ใบหย่าที่ไร้ความอาลัย

กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมราคาแพงระเหยหายไปในอากาศที่เย็นเยียบภายในห้องทำงานกว้างขวางของประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหนา ปากกามาร์กเกอร์สีเข้มกำลังขีดฆ่าตัวเลขในเอกสารงบประมาณอย่างบ้าคลั่ง เสียงปลายปากกากระทบกระดาษดังเป็นจังหวะที่บ่งบอกถึงอารมณ์หงุดหงิดของเจ้าของ รินรดาวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนกองเอกสารเหล่านั้นด้วยจังหวะนิ่งสนิท แรงสั่นสะเทือนเพียงเล็กน้อยทำให้ 'คินน์' ชะงัก เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวขยับมองภรรยาในนามที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นน้ำแข็งอยู่ฝั่งตรงข้าม “ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเข้ามาในห้องนี้เวลาที่ผมทำงาน ถ้าคุณว่างนัก ก็ไปหาอะไรทำที่มันเป็นประโยชน์ต่อชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลเราเสียบ้าง ไม่ใช่มายืนจ้องหน้าผมเหมือนผมติดค้างอะไรคุณ” เสียงทุ้มต่ำติดจะรำคาญใจเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองเอกสารในมือเธอ รินรดาไม่ตอบโต้ เธอเพียงแค่เลื่อนซองเอกสารไปตรงหน้าเขา นิ้วเรียวสวยที่เคยสวมแหวนเพชรเม็ดโต—ซึ่งบัดนี้มันหายไปจากนิ้วนางข้างซ้ายแล้ว—กดทับลงบนกระดาษใบนั้น “เซ็นมันซะค่ะ” คินน์ชะงักกึก เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเนียนใสที่วันนี้ดูเรียบเฉยจนน่าประหลาดใจ ดวงตาคู่สวยที่เคยทอดมองเขาด้วยความรักและเทิดทูน บัดนี้มันว่างเปล่าราวกับหลุมลึกที่ไม่มีก้นบึ้ง เขาแค่นหัวเราะในลำคอพลางโยนปากกาในมือลงบนโต๊ะ “มุกเดิมๆ สินะ รินรดา? คุณคิดว่าการเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีปัญญาอ่อนแบบนี้จะทำให้ผมหันมาสนใจคุณมากขึ้นหรือไง?” “ฉันไม่ได้เรียกร้องความสนใจค่ะ... ฉันแค่กำลังทวงคืนอิสรภาพของตัวเอง” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหนักแน่นจนคนฟังต้องขมวดคิ้ว “สามปีที่ฉันอยู่ในกรงทองที่คุณสร้างไว้ มันมากเกินพอแล้วสำหรับความผิดพลาดที่ฉันเคยทำไว้ในอดีต” คินน์เหยียดหยาม มุมปากยกยิ้มอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า “อิสรภาพงั้นเหรอ? ออกไปจากบ้านผม คุณจะมีอะไรเหลือ? บัตรเครดิตที่ผมสั่งอายัดได้ในเสี้ยววินาที หรือสังคมที่ไม่มีใครรู้จักคุณถ้าไม่มีนามสกุลผมแปะอยู่ข้างหลัง อย่าเพ้อฝันให้มากนักเลยรินรดา กลับไปที่ห้องนอนของคุณซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับความงี่เง่าของคุณ” รินรดาไม่ได้ขยับเขยื้อน เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่เธอเคยหลงใหลและเจ็บปวดเพราะมันมานับครั้งไม่ถ้วน “คุณคินน์คะ... คนเราจะมองเห็นค่าของบางอย่างก็ต่อเมื่อมันสูญหายไปแล้วเท่านั้น ซึ่งในกรณีของคุณ ฉันยินดีมากที่จะเป็นคนพิสูจน์ทฤษฎีนั้นให้คุณเห็นกับตา” คินน์ผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างกายกำยำข่มขวัญจนบรรยากาศในห้องดูอึดอัด เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเธอ กลิ่นกายสปอร์ตผสมความเย็นชาที่เขาภาคภูมิใจลอยปะทะจมูกเธออีกครั้ง เขาเอื้อมมือมาเชยคางเธอขึ้น บีบแน่นจนใบหน้าเรียวเงยขึ้นสบตา “คุณกล้าท้าทายผมเหรอ?” เขาขู่เสียงต่ำ “เปล่าค่ะ ฉันแค่กำลังบอกลา” รินรดาปัดมือเขาออกอย่างไม่แยแส ก่อนจะก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว “เอกสารนั่นไม่ได้มีแค่ใบหย่า แต่ยังมีรายการทรัพย์สินที่ฉันสละสิทธิ์ทุกอย่าง ฉันไม่ได้ต้องการเงินของคุณสักบาท... เพราะราคาของความสุขที่ฉันกำลังจะได้รับ มันประเมินค่าไม่ได้ด้วยเงินในบัญชีของคุณ” คินน์ชะงักกับความนิ่งสงบของเธอ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างวูบไหวในอก แต่มันถูกกลบด้วยทิฐิที่ฝังรากลึก เขาหยิบซองเอกสารขึ้นมาฉีกมันต่อหน้าเธอ เศษกระดาษโปรยปรายลงบนพื้นราวกับหิมะที่ตายซาก “ถ้าอยากไปนัก ก็ไสหัวไปตัวเปล่าๆ สิ! แต่อย่าหวังว่าผมจะเซ็นให้ คุณก็แค่เครื่องประดับที่ผมเบื่อแล้ว ถ้าอยากหย่าก็ฟ้องเอาเอง แต่จำไว้ว่าในเกมนี้ คุณไม่มีทางชนะผมได้” รินรดามองเศษกระดาษเหล่านั้นด้วยสายตาที่สงบนิ่งดั่งผิวน้ำ เธอไม่แม้แต่จะโกรธเคือง เธอเพียงแค่ยิ้ม—ยิ้มที่ทำให้คินน์รู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง “คุณคินน์คะ... ฉันไม่ได้เป็นเครื่องประดับที่คุณจะเก็บหรือทิ้งได้ตามใจชอบอีกต่อไปแล้ว นับจากวินาทีนี้ สิ่งที่คุณทำกับฉันไว้ ทุกหยดน้ำตา ทุกความอัปยศที่คุณมอบให้... ฉันจะทยอยคืนให้คุณอย่างสาสม” เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของคินน์บนโต๊ะก็ดังขึ้น หน้าจอสว่างวาบเผยให้เห็นข้อความจากเลขาส่วนตัว พร้อมรูปภาพที่ถูกแนบมา คินน์เหลือบไปมองด้วยความรำคาญก่อนจะชะงักงัน รูปภาพนั้นคือภาพเอกสารทางการแพทย์ที่แอบถ่ายไว้ได้จากคลินิกแห่งหนึ่ง เป็นภาพผลตรวจ DNA ของเด็กน้อยคนหนึ่งที่มีโครงหน้าชัดเจนจนน่าตกใจ... โครงหน้าเดียวกับเขาในวัยเด็ก คินน์รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา มือที่เคยหนักแน่นกลับสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กในรูป เขารีบเงยหน้ามองประตูที่รินรดากำลังจะก้าวพ้นไป “นั่นมันอะไร... รินรดา! หยุดเดี๋ยวนี้! นี่มันลูกใคร!” ละอองดาวเดือนเก้าหวังว่าบทเปิดตัวนี้จะตราตรึงใจและทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นไปกับจุดเริ่มต้นของการแก้แค้นครั้งนี้นะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดอันวิจิตรในครั้งนี้ค่ะ