ศึกแรกของสถาปนิกสาว

“ถ้าคุณคิดว่าการเอา ‘ขยะ’ มาวางบนโต๊ะทำงานผม จะทำให้โปรเจกต์นี้ผ่านไปได้ด้วยความสงสาร ผมแนะนำให้คุณเอาเวลานี้ไปปรับปรุงจรรยาบรรณวิชาชีพของตัวเองเสียใหม่นะครับ คุณพิมพ์มาดา” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งแห้งที่กรีดลงบนแผ่นเหล็กดังขึ้นกลางห้องประชุมหรูหรา เสียงนั้นไม่ได้ตะคอก แต่มันทรงพลังจนคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะถึงกับต้องขยับเนคไทด้วยความอึดอัด พิมพ์มาดาไม่ได้ขยับตัว เธอเพียงแค่ขยับยิ้มที่มุมปากช้าๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองใบหน้าเรียบเฉยของ ‘ธันวา’ เจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและเย็นชาเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ “ขยะเหรอคะ?” เธอทวนคำด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความนัยที่บาดลึก “คุณธันวาคะ สถาปนิกที่ใช้คำจำกัดความผลงานคนอื่นด้วยอคติส่วนตัว แทนที่จะมองเห็นฟังก์ชันการใช้งานและการตอบโจทย์ทางพื้นที่... สำหรับฉันแล้ว คนแบบนี้เขามีไว้ให้บริหารงานตามตัวเลข ไม่ใช่มีไว้เพื่อตัดสินรสนิยมของใครค่ะ” บรรยากาศในห้องประชุมกดทับจนแทบหยุดหายใจ เลขาสาวหน้าห้องถึงกับก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจผิดจังหวะ ธันวาลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดที่ไร้รอยยับ ร่างสูงก้าวเดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊คตัวยาวมาหยุดอยู่ตรงหน้าพิมพ์มาดาเพียงไม่กี่คืบ ความร้อนผ่าวจากตัวเขาทำให้พิมพ์มาดารู้สึกเหมือนมีสนามแม่เหล็กบางอย่างที่กำลังดึงดูดเธอให้ถอยหลัง ทว่าเธอกลับเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้น “ผมไม่ได้ตัดสินจากอคติ” เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นจัดรดอยู่เหนือหน้าผากเธอ “ผมตัดสินจากตัวเลขต้นทุนที่ไม่สอดคล้องกับพื้นที่ใช้สอย การออกแบบที่สวยแต่กินไม่ได้แบบนี้... มีไว้สำหรับพวกเพ้อฝัน ไม่ใช่สำหรับนักธุรกิจ” พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะในลำคอ “ถ้าอย่างนั้นคุณก็คงเป็นนักธุรกิจที่มองข้ามหัวใจของผู้อยู่อาศัยไปแล้วค่ะ คุณธันวาคะ แบบแปลนที่ฉันนำเสนอไป มันคือ ‘บ้าน’ ไม่ใช่แค่ ‘คุกขังคน’ ที่เน้นกำไรสูงสุดโดยไม่สนใจว่าคนที่เข้าไปอยู่จะมีความสุขไหม” “นั่นคือเหตุผลที่คุณยังเป็นแค่สถาปนิกที่ต้องมาของานผมทำไงครับ” ธันวาพูดแทรกด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนน่าใจหาย เขามองลึกลงไปในดวงตาของเธอ แววตาของเขาในตอนนี้มันไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่ใครเขาพูดกัน แต่มันมีความไหววูบบางอย่างที่อ่านยาก พิมพ์มาดาไม่ยอมแพ้ เธอคว้าแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมาแล้วเปิดหน้าจอส่วนที่เธอวิเคราะห์งบประมาณไว้ “ถ้าคุณอ่านรายละเอียดหน้า 14 ให้ดี คุณจะเห็นว่าวัสดุที่ฉันเลือกใช้เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมและลดค่าบำรุงรักษาในระยะยาวได้มากกว่าที่คุณกำลังคิดอยู่สามเท่า... หรือว่าคุณแค่ไม่อยากยอมรับว่า ‘คนที่คุณเคยปฏิเสธ’ กำลังทำผลงานได้ดีกว่าที่คุณคาดไว้กันแน่คะ?” คำถามนั้นทำให้ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตาเธอนิ่งนาน ราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งของเขาจะกระตุกขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่ยิ้ม แต่เป็นการเหยียดหยันที่ดูอันตราย “คุณมั่นใจในตัวเองสูงดีนี่” เขาเอ่ยเสียงพร่า “แต่ความมั่นใจที่ปราศจากความถ่อมตัว มักจะนำพาหายนะมาสู่สถาปนิกเสมอ” “และผู้ชายที่เย็นชาจนไม่รู้จักแม้แต่ความเห็นอกเห็นใจผู้อื่น... ก็มักจะจบลงด้วยการอยู่คนเดียวในตึกสูงๆ ที่ตัวเองสร้างขึ้นมาอย่างโดดเดี่ยวเหมือนกันค่ะ” สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศในห้องประชุมก็เปลี่ยนไปทันที ราวกับถูกฉาบด้วยความเงียบงันที่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่สั่นประสาท พิมพ์มาดาใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเธอและเขาในตอนนี้มันใกล้จนแทบจะเรียกได้ว่าไร้พื้นที่ว่าง ธันวาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของเขาเกือบจะแตะขมับของเธอ “คุณกล้าท้าทายผมถึงขนาดนี้เลยเหรอ พิมพ์มาดา?” “ฉันไม่ได้ท้าทายค่ะ” เธอตอบเสียงนิ่ง แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปมาก “ฉันแค่พูดในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าบอกคุณ... ธันวา” เขาชะงักไปทันทีที่ได้ยินชื่อตัวเองหลุดออกมาจากปากเธอ ไม่ใช่แค่ชื่อห้วนๆ แต่มันคือน้ำเสียงที่แฝงความท้าทายและเชื้อเชิญในเวลาเดียวกัน ในจังหวะที่หัวใจของพิมพ์มาดากำลังไต่ระดับความตื่นเต้นจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูห้องประชุมก็ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่บานประตูไม้บานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกกว้าง “คุณธันวาครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ... แบบโปรเจกต์คู่แข่งที่เรารอคอยมาตลอด มีคนแอบส่งให้ฝั่งนั้นแล้วตอนนี้เขากำลังแถลงข่าวเปิดตัวโครงการที่คล้ายกับของเราเป๊ะเลย!” เสียงของลูกน้องคนสนิททำให้ธันวาผละออกจากพิมพ์มาดาทันที สายตาที่เคยจดจ้องเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและเย็นชาดุจน้ำแข็งที่พร้อมจะกัดกินทุกอย่าง เขามองกลับมาที่พิมพ์มาดาเพียงเสี้ยววินาที—แววตาที่เหมือนจะคาดคั้นว่า ‘นี่คือแผนของคุณใช่ไหม?’ พิมพ์มาดาเบิกตากว้าง ความตกใจแล่นปราดไปทั่วร่าง เธอไม่ได้ทำ... แต่ดูเหมือนว่าโลกกำลังจะบีบให้เธอตกเป็นผู้ต้องสงสัยคนสำคัญในศึกครั้งนี้เสียแล้ว หวังว่าเนื้อหาบทนี้จะถูกใจและทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับความสัมพันธ์ของเขาทั้งคู่นะครับ แล้วพบกันในตอนต่อไปครับ