบลิ่วราวกับเส้นเลือดใหญ่ของสิ่งมีชีวิตจักรกล "ตื่นแล้วสินะครับ คุณนักวิเคราะห์" เสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความทรงอำนาจและเยือกเย็นดังขึ้นจากเบื้องหน้า ศิลาสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบังคับให้เขากระโดดถอยหลังตั้งการ์ดอัตโนมัติ ทว่าความอ่อนล้าจากการคำนวณความน่าจะเป็นในลูปก่อนหน้าทำให้ข้อต่อทุกส่วนประท้วงด้วยความเจ็บปวด ร่างระหงในชุดโค้ทสีขาวสนิทก้าวออกมาจากเงาของจอภาพโฮโลแกรมสามมิติที่กำลังรันสมการคณิตศาสตร์ขั้นสูง ดร.เอลิน่า เจ้าของเรือนผมสีเงินยวดยวงที่ถูกรวบไว้อย่างประณีต และดวงตาสีอำพันคู่นั้นกำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอยังคงถือแท็บเล็ตโลหะชิ้นเดิมไว้ในมือ นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังประเมินค่าตัวแปรแปลกปลอมที่เพิ่งตกลงมาในสมการของเธอ "ดร.เอลิน่า..." ศิลาครางชื่อนั้นออกมาเบาๆ ลมหายใจของเขาติดขัด "ผม... ผมรอดมาได้อย่างไร ในเมื่อพิกัดสุดท้ายถูกรีเซ็ตไปแล้ว และ... และทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่ ในเมื่อตามบันทึกข้อมูล คุณควรจะ..." "สูญหายไปพร้อมกับจุดเอกฐานเมื่อสามร้อยปีก่อนตามปฏิทินดาราจักรใช่ไหมครับ?" เอลิน่าต่อประโยคให้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เธอเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกลาเวนเดอร์ผสมกับกลิ่นกระดาษเก่า "บันทึกก็คือบันทึกครับคุณศิลา มันถูกเขียนขึ้นโดยผู้ชนะ หรือไม่ก็... ผู้ที่ติดอยู่ในลูปเวลานานเกินกว่าจะแยกแยะความจริงได้" เธอกดปุ่มบนแท็บเล็ต อากาศรอบตัวพลันบิดเบี้ยวกลายเป็นจอภาพขนาดใหญ่ที่แสดงผลกราฟเส้นตรงซ้อนทับกันเป็นอนันต์ "ยินดีต้อนรับสู่ 'ศูนย์กลางแห่งความน่าจะเป็น' หรือที่คุณเรียกว่าห้องแล็บใต้ดินของผมครับ" เอลิน่าผายมือไปรอบๆ ห้องโถงที่เต็มไปด้วยเครื่องจักรซับซ้อน "คุณสงสัยใช่ไหมครับว่าทำไมเหตุการณ์ทั้งหมดถึงวนลูปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำไมคุณถึงจำเหตุการณ์ก่อนหน้าได้เพียงคนเดียว และทำไม... ทุกครั้งที่คุณพยายามจะแก้ไขความผิดพลาดในอดีต ผลลัพธ์สุดท้ายจึงจบลงด้วยการตายของทุกคนเสมอ" ศิลานิ่งงัน สมองอันปราดเปรื่องของเขาเริ่มประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามา ภาพความทรงจำของเพื่อนร่วมทีมที่สลายไปในเปลวเพลิงเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนผุดขึ้นมาในหัว มันไม่ใช่ความบังเอิญ... แต่มันคือระบบ "นี่คือการทดลอง..." ศิลาพึมพำริมฝีปากสั่นเทา ความโกรธระลอกเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในอก "คุณสร้างลูปเวลานี้ขึ้นมาเพื่ออะไรครับ ดร.เอลิน่า? เพื่อเล่นสนุกกับชีวิตของพวกเราอย่างนั้นหรือ?" เอลิน่าชะงักฝีเท้า เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตากับเขาตรงๆ แววตาที่เคยเยือกเย็นฉายประกายความเจ็บปวดบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีสุขุม "ถ้าผมบอกคุณว่า... ทางเลือกอื่นมีเพียงการล่มสลายของจักรวาลทั้งใบอย่างไรล่ะครับ?" คำตอบนั้นทำให้ศิลาราวกับถูกตรึงไว้กับที่ เสียงเครื่องจักรในห้องแล็บดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท เอลิน่าเดินเข้าไปใกล้ท่อพลังงานควอนตัม แสงสีฟ้าสะท้อนบนแว่นตาของเธอ "จักรวาลของเรากำลังจะชนกับมิติคู่ขนาน 00-Omega แรงกระแทกนั้นจะลบทุกสรรพสิ่งให้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ ผมใช้เวลาคำนวณนับล้านครั้งด้วยซูเปอร์คอมพิวเตอร์ ก็ยังพบว่าความน่าจะเป็นที่พวกเราจะรอดชีวิตคือ 'ศูนย์' มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น..." เธอดึงข้อมูลชุดหนึ่งขึ้นมากลางอากาศ มันคือแผนผังสมองของศิลา และรหัสพันธุกรรมที่ซิงค์เข้ากับระบบ Time Loop อย่างสมบูรณ์แบบ "...คือการสร้าง 'ตัวแปรอิสระ' ที่สามารถจดจำความผิดพลาด ข้ามผ่านขีดจำกัดของเวลา และทำการตัดสินใจในเสี้ยววินาทีที่ระบบคาดไม่ถึง และตัวแปรนั้นก็คือคุณครับ คุณศิลา" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ศิลามองดูมือทั้งสองข้างของตนเอง ความทรงจำเกี่ยวกับความผิดพลาดในอดีต—วันที่เขาไม่สามารถคำนวณทิศทางของสะพานที่กำลังพังทลายจนทำให้สูญเสียอาจารย์และเพื่อนสนิทไป—ไหลย้อนกลับมา มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่เป็นบททดสอบที่ถูกออกแบบไว้เพื่อให้เขาเติบโต สู่การเป็นกุญแจสำคัญดอกนี้ "เข้าใจแล้วครับ..." ศิลาสูดหายใจเข้าลึก and ปรับแว่นตาของตนเองให้เข้าที่ แววตาสفสั่นไหวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ "ในเมื่อผมคือตัวแปรอิสระ และผมมีสิทธิ์ที่จะเลือกเส้นทางของตัวเอง..." เขาก้าวเข้าไปประชิดแผงควบคุมหลักเคียงข้างเอลิน่า นิ้วเรียวรัวลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูงเพื่อเขียนโค้ทคำสั่งใหม่ทับระบบเดิมที่ถูกตั้งค่าไว้ "งั้นเรามาเริ่มคำนวณความเป็นไปได้ใหม่กันเถอะครับ... แบบที่พวกเราจะรอดชีวิตไปพร้อมกันทั้งหมด" รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของดร.เอลิน่า เป็นครั้งแรกที่เธอยอมรับในตัวชายหนุ่มคนนี้อย่างแท้จริง ทว่า ในวินาทีที่บรรทัดสุดท้ายของโค้ทกำลังจะคอมไพล์เสร็จสิ้น เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นก้องห้องแล็บ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากมิติภายนอก] [คำเตือน: โปรแกรมควบคุมลูปเวลาถูกยึดครองโดย 'ผู้ดูแลคนที่สาม' ซึ่งไม่อยู่ในฐานข้อมูล] [เวลาที่เหลืออยู่ก่อนระบบทำลายตัวเอง: 10... 9... 8...] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ — ควอนตัมคอร์